Λόγια ζωῆς σύγχρονων ἁγιορειτῶν πατέρων

 ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ

ΠΑΤΕΡΩΝ

 ΕΧΘΕΣ μου έστειλε ένας καλός φίλος με email  εμπειρίες από την πρόσφατη  επίσκεψή του στο Άγιον όρος.

Σας μεταφέρουμε λοιπόν τα σοφά λόγια ζωής που άκουσε από τους σύγχρονους Αγιορείτες πατέρες:

 *  *  *

  -Ο Γέροντας Παϊσιος ήθελε να βλέπει τους ανθρώπους χαρούμενους και όχι κατσουφιασμένους.

-Ο Γέροντας Παϊσιος και από το χιούμορ ακόμη έβγαζε ωφέλεια.

-Ο Γέροντας Παϊσιος φύλαγε τον εαυτό του.

Δεν παρασυρόταν από το περιβάλλον και τους περισπασμούς του.

Μίλαγε σε 50 άτομα στην Παναγούδα  και τους βοηθούσε και παράλληλα αισθανόταν σαν να βρισκόταν μόνος του με Τον Θεόν. Είχε την καρδιακή προσευχή.

 -Η προσευχή μας να είναι καρδιακή και όχι ξερά εγκεφαλική.

 -Ο Ιησούς Χριστός μας καλεί σε Σταυρό και θυσία και όχι σε καλοπέραση.Μην παρασυρόμαστε από νοσηρά παραδείγματα «καλών Χριστιανών» που στο όνομα του Χριστού βολεύτηκαν και «εύρον την εαυτόν ζωήν»

Ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, Ματθ.Ι΄-39)

Ο Χριστός μας λέει «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν ( Μαρκ Η΄-34) και όχι βολεψάτω ἑαυτὸν!

Ἡ ἀσκητική- ἡσυχαστική ζωή

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ ἀσκητική- ἡσυχαστική ζωή

Ὅπως ἤδη σημειώσαμε, γιά τήν θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου ἀπαιτεῖται, μαζί μέ τήν μυστηριακή ζωή (συνεχής Μετάνοια-Ἐξομολόγηση καί Θεία Κοινωνία), καί ἡ ζωή τῆς ἄσκησης καί τῆς ἡσυχίας. Ἡ ὁδός τῆς ἄσκησης καί τῆς ἡσυχίας βιώθηκε ἀπό τόν Κύριο, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί τούς πρώτους Χριστιανούς. Συνεχίζουν νά τήν βιώνουν: οἱ σημερινοί ὀρθόδοξοι Μοναχοί καί ὅσοι ἀπό τούς λαϊκούς –τούς ἐν τῷ κόσμῳ βιοῦντας χριστιανούς– διψοῦν γιά τήν σωτηρία τους καί τούς μιμοῦνται διά τῆς ὑπακοῆς (ἄν καί ζοῦν σέ ἕνα τόσο ἀντιπνευματικό-εἰδωλολατρικό περιβάλλον, ὅπως κατήντησε ὁ σύγχρονος κόσμος).

Συμμετοχή στά Μυστήρια χωρίς ἄσκηση καί ἡσυχαστική ζωή δέν ὠφελεῖ. «Τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι βεβαίως τὸ κέντρο τῆς πνευματικῆς καὶ μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. … ἀλλά, γιὰ νὰ μπορέσῃ κανεὶς ἀξίως νὰ κοινωνήσῃ τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἀπαιτεῖται προηγουμένως σχετικὴ προετοιμασία. … Συνέχεια →

Γέροντας Παΐσιος: «Σταμάτα νὰ πλέκης κομποσχοίνι. Σήμερα εἶναι Κυριακὴ»

Κάποτε, ἦταν Κυριακὴ – αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὸ ὅτι θέλουν νὰ καταργήσουν τὴν Κυριακὴ ὡς ἀργία – καὶ κάποιος δόκιμος μοναχός, στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἔπλεκε κομποσχοίνι. Ὅποτε τοῦ λέγει ἀπὸ μόνος του, ὁ Γέροντας, ἐπιτακτικά: «Σταμάτα. Μὴ πλέκης, σήμερα εἶναι ἀργία. Δὲν πρέπει». Καὶ ἐκεῖνος ἀθώα, ἀλλὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, εἶπε:

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου:Περί μετανοίας

 "Κλίμαξ"

ΛΟΓΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ Περί μετανοίας (Διά την πραγματικήν και γνησίαν μετάνοια 

και διά τους αγίους καταδίκους και διά την Φυλακήν)

1. Ο Ιωάννης κάποτε, (την ημέρα της Αναστάσεως), έτρεξε πρίν από τον Πέτρο (στον τάφο του Κυρίου). Και εμείς ετοποθετήσαμε τον λόγο της υπακοής πρίν από τον λόγο της μετανοίας. Διότι ο Ιωάννης έγινε τύπος υπακοής, ενώ ο Πέτρος μετανοίας.

2. Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή. Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη.

Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων. Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του. Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με νηστεία) και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι.

Ἡ μυστηριακή ζωή. β΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή 

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ παραμονὴ ἐντός της Ἐκκλησίας δὲν γίνεται μόνο μὲ τὴν μετοχὴ στὰ Μυστήρια , ἀλλὰ ἀπαιτεῖται καὶ ὁ ἀνάλογος Πνευματικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν πιστὸ, ὥστε νὰ διαφυλάξει τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ πού ἔλαβε μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια .

Ὁ πιστὸς πράγματι «παίρνει μὲ τὰ Μυστήρια τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Ἀλλά, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ, χρειάζεται νὰ καταβάλλει καὶ προσωπικὴ προσπάθεια: εἶναι ἀνάγκη νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ (ἔχοντάς τες) ὡς ρυθμιστικὸ παράγοντα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, νὰ προσέχει ἀκοιμήτως, νὰ προσεύχεται ἀδιαλείπτως, νὰ μελετᾶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ συνεχῶς. Κι ὅλα τοῦτα: γιὰ νὰ ἐλέγχει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἁμαρτάνοντας, γίνεται ἀχρεῖος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Πρότυπο τοῦ κάθε πιστοῦ πρέπει νὰ εἶναι μονίμως ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιδίδεται στὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, καταξιώνοντας τὸν ἑαυτό του κι ἀφθαρτίζοντάς τον»¹⁸. Συνέχεια →

Ἀφιέρωμα στόν Ἅγιο Νεκτάριο

Ἀφιέρωμα στόν Ἅγιο Νεκτάριο

Διδαχές - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα, ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Στο πρόσωπό του ανακαλύπτει κανείς έναν μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία.
Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει· στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)· στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)· στην Αίγυπτο, να διακονεί για μια πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος - μητροπολίτης Πενταπόλεως (1889).

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Θεός διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητος ...

Διαβάστε περισσότερα »

Ἡ μυστηριακή ζωή. β΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή 

Ἡ σωτηρία καὶ ἡ παραμονὴ ἐντός της Ἐκκλησίας δὲν γίνεται μόνο μὲ τὴν μετοχὴ στὰ Μυστήρια , ἀλλὰ ἀπαιτεῖται καὶ ὁ ἀνάλογος Πνευματικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν πιστὸ, ὥστε νὰ διαφυλάξει τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ πού ἔλαβε μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια .

Ὁ πιστὸς πράγματι «παίρνει μὲ τὰ Μυστήρια τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Ἀλλά, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ζεῖ, χρειάζεται νὰ καταβάλλει καὶ προσωπικὴ προσπάθεια: εἶναι ἀνάγκη νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ (ἔχοντάς τες) ὡς ρυθμιστικὸ παράγοντα τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, νὰ προσέχει ἀκοιμήτως, νὰ προσεύχεται ἀδιαλείπτως, νὰ μελετᾶ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ συνεχῶς. Κι ὅλα τοῦτα: γιὰ νὰ ἐλέγχει τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες του. Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἁμαρτάνοντας, γίνεται ἀχρεῖος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Πρότυπο τοῦ κάθε πιστοῦ πρέπει νὰ εἶναι μονίμως ὁ Χριστός, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιδίδεται στὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, καταξιώνοντας τὸν ἑαυτό του κι ἀφθαρτίζοντάς τον»¹⁸. Συνέχεια →

Ἡ μυστηριακή ζωή. α΄ μέρος

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ μυστηριακή ζωή

Ἅγιον Βάπτισμα καί Ἅγιον Χρῖσμα, Ἱερά ἐξομολόγηση καί Θεία Εὐχαριστία.Αὐτά τά τέσσερα Ἅγια Μυστήρια εἶναι τά ἀπαραίτητα γιά τήν θεραπεία-ἀποκατάσταση-σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Συνδυασμένα μέ τήν ἀσκητική-ἡσυχαστική ζωή ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο εἰς “ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ”⁸.

