Μποροῦμε νά κρίνουμε τούς ἄλλους; (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος)

«Πως όμως έδωσε εις αυτούς και τα κλειδιά των ουρανών; Διότι εάν δεν πρόκειται να κρίνουν, δεν θα έχουν καμμίαν δύναμιν και μάταια έλαβαν εξουσίαν του να μη συγχωρούν και του να συγχωρούν αμαρτίας. Εξ άλλου δε, εάν αυτό ήθελεν ισχύσει, όλα θα ανατραπούν, και εις τας Εκκλησίας και εις τα πόλεις και εις τα οικίας. Καθόσον εάν δεν κρίνουν ο κύριος τον δούλον και η κυρία την υπηρέτριαν και ο πατέρας τον υιόν και ο φίλος τον φίλον, θα αυξηθούν τα της κακίας. Και τι λέγω, ο φίλος τον φίλον; Εάν δεν κρίνωμεν τους εχθρούς μας, δεν θα ημπορέσωμεν ουδέποτε να καταργήσωμεν την έχθραν, αλλ’ όλα θα γίνουν άνω-κάτω. [...]

Διότι εδώ, καθώς εγώ νομίζω, δεν παραγγέλει απλώς να μη κρίνει κανείς όλα τα αμαρτήματα, ούτε απλώς απαγορεύει να κάμνη κανείς αυτό, αλλά εννοεί αυτούς που είναι γεμάτοι απο αμέτρητα κακά και ελέγχουν άλλους δια τελείως ασήμαντα αμαρτήματα. [...]Τι λοιπόν;

Τό φοβερό δικαστήριο

ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό» Ἁγίου Τύχωνος τοῦ Ζάντονσκ

  Ἀγαπητοί χριστιανοί! Τρέμω ἀπό φόβο ἀκούγοντας καί στοχαζόμενος τά λόγια:
«Ἰδού ἔρχομαι ταχύ, καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ» (Ἀποκ. 22, 12).
Ποιός τά λέει αὐτά; Ὁ Θεός ὁ Μέγας καί Φοβερός. Τί λέει; Ὅτι θά ἔρθει Αὐτός ὁ Ἴδιος νά κρίνει τήν Οἰκουμένη καί ν’ ἀποδώσει στόν καθένα κατά τά ἔργα του.

Φτωχοί ἁμαρτωλοί! Τί πρέπει νά σκέφτεστε ἀκούγοντας αὐτά τά λόγια; Ὁ Ἴδιος ὁ Θεός ἔρχεται νά σᾶς κρίνει σύμφωνα μέ τίς πράξεις σας! Φοβηθεῖτε ν’ ἁμαρτάνετε πλέον καί νά παρανομεῖτε! Ἔρχεται μέ δύναμη καί δόξα πολλή!…
Λυπήσου, Κύριε, λυπήσου τό πλάσμα Σου!
Κανένας ἀναμάρτητος, παρά μόνο Ἐσύ.

***
Φοβερή, ἀδελφοί μου, θά εἶναι ἡ μέρα καί ἡ ὥρα ἐκείνη, ὅταν ὁ Κύριος θά κρίνει τούς ἁμαρτωλούς. Τρομάζουμε στή σκέψη ἑνός ἐπίγειου δικαστηρίου· ἀσύγκριτα φοβερότερο θά εἶναι τό δικαστήριο ἐκεῖνο.
Ἐδῶ δικάζουν ἄνθρωποι ὅμοιοί μας· σ’ ἐκεῖνο τό δικαστήριο θά δικάσει ὁ Ἴδιος ὁ Θεός!
Ἐδῶ ὑπάρχουν μάρτυρες πού κατηγοροῦν ἤ ὑπερασπίζονται τόν ὑπόδικο· ἐκεῖ δέν θά χρειαστοῦν, γιατί ὁ δικαστής τά γνωρίζει ὅλα μέ ἀκρίβεια.