Ο γέρο-Θεόφιλος, αδελφός της Μονής αυτής, σε μια πνευματική συζήτηση που είχαμε, πριν από 40 περίπου χρόνια, μου είπε τα εξής :
«Αδελφέ πάτερ Ανδρέα, επειδή και συ είσαι εξαρτηματικός αδελφός της
Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας, κι εδώ έβαλες μετάνοια για να γίνεις
μοναχός και επομένως σαν παράδελφος μου, που είσαι, σου λέγω, πως πρέπει
πάντοτε να είμαστε προσεκτικοί και νηφάλιοι. Η προσευχή με την υπακοή
πρέπει αδελφές να είναι ενωμένες, όπως είναι οι φτερούγες στα πουλιά,
για να μπορεί ο άνθρωπος να έχει πνευματική προκοπή και να πετάει με το
νου του, από τα γήινα στα ουράνια.
Γι΄ αυτό να προσέχεις μου είπε, όταν πηγαίνεις στην εκκλησία για να
προσευχηθείς ή να ψάλλεις : α) να μην παίρνεις ποτέ ψηλά τα ίσια και να
μην ψάλλεις με άτακτες φωνές, β) και όταν μπαίνεις στην εκκλησία για να
προσευχηθείς, θα πρέπει κάθε έννοια, κάθε φροντίδα και μέριμνα, που σε
αποσπά και χωρίζει από τη προσευχή, να την αφήνεις έξω από την πόρτα της
εκκλησίας, αν θέλεις να δέχεται ο Θεός την προσευχή και την ψαλμωδία
σου, και να έχεις μισθό αιώνιο και όχι κατάκριση.