Τό νόημα καί ἡ ἔννοια τῶν Μυστηρίων

Μέ τήν πτώση, ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν ἄκτιστη καί θεοποιό Θεία Χάρη πού εἶχε λάβει μέ τό ἐμφύσημα τοῦ Θεοῦ κατά τήν Δημιουργία. Ὁ Θεός Λόγος, μέ τήν ἐνανθρώπησή Του καί διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων πού τελοῦνται ἐντός τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μᾶς ξαναδίνει αὐτήν τήν ἄκτιστη θεοποιό Δωρεά. Ὁ ἄνθρωπος διά τῆς Θείας Χάρης ἀνακαινίζεται καί θεώνεται. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἡ ὁποία μετά τό προπατορικό ἁμάρτημα «ἐξαγριώθηκε» καί ἔγινε «ἀκανθώδης» ὅπως τά ἄγρια δέντρα, ἐξημερώνεται διά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος τήν προσλαμβάνει στήν ὑπόστασή Του καί τήν θεώνει. Συνέχεια →

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου:Περί ξενιτείας

 

 «Κλίμαξ»

ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

Περί ξενιτείας

1. Ξενιτεία είναι η οριστική εγκατάλειψις όλων εκείνων που υπάρχουν στην πατρίδα μας και πού μας εμποδίζουν να επιτύχωμε τον ευσεβή σκοπό της ζωής μας. Η ξενιτεία είναι απαρρησίαστος συμπεριφορά, κρυμμένη σοφία, σύνεσις πού δεν φανερώνεται, ζωή μυστική, σκοπός που δεν βλέπεται, λογισμός αφανής, όρεξις της ευτελείας, επιθυμία της στενοχωρίας, αιτία του θείου πόθου, πλήθος του θείου έρωτος, άρνησις της κενοδοξίας, βυθός της σιωπής.

2. Στην αρχή συνήθως ενοχλεί συνεχώς και έντονα αυτός ο λογισμός τους εραστάς του Κυρίου, ωσάν να τους φλογίζη θεϊκή φωτιά. Δηλαδή ο λογισμός, ο οποίος παρακινεί τους εραστάς ενός τόσο μεγάλου αγαθού να απομακρυνθούν από τους οικείους των, για να ζήσουν με ευτέλεια και θλίψι. Αυτός όμως ο λογισμός όσο σπουδαίος και αξιέπαινος είναι, άλλο τόσο χρειάζεται και πολλή διάκρισι. Διότι δεν είναι καλή κάθε απότομος και απόλυτος ξενιτεία.

3. Επειδή «πάς προφήτης άτιμος έν τη πατρίδι αυτού», όπως είπε ο Κύριος (Ματθ. ιγ΄57), ας εξετάσωμε μήπως η ξενιτεία γίνη σ΄εμάς αιτία κενοδοξίας[1].

Ἐκκλησία: Tό ἐργαστήριο τῆς ἀγάπης καί ἁγιότητας

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἐκκλησία: Tό ἐργαστήριο τῆς ἀγάπης καί ἁγιότητας.

 Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί ἐμεῖς μέλη Του, ἡ «καινούργια δημιουργία»¹.

Ὡς χριστιανοί, ὡς “καινή κτίσις”, ὡς ἀδελφοί “ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ”, «γεννιόμαστε ἀπό τήν ἴδια Μητέρα (τήν Ἐκκλησία) καί τρεφόμαστε ἀπό τήν ἴδια τροφή: τόν Χριστό. Ἀπό τά Μυστήρια τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀναδύεται ἡ ἀγάπη πού ἑνώνει τούς πιστούς καί δημιουργεῖται μία καινούρια ὕπαρξη: τό πανάγιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία»².

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μητέρα μας, ἡ Ὁποία ὄχι μόνο μᾶς γέννησε πνευματικά ἀλλά καί μᾶς τρέφει πνευματικά. Οἱ ἄνθρωποι ἐντασσόμενοι στήν Ἐκκλησία γινόμαστε ἐν Χριστῷ ἀδελφοί καί παράλληλα σύνδουλοι ἔναντι τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Ὀφείλουμε δέ, διά τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί εὐσπλαχνίας νά γίνομαστε κάθε στιγμή πλησίονὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον.

