16. Τό χάρισμα τῆς εὐχῆς καί τό διορατικό χάρισμα, Ἁγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

16. Τό χάρισμα τῆς εὐχῆς καί τό διορατικό χάρισμα, Ἁγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου,  Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης,http://hristospanagia3.blogspot.com, 

Ἡ ἄσκηση στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov (Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας)

Ἂν διαμένεις σὲ μοναστήρι, ὅπου ὁ ἑσπερινὸς κανόνας τελεῖται μὲ γονυκλισίες στὴν ἐκκλησία, τότε, μόλις μπεῖς στὸ κελλί σου, σπούδασε ἀμέσως νὰ κάνεις τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.

Ἂν διαμένεις σὲ μοναστήρι, ὅπου ὁ ἑσπερινὸς κανόνας τελεῖται μέσα στὴν ἐκκλησία, ἀλλὰ χωρὶς γονυκλισίες, τότε μπαίνοντας στὸ κελλί σου, κάνε πρῶτα κανόνα μὲ γονυκλισίες, καὶ ὕστερα ἐντρύφησε στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.

Ἂν ἀνήκεις σὲ μοναστήρι, στὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει ἀπὸ κοινοῦ τελούμενος ἑσπερινὸς κανόνας, ἀλλὰ ἐπαφίεται στὸν καθένα νὰ τὸν τελεῖ στὸ κελλί του, τότε, κάνε τὸν κανόνα μὲ γονυκλισίες, ὕστερα διάβασε προσευχὲς ἤ ἐντρύφησε σὲ ψαλμωδίες καὶ τέλος, ἐντρύφησε στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Ὅταν λέμε τήν Εὐχή, φροντίζουμε νά μήν ἔχουμε μετεωρισμούς. Νά μή φεύγη, δηλαδή, τό μυαλό μας ποτέ ἐδῶ καί πότε ἐκεῖ, νά μή χαζεύη σέ εἰκόνες, νά μή σκέπτεται τίποτε ἀπολύτως. Προσέχουμε μόνο στά λόγια τῆς Εὐχῆς, μέ ἀπόλυτη συναίσθησι ὅτι τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»,τό λέμε μπροστά στόν Χριστό! Γιατί ὁ Χριστός εἶναι μπροστά μας καί ὄχι μακρυά στόν οὐρανό. Καί εἴμεθα πράγματι ἐνώπιόν Του! Ἄν τά μάτια τῆς ψυχῆς μας δέν ἦσαν τυφλά, θά Τόν βλέπαμε, ἐφ᾿ ὅσον βέβαια αὐτό ἦτο πρός τό συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Μ᾿ αὐτήν λοιπόν τήν συναίσθησι Τόν παρακαλοῦμε θερμά, Τόν ἱκετεύουμε δυνατά γιά νά μᾶς ἐλεήση καί νά μᾶς σώση. «Χριστέ μου, ἐλέησόν με καί ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με».

Ἡ Χαναναία Τόν εἶχε μπροστά της καί φώναζε: «Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱέ Δαυίδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται».1 Ἔτσι κι ἐμεῖς, Τόν ἔχουμε μπροστά μας καί Τόν φωνάζουμε:

Ποιοί εἶναι οἱ καρποί τῆς εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ; Γέροντας Κλεόπας Ἡλιέ

—   Ο πρώτος καρπός της ευχής του Ιησού είναι η αποβολή των νοερών παραστάσεων από τις ματαιότητες του κόσμου, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο οποίος λέγει: «Αυτά που είχαν μπει παλαιότερα στην καρδιά του ανθρώπου εξαφανίζονται μαζί με όλες τις ωραιότητες της ζωής».

—   Ο δεύτερος καρπός της ευχής είναι η φοβερά θέα της ασω­τίας της ψυχής, η οποία εκδηλωνόταν με τις σωματικές αισθήσεις και τους κακούς λογισμούς. Απ’ αυτή την θέα αποκτά ο άνθρωπος ταπείνωσι, πένθος, δάκρυα, όπως λέγη ο άγιος Γρηγόριος ο Παλα­μάς.