Εἴμαστε ἀδελφοί διότι (ἀνα)γεννιώμαστε ἀπό τήν ἴδια πνευματική μήτρα (ἀδελφός ἀπό τό α τό ἀθροιστικό καί τήν λέξη δελφύς=μήτρα· ὁ ἀπό τήν ἴδια κοιλία, ὁμομήτριος). Αὐτή εἶναι ἡ ἁγία Κολυμβήθρα. Συνέχεια →

Ὁ μεγάλος πειρασμός. Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

 

Ὁ μεγάλος πειρασμός.

 Ὁ βίος τοῦ Ὁσίου Νήφωνος Ἐπισκόπου Κωνσταντιανῆς τῆς κατ’ Ἀλεξάνδρειαν

Οπως τόν εἶχε προειδοποιήσει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἦρθε κι ἡ ὥρα του μεγάλου πειρασμοῦ…. Κάθε Σάββατο, τή νύχτα, ὁ Νήφων ξαγρυπνοῦσε. Οὔτε κοιμόταν οὔτε καθόταν. Ὥς τό πρωί τῆς Κυριακῆς προσευχόταν κι ἔκανε μετάνοιες ὁ μιμητής τοῦ Δανιήλ, ἤ μᾶλλον τῶν ἀγγέλων, πού ἀνταποκρίνονται στήν προφητική προτροπή: «προσκυνήσατε αὐτῷ πάντες ἄγγελοι αὐτοῦ»16. Αὐτή τήν τάξη κρατοῦσε ὄχι μόνο τίς Κυριακές, μά καί τίς δεσποτικές ἑορτές, σύμφωνα μέ τήν ἐκκλησιαστική παράδοση. Ἀνάλογα προσευχόταν κι ὅλες τίς ἄλλες μέρες καί νύχτες. Τό πρωί μάλιστα ἔλεγε μιά προσευχή, πού τήν ἐπαναλάμβανε καί ἀποβραδίς. Ἀλλά τί προσευχή ἦταν ἐκείνη!  Ξέχειλη ἀπό σοφία καί χάρη καί θεογνωσία. Ἔκλεινε μέσα της ὅλη τήν ἄφατη θεολογία –τή γέννηση τοῦ Υἱοῦ, τή δημιουργία τῶν ἀσωμάτων Δυνάμεων, τά φρικτά καί ἄρρητα μυστήρια, τά θαύματα τῆς θείας οἰκονομίας καί τοῦ φυσικοῦ κόσμου, τά τωρινά καί τά ἔσχατα, τά ἐπίγεια καί τά καταχθόνια… –μά τί νά πρωτογράψω;-… τά ἐγκόσμια καί τά ὑπερκόσμια, τά ὁρατά καί τ’ ἀόρατα, τά καταληπτά καί τ’ ἀκατάληπτα, τά νοητά καί τ’ ἀκατανόητα… Ἴσως παρακάτω νά καταχωρίσουμε, ἄν μπορέσουμε, κάποιο τμῆμα ἀπό τή θεσπέσια προσευχή του.

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου:Περί ἀπροσπαθείας

 »Κλίμαξ»

 ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ 

Περί απροσπαθείας

1. Εκείνος που αγάπησε πραγματικά τον Κύριον και επεζήτησε αληθινά να κερδήση την μέλλουσα βασιλεία, εκείνος πού απέκτησε πραγματικό πόνο για τα αμαρτήματά του και ζωντανή ενθύμησι της κολάσεως και της αιωνίου κρίσεως, εκείνος που ξύπνησε αληθινά μέσα του τον φόβο του θανάτου του, δεν θα αγαπήση πλέον ούτε θα ενδιαφερθή ούτε θα μεριμνήση καθόλου για χρήματα ή για κτήματα ή για τους γονείς του ή για επίγειο δόξα ή για φίλους ή για αδελφούς ή για τίποτε το γήϊνο. Αλλά αφού αποτινάξη από επάνω του και μισήση κάθε επαφή και κάθε φροντίδα για όλα αυτά, επί πλέον δε και πρίν απ΄όλα αφού μισήση και την ίδια την σάρκα του, ακολουθεί τον Χριστόν γυμνός και αμέριμνος και ακούραστος, ατενίζοντας πάντοτε στον ουρανό και αναμένοντας την έξ ύψους βοήθεια, καθώς το είπε ένας Άγιος: «Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου» (Ψαλμ. ξβ΄9).

Και καθώς το είπε πάλι ο αείμνηστος εκείνος Προφήτης: «Εγώ δε ούκ εκοπίασα κατακολουθών σοι και ημέραν ή ανάπαυσιν ανθρώπου ούκ επεθύμησα, Κύριε» (Ιερεμ. ιζ΄16).