—   Ο τρίτος καρπός της καρδιακής προσευχής είναι ότι, με την επιστροφή του νου στην καρδιά, τόσο ο νους όσο και η καρδιά του ανθρώπου, γίνονται σαν ένας καθαρός καθρέπτης στον οποίον ο ίδιος ο αγωνιστής γνωρίζει τις πονηρές κινήσεις των σκέψεών του και καλεί τον Ιησού σε βοήθεια.

—   Ο τέταρτος καρπός είναι η αγνότης της φύσεως, καθότι το έργο της καθαρότητος της φύσεως είναι υπεράνω αυτής της φύσε­ως, ως δοσμένο από την Θεία Χάρι του Παναγίου Πνεύματος.

«Ὅταν λέμε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἔρχεται στήν καρδιά μας ἡ εὐχή, ἐνῶ ἐκπέμπονται νοητά φωτιστικές ἀκτίνες πού φωτίζουν τήν ψυχή»

Κάποιου Ανωνύμου και Απελπισμένου Αγιορείτου

Λόγος Πρώτος περί νοεράς και καρδιακής προσευχής και περί του πώς αυτή εξολοθρεύει κατά κράτος τους δαίμονες και τους φλογίζει αμέσως.

Ευλόγησον πάτερ

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός λέγει εις το θείο και ιερό Του Ευαγγέλιον: «ο πιστεύων εις εμέ, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος». Όποιος θέλει λοιπόν να αναβρύζει απ΄την καρδιά του σαν από καμιά πηγή τούτο το ζων ύδωρ του Αγίου Πνεύματος ας αγωνιστεί να αποκτήσει στην καρδιά του τη νοερά και καρδιακή ευχή δηλ. το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με» την οποία ευχή να τη λέει σε κάθε αναπνοή μία φορά.

Αλλά εκείνος που θέλει να αποκτήσει αυτή την ευχή παντοτινά στην καρδιά του πρώτα μεν ας ακούσει την ετοιμασία που πρέπει να ετοιμαστεί έπειτα ας ακούσει και τον τρόπο κατά τον οποίο πρέπει να τη λέγει.

Προσευχή πού λέγεται μόνο μέ τά χείλη χωρίς νά προσέχει ὁ ΝΟΥΣ εἶναι ΑΚΑΡΠΟΣ

  ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄

Στην προς Εφεσίους επιστολή του ο Απ. Παύλος συμβουλεύει να προσευχόμαστε πάντοτε εν πνεύματι σε κάθε προσευχή και δέηση. Ο ίδιος στην προς Κορινθίους επιστολή λέει: «Εάν προσεύχομαι με τη γλώσσα, το πνεύμα μου προσεύχεται αλλά ο νους μου είναι άκαρπος».

Η λέξη <πνεύμα> στην Αγία Γραφή εξηγείται από τους πατέρες με διάφορους τρόπους. Άλλοτε εννοούν την πνοή, άλλοτε την ψυχή, άλλοτε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, τις αρετές ή τις κακίες (π.χ. πνεύμα αγάπης ή πνεύμα σοφίας ή πνεύμα αργολογίας).

Άλλοτε με τη λέξη <πνεύμα> οι πατέρες εννοούν τον νου, όπως ο ίδιος Απόστολος γράφει: «Να ανανεώνεστε με το πνεύμα του νου σας». Η διδασκαλία του προς τους Εφεσίους να προσεύχονται εν πνεύματι προϋποθέτει τον νου, που οφείλει ο προσευχόμενος άνθρωπος να τον κατευθύνει προς τον Θεό. 