Ρόταρυ

Σύμπτωση που του σύμβολο των Ρόταρυ εμπεριέχει το άστρο του Δαβίδ στο κέντρο του;

  Είναι μια οργάνωση που μετα λύπης βλέπουμε πολλές φορές σε συνεστιάσεις και συγκεντρώσεις τους να συμμετέχουν ιερείς,ακόμα και μητροπολίτες της Εκκλησίας,εστω και εν αγνοία τους ελπίζουμε,τους οποίους και τιμούν συχνά!Αυτό ακόμα και με το πρόσχημα οτι κάνουν κάποιες φιλανθρωπίες,είναι τρομερά επικίνδυνο και δυσάρεστο.

Ας δούμε ομως μερικά στοιχεία για το τι ακριβως είναι αυτή η οργάνωση:

Η διεθνής αυτή οργάνωση ιδρύθη στο Σικάγο στις 23.2.1905 από τον Αμερικανό δικηγόρο Paul P. Harris. Κάτω από το πρόσχημα φιλανθρωπικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων καλύπτει μυστικούς σκοπούς. Δια τούτο θεωρείται ως «το νηπιαγωγείον της Μασονίας»[1]. Συνέχεια →

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου: Περί ἀποταγῆς

 

  «Κλίμαξ»

 ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

(Διά την αποταγήν του ματαίου βίου)

1. Το «από Θεού άρχεσθαι» είναι ορθόν καί πρέπον, εφ΄όσον απευθύνομαι πρός υπηρέτας του Θεού.
Αυτού λοιπόν του αγαθού και υπεραγαθού και παναγάθου Θεού και βασιλέως μας, ο οποίος ετίμησε όλα τα λογικά όντα πού εδημιούργησε με το δώρο του αυτεξουσίου, άλλοι είναι φίλοι Του και άλλοι γνήσιοι δούλοι Του.
Άλλοι είναι αχρείοι δούλοι Του και άλλοι τελείως αποξενωμένοι απ΄Αυτόν.
Υπάρχουν τέλος και αυτοί πού είναι εχθροί Του, καίτοι είναι αδύνατοι και ανίσχυροι.

2. Φίλους κατ΄εξοχήν του Θεού, ώ ιερέ φίλε, εμείς οι αμόρφωτοι θεωρούμε τις νοερές και ασώματες δυνάμεις των αγγέλων. Γνησίους δούλους του Θεού εκείνους που εξετέλεσαν και εκτελούν το πανάγιο θέλημά Του ακούραστα καί χωρίς καμμία παράλειψι.

Αχρείους δούλους ονομάζουμε αυτούς που αξιώθηκαν μέν να λάβουν το άγιον Βάπτισμα, δεν εφύλαξαν όμως γνήσια τίς πρός τόν Θεόν υποσχέσεις τους.

Τά ἀποτελέσματα τοῦ διωγμοῦ κατά τοῦ μοναχισμοῦ.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Τά ἀποτελέσματα τοῦ διωγμοῦ κατά τοῦ μοναχισμοῦ.

 Ἡ ἐχθρική στάση ἀπέναντι στόν ἡσυχασμό εἶχε ὀλέθριες συνέπειες γιά τήν Ἐκκλησία.
«Γιά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας δέν ταυτίζεται οὔτε μέ τήν Ἁγία Γραφή οὔτε μέ τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, ἀλλά μέ τήν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως τῶν προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων, πού ἐκφράζουν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Δηλαδή, στά θεμέλια τῆς Πατερικῆς ἀντιλήψεως περί αὐθεντίας εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἰδία ἐμπειρική ἐξακρίβωση τῆς πραγματικότητας πού βρίσκουμε στόν σπόνδυλο τῶν μοντέρνων θετικῶν ἐπιστημῶν.
Ἡ μέθοδος ἐμπειρικῆς γνώσεως καί ἡ μή ἀπόδοση αὐθεντίας σέ ἀνεξέλεγκτο στοχασμό τῶν μή ἐχόντων ἐμπειρική γνώση εἶναι τά ἴδια στούς Πατέρες καί στούς μοντέρνους θετικούς ἐπιστήμονες. Διαφέρει τό ἀντικείμενο ὡς καί τά μέσα τῆς γνώσεως.

Περί πράξεως, θεωρίας καί ἱερωσύνης

 

Ὅσιος Θεόγνωστος

« ἐλθούσης δέ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπό παιδαγωγόν ἐσμεν

πάντες γάρ υἱοί Θεοῦ ἐστε διά τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ·
ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε. »

Γαλ. ε΄ : 25 -27

1. Τίποτε δέν εἶναι ὠφελιμότερο ἀπό τόν ὀρθό λόγο καί τή γνώση. Ἀπό αὐτά προξενεῖται ὁ φόβος καί ὁ πόθος τοῦ Θεοῦ. Ὁ φόβος καθαρίζει μέ τήν εὐλάβεια καί τή συστολή, ἐνῶ ὁ πόθος τελειοποιεῖ μέ τήν ἕξη τοῦ φωτισμοῦ καί τή διάκριση, καί μέ τήν ὑψηλή θεωρία καί ἀνάβαση κάνει τό νοῦ νά οὐρανοπορεῖ. Εἶναι ἀδύνατο χωρίς φόβο νά ὁδηγηθεῖ κανεῖς στόν θεῖο ἔρωτα καί μέσω αὐτοῦ νά πετάξει καί νά φτάσει στά ἐλπιζόμενα.

Γέροντας Ἐφραίμ Ἀριζόνας – Φιλοθεϊτης: Οἱ πειρασμοί πάντα εἶναι οἱ ἴδιοι, διότι τά δαιμόνια παραμένουν τά ἴδια.

Κάθε άνθρωπος, κάθε χριστιανός ορθόδοξος, προσέρχεται στον Θεό και Τον πλησιάζει, αφού πρώτα δοκιμασθεί δια «πυρός και ύδατος». Εάν δεν περάση ο χριστιανός από καμίνι, στην αναψυχή δεν έρχεται. Γι’ αυτό και ο καλός Θεός, ο οποίος «ετάζει καρδίας και νεφρούς» γνωρίζει πολύ καλά τι κρύβει ο καθένας μας μέσα στο βάθος της καρδιάς του από πλευράς εμπαθείας, από πλευράς χαρισμάτων και προθέσεων και ανάλογα επεμβαίνει, συνήθως με πικρά φάρμακα. Πολλές φορές και με σταύρωση πραγματική, προκειμένου να μας ανορθώση ψυχικά, να μας κάνει ψυχικά υγιείς…

Ξεσηκώνει ο Θεός έναν πόλεμο και δη σε μας τους μοναχούς. Επιτρέπει στον δαίμονα και μας βάζει σε μάχη, αλλά δεν μας αφήνει χωρίς Χάρη. Συγχρόνως έρχεται και συμπαραστέκεται αοράτως και δυναμώνει την ψυχή,φωτίζει τον άνθρωπο, του διδάσκει τον πόλεμο κι έτσι δίνει τη μάχη. Εκεί ή θα στεφανωθεί ή θα ηττηθεί…

Συμπεράσματα γιά τόν μοναχισμό τοῦ 19ου αἰῶνα στήν Ἑλλάδα.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Συμπεράσματα γιά τόν μοναχισμό τοῦ 19ου αἰῶνα στήν Ἑλλάδα.

 «Ὁ μοναχισμός, στά ὅρια τῆς Ἐθναρχίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους κατά τόν 19ο αἰῶνα ποσοτικά μέν παρουσιάζει, ἐν πολλοῖς, συρρίκνωση σέ σχέση μέ τό παρελθόν, διότι ὄχι μόνο ἐξέλειπαν οἱ λόγοι τῆς ἀθρόας καταφυγῆς στά Μοναστήρια, ἀλλά καί τό νέο εὐρωπαϊκό πνεῦμα ἐνίσχυε τήν ἀποστροφή πρός τόν μοναχικό βίο. Ἐξ ἄλλου ἡ Ἑλληνική Πολιτεία ἀποδυνάμωσε στά ὅριά της καί τά ἐναπομείναντα Μοναστήρια, μετά τήν διάλυση τῶν περισσοτέρων ἀπό αὐτά (1833), ὥστε νά δικαιολογεῖται ἀπόλυτα, ὅσον ἁφορᾶ στήν ἑλλαδική πραγματικότητα, ὁ λόγος γιά “κρίση” καί “κατάπτωση”, κατάσταση πού θά παραταθεῖ καί μετά τά μέσα τοῦ 20ου αἰῶνα.

Ἀπό πλευρᾶς ὅμως ποιότητας καί συνέπειας στήν Παράδοση