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Τήν Νοερά προσευχή, παρενθετικά, μποροῦμε νά τήν διαιρέσουμε σέ δύο μέρη: τό πρακτικό καί τό θεωρητικό.
Γιά τό πρακτικό μέρος, σέ πέντε – δέκα σελίδες μποροῦν νά δοθοῦν ὅλες οἱ ἀπαραίτητες λεπτομερεῖς πρακτικές ὁδηγίες, πού σχετίζονται μέ τόν πνευματικό καθημερινό ἀγῶνα στήν μονολόγιστη προφορική Εὐχή, δηλαδή, στό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μέχρις ὅτου θείᾳ Χάριτι, καταστῆ Καρδιακή.
Τό θεωρητικό μέρος, πού ὁδηγεῖ στήν θεία τελείωσι ἔχει τόσο βάθος, τόσο πλάτος καί τόσο ὕψος οὐράνιο, ὥστε ἡ “θεωρητική” πορεία καί “ἀνάβασις” τῆς πνευματικῆς Λατρείας, τῆς Εὐχῆς στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι ὄχι μόνον ἰσόβιος, ἀλλά καί ἄπειρος, ἀφοῦ ἡ τελείωσις-θέωσις δέν ἔχει τέλος.

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

Πρωτ.ΣτεφάνουἈναγνωστόπουλου

Κάποιος ἱερεύς, στήν πρώτη πενταετία τῆς ἱερατικῆς του διακονίας εἶχε ἕνα ἀπροσδόκητο οὐράνιο βίωμα, πού δέν ἐπανελήφθη ἀπό τότε.

Ἕνα βράδυ, πού δύο ἀπό τά παιδιά του ἦσαν πολύ ἀνήσυχα λόγῳ ἀσθενείας, πῆγε στόν ναό πού ἐφημέρευε νά κάμη τίς βραδινές του ἀκολουθίες καί τόν μικρό του κανόνα μέ τό κομποσχοινάκι.

 Εἰσῆλθε στόν ναό, πού ἦταν ἀπέναντι ἀπό τό σπίτι του, κλείδωσε πίσω του καί κατευθύνθηκε στό Ἅγιο Βῆμα. Ἄναψε τά δυό κεριά τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί διάβασε τό Ἀπόδειπνο μέ τούς Χαιρετισμούς. Κατόπιν καί ἀπό μνήμης μέ πολλή κατάνυξι καί δάκρυα μετανοίας ἀπήγγειλε στίχους ἀπό τόν Ἱκετήριο Κανόνα στόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν:

«Ἰησοῦ μου γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ μακρόθυμε ἐλέησόν με…,

Ἰησοῦ, διάνοιξόν μοι πύλας μετανοίας καί ἐλέησόν με…,

Ἰησοῦ γλυκύτατε Χριστέ, Ἰησοῦ φιλάνθωπε, ἐλέησόν με…,

Ἰησοῦ εὔσπλαγχνε Χριστέ, Ἰησοῦ μου παντοδύναμε, ἐλέησόν με…,

Ἰησοῦ ὑπεράγαθε Χριστέ Ἰησοῦ μου ὡραιότατε ἐλέησόν με…».

«Ἡ προσευχή μέ τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»

  Πρωτ. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

 Ἀλήθεια!…ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, πού ὑπῆρξε πρότυπο μετανοίας ἀνά τούς αἰῶνες, πῶς περνοῦσε τίς ἀτέλειωτες νύχτες καί ἡμέρες γιά 49 ὁλόκληρα χρόνια; Ἀσφαλῶς μέ προσευχή. Προσευχή ἀληθινή. Προσευχή συνεχῆ καί ἀδιάκοπη.

Μέ ποιά δύναμι, ἄραγε, ἔκανε τούς σκληρούς ἀσκητικούς ἀγῶνες της, πού μόνο σέ ἄνδρες ταιριάζουν; Μέ τήν βοήθεια καί τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, πού τήν ἐνίσχυαν ἀπό τίς ἀδιάλειπτες προσευχές της καί τήν ζωντανή της πίστι. Καί πῶς ἄντεξε γιά πέντε δεκαετίες νά ζήση μέσα στήν “ἔρημο”, τελείως μόνη καί χωρίς καμμιά ἀνθρώπινη παρηγοριά καί παρουσία; Τήν ἀντοχή τήν ἔπαιρνε κάθε μέρα ἀπό τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, διά μέσου ὅμως τῶν ἀδιαλείπτων προσευχῶν της καί τῆς ὁλόθερμης ἀγάπης της πρός Αὐτόν.

«Τό μυστικό τῆς εὐχῆς “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν με”

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ”

 

Όλη η τέχνη είναι αυτή ακριβώς. Είτε περπατάς είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία, άσε τη προσευχή αυτή να γλιστρήσει από τα χείλη σου “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” με τη προσευχή αυτή στην καρδιά σου θα βρεις εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής ( Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων. Με την προσευχή αυτή οι άνθρωποι πλησιάζουν σύντομα την ζωή των αγγέλων. Η ευχή είναι η πηγή όλων των καλών έργων και αρετών και εξορίζει μακριά από τον άνθρωπο τα σκοτεινά πάθη. Σε σύντομο χρόνο κάνει τον άνθρωπο ικανό να αποκτήσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Απόκτησε την, και πριν πεθάνεις θα αποκτήσεις ψυχή Αγγελική. Η ευχή είναι θεϊκή αγαλλίαση.

Πῶς παρέδωσαν οἱ θείοι Πατέρες νά λέμε τήν προσευχή

Οι θείοι Πατέρες δεν παρέδωσαν όλοι πάντοτε ολόκληρη την προσευχή, αλλά άλλος ολόκληρη, άλλος τη μισή, άλλος ένα μέρος και άλλος διαφορετικά, ανάλογα ίσως με τη δύναμη και την κατάσταση του προσευχομένου.

Ο θείος Χρυσόστομος την παραδίδει ολόκληρη λέγοντας: «Σάς παρακαλώ, αδελφοί, ποτέ να μην καταπατήσετε ή να καταφρονήσετε τον κανόνα της προσευχής· γιατί άκουσα κάποιους πατέρες να λένε κάποτε: “Ποιος είναι ο μοναχός, αν καταπατήσει ή καταφρονήσει τον κανόνα του;”. Μάλλον οφείλει, είτε τρώει είτε πίνει είτε κάθεται είτε εκτελεί διακόνημα είτε περπατά είτε κάτι άλλο κάνει, να κράζει αδιάλειπτα το “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με”, ώστε η μνήμη αυτή του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να ερεθίσει σε πόλεμο τον εχθρό.

Ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με

 Διάλογος ενός υποτακτικού με τον γέροντά του, τον πατέρα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη:

- Πάτερ Εφραίμ, γέροντά μου, λέω την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα.

- Δεν καταλαβαίνεις εσύ που τη λες την ευχή, αλλά καταλαβαίνει ο διάβολος, και καίγεται, και φεύγει…

- Ε, καλά παιδί μου, θέλεις να δεις θαύμα, από την ευχή, απ’ την προσευχή;

- Και βεβαίως θέλω!

- Καλά, του λέει, θα προσευχηθώ στο Θεό να σου δείξει ένα θαύμα να καταλάβεις πόση δύναμη έχει η ευχή. Αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» που στην οποίαν ευχή αναφέρονται όλα τα πατερικά μας βιβλία. Και ειδικότερα βέβαια η φιλοκαλία.Έκανε προσευχή ο γέροντας, έκανε νηστεία, τριήμερο νηστεία, μόνο με λίγο νερό.

Νοερά προσευχή.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

  Νοερά προσευχή

 Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, σκέφτηκα σήμερα νά δοῦμε πῶς θά μπορούσαμε ἐμεῖς νά μετέχουμε στή Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου. Εὐθύς ἐξαρχῆς νά ποῦμε ὅτι δέν μποροῦμε μόνοι μας νά ζήσουμε τή Μεταμόρφωση, ἀλλά μόνο μετέχοντας μέσα στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, πού λέγεται Ἐκκλησία, γιατί ἐκεῖ θεραπευόμαστε. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας νά θεραπευθεῖ ἡ ἀνθρώπινη προσωπικότητα, ἡ ὁποία νοσεῖ.

Κατά τούς Πατέρες, ὅλοι γεννιόμαστε ‘ψυχοπαθεῖς’, δηλαδή μέ πάθη ψυχῆς.Ὄχι μέ τήν ἔννοια τήν ψυχιατρική, ἀλλά μέ τήν ἔννοια τήν πνευματική.

«Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε».Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Ὁμιλία του π. Σάββα στίς 10-10-2015 (Ὁμιλία σέ προσκυνητές)

 Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:https://www.youtube.com/watch?v=Mj5_bDfcYmc
 

    Πολλές φορές λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, παίρνουμε λάθος τήν πνευματική ζωή καί ἀντί νά στοχεύουμε στήν καρδιά, δηλαδή στήν οὐσία, μένουμε στήν περιφέρεια. Κάνουμε σκοπό τά μέσα καί χάνουμε τόν σκοπό.

   Ὁπότε σκέφτηκα σήμερα μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν εὐχή τοῦ πατρός Γεωργίου, νά ποῦμε λίγα λόγια γιά τό ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς πνευματική ζωῆς καί ποιά εἶναι τά μέσα τῆς πνευματική ζωῆς. Τί ἐννοῶ;

   Πολλοί ἔχουνε ὡς κέντρο τῆς πνευματικῆς ζωῆς τή νηστεία. Μάλιστα ἔρχονται καί ρωτᾶνε «Πάτερ πόσες μέρες χρειάζεται νά νηστέψω γιά νά κοινωνήσω;». Τίποτα ἄλλο. Νομίζει πώς δέν χρειάζεται τίποτα ἄλλο, παρά μόνο νά μάθει πόσες μέρες πρέπει νά νηστέψει καί εἶναι ἔτοιμος νά κοινωνήσει. Ἐπίσης θεωρεῖ κανείς πώς μπορεῖ νά συμμετέχει στή Θεία Κοινωνία ἁπλῶς μέ τή χρήση κάποιων ἄλλων μέσων τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως : ἡ ἀγρυπνία, οἱ μετάνοιες, οἱ γονυκλισίες, ἡ πνευματική μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τό κήρυγμα,. Ὅμως ὅλα αὐτά εἶναι τά μέσα καί ὄχι ὁ σκοπός τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

   Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς πνευματικῆς ζωῆς;

Τό κομποσχοίνι μοιάζει μέ ἰμάντα, ὁ ὁποῖος κινεῖ τή μηχανή τῆς ψυχῆς.

Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών…, η φωνή του Αφυπνιστή, αντήχησε μέσα στην παγωμένη νύχτα του χειμώνα και ταυτόχρονα ένας ρυθμικός χτύπος ακούστηκε στην πόρτα του κελλιού. Ο μοναχός ξύπνησε. Κοίταξε γύρω του. Σκοτάδι απλώθηκε σ’ όλο το κελλί του. Η αμέλεια ρίχνει τα πρώτα βέλη της, για να λαβώσει τον αγωνιστή.

- «Είναι νωρίς ακόμη», του ψιθυρίζει. «Κοιμήσου λίγο να ξεκουραστείς και αργότερα με όρεξη… θα κάνεις τα πνευματικά σου».

Ο μοναχός όμως δε φαίνεται να συμφώνησε με το λογισμό.
- «Αμήν», απαντά αμέσως. Η πρώτη νίκη της νύχτας! Και ταυτόχρονα χαρά μεγάλη στον ουρανό. Οι άγγελοι χειροκρότησαν τον αγωνιστή. Αλλά ο δαίμονας της αμέλειας δεν αποθαρρύνεται.

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου, διδασκαλία γιά τήν νοερά προσευχή. Ἡ εὐωδία τῆς προσευχῆς.Ἐμπειρίες

 

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΟΥ  ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

 

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με

Αυτά δεν σας τα έχω πει άλλη φορά. Αυτή είναι μια δική μου παράλειψης, κι ας πούμε δική μου υπευθυνότητα.

Ή καρδιά τού ανθρώπου είναι το κέντρο των υπέρ φύσιν, των κατά φύσιν και των παρά φύσιν κινήσεων. Τα πάντα ξεκινούν από την καρδιά. Εάν ή καρδιά καθαρισθεί, τότε όπτάνεται ό Θεός, βλέπουμε τον Θεό. Πώς θα Τον δούμε; Μήπως ό Θεός είναι ανθρωπόμορφος και έχει σχήμα ανθρώπινο για να Τον δούμε; Όχι. Ό Θεός είναι νοητός. Ό Θεός είναι Πνεύμα- και ως Πνεύμα απόλυτον βρίσκεται στο σύμπαν. Αλλά βρίσκεται και μέσα στην καρδιά τού ανθρώπου, όταν αυτή γίνει δεκτικό δοχείο. Και για να γίνει δεκτικό δοχείο, πρέπει να γίνει καθαρή. Όχι να την πλένουμε με νερό, αλλά να γίνει καθαρή από λογισμούς ακάθαρτους. Αλλά για να καθαρισθεί ή καρδιά πρέπει να πιει κάποιο φάρμακο. Το φάρμακο είναι ή προσευχή.

Φόβος Θεοῦ (Γέροντος Ἰωσήφ Ἡσυχαστοῦ)

 Λοιπόν, όταν εσύ δεν αμαρτάνεις, δεν ψεύδεσαι, δεν κατακρίνεις, δεν πονηρεύεσαι κατά του πλησίον σου, τότε έχεις φόβο Θεού. Τότε είσαι σοφός και κατανοείς το Θεό, και για να μην Τον λυπήσεις δεν αμαρτάνεις. Και αυτή είναι η όραση του Θεού, και ο Θεός που βλέπει τα πάντα σε σκεπάζει από τις παγίδες του σατανά.

Όλες τις θλίψεις, παιδί μου, αν τις υπομένουμε, βρίσκουμε Χάρη παρά Κυρίου. Γι αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζόμαστε, για να μας δοκιμάζει και να μας πλέξει στεφάνους.
Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής. Γιατί το θέλημα του ανθρώπου έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη Όντως μέγα είναι, στ αλήθεια, το μυστήριο της υπακοής! Αφού ο γλυκύς μας Ιησούς πρώτος χάραξε το δρόμο και έγινε παράδειγμα για μας, πόσο μάλλον εμείς είμαστε οφειλέτες να Τον μιμηθούμε.Ο μοναχός δεν αλλάζει τόπο κατοικίας, χρώμα ενδυμάτων και ιδίως νοημάτων.

«Ἀνέπαυσες τόν Γέροντα σου! Ἀνέπαυσες τόν Θεό. Δέν ἀνέπαυσες τόν Γέροντα; οὔτε τόν Θεό ἀνέπαυσες!»

 

“Τό πρῶτο μου μάθημα γιά τήν Εὐχή:

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης”

Τό χαριτωμένο γεγονός στάθηκε ἡ πρώτη μου γνωριμία μέ τόν πνευματικό πλοῦτο τοῦ πατρός Ἀρσενίου πού ἦταν μέν ἁπλός, ἀλλά ἁγιασμένος.
Εἶχαν περάσει μόλις λίγες μέρες πού εἶχα ἔρθει ἀπό τόν κόσμο καί μοῦ λέει ὁ Γερο-Ἀρσένιος:

• Ἔλα νά σέ μάθω νά κάνῃς προσευχή, κούτσικο.

Ἐγώ δέν ἤξερα τήν Νοερά προσευχή.

• Ἔλα στό κελλάκι τό δικό μου.

Ἀλλά τό κελλί του ἦταν μικρό σάν τάφος. Ποῦ νά μᾶς χωρέσῃ καί τούς δυό; Γι᾿ αὐτό μοῦ εἶπε:

• Ἐγώ θά εἶμαι ὄρθιος στό πάτωμα κι᾿ ἐσύ πάνω στά σανίδια τοῦ κρεββατιοῦ ὄρθιος. Θά βάλουμε τόν νοῦ μας στήν καρδιά καί θά λέμε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», καί νά δοῦμε τί θά γίνῃ. Κατάλαβες;
• Κατάλαβα!
• Ἀλλά πρόσεξε, μέ τόν νοῦ σου, ὄχι μέ τό στόμα σου. Ὄρθιοι καί σύ καί ἐγώ. Κοίταξε καλά μή νυστάξῃς!
• Ὄχι, δέν θά νυστάξω.

Σεισµoγόνoς Προσευχὴ

 

Ὁ π. Ἀλύπιος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος, διακρινόταν πολὺ γιὰ τὸν ζῆλο του. Ἰδιαίτερα ἀγαποῦσε νὰ βρίσκη ἕνα ἥσυχο µέρος καὶ νὰ προσεύχεται συνεχῶς µἐ τὴν εὐχή, δηλαδὴ τὸ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν µε”. Κάθε φορὰ ποὺ ἔλεγε τὴν εὐχή, σκιρτοῦσε ἡ ψυχή του ἀπὸ ἀνέκφραστη χαρά. Κάποτε ὅµως τὰ πράγµατα πῆραν ἄσχηµη τροπή. Χωρὶς νὰ µπορῆ καὶ ὁ ἴδιος νὰ τὸ ἐξηγήση, ἀδυνατοῦσε νὰ συνεχίση τὴν εὐχή. Ἂν δοκίµαζε µιὰ φορὰ νὰ τὴν πῆ, ἀµέσως ἄρχιζε νὰ κλονίζεται τὸ σῶµα του.

Σειόταν λοιπὸν ὁ τόπος, ὅταν ὁ π. Ἀλύπιος ἔλεγε τὴν εὐχή! Καὶ ποῦ δὲν κατέφυγε, τί Γέροντες, τί πνευµατικοὶ τὸν εἶδαν, τί προσευχὲς καὶ ἐξορκισµοὺς τοῦ ἐδιάβασαν … Τὸ ἀποτέλεσµα µηδέν. Ἡ ὑπόθεσις ἔπαιρνε τραγικὲς διαστάσεις.

Ἐπειδὴ ὁ π. Ἀλύπιος εἶχε, χρόνια τώρα, γίνει ἕνα µἐ τὴν εὐχή, δὲν µποροῦσε νὰ τὴν σταµατήση. Ἔτσι ἀσυναίσθητα, στὸ κελλί του, στὴν ἐκκλησία, στὸ φαγητό, στὴν ἐργασία, πρόφερε ἐνδόµυχα τὰ ἱερὰ λόγια.

«Ἡ Εὐχή – Προφορική καί Νοερά»

   Ὁ Γέροντας δέν μᾶς ἔκανε πολλές διδασκαλίες ἤ διαλέξεις περί Νοερᾶς προσευχῆς. Ὄχι ὅτι δέν μποροῦσε, ἀφοῦ ἦταν πραγματικός ἐπιστήμων τῆς Νοερᾶς προσευχῆς, διάδοχος καί συνεχιστής τῆς Νηπτικῆς παραδόσεως, ἀλλά ἐπειδή ἦταν ἐπιφυλακτικός, γιά νά μήν φουσκώσῃ τά μυαλά μας μέ φαντασίες καταστάσεων πού δέν εἴχαμε φθάσει. Ὀλιγόλογες λακωνικές συμβουλές μᾶς ἔδινε κατά τήν διάρκεια τῶν νυκτερινῶν μας ἐξαγορεύσεων, ὑπό τήν μορφή ὑποδείξεων περισσσότερον, μά ἦσαν πάντα μεστές ὠφελείας.

 Ἡ στάσις του ἦταν «προχώρα καί ἐγώ σέ παρακολουθῶ». Καί ὁ λόγος ἐγίνετο πρᾶξις. Μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντα κοπιάζαμε στήν προσευχή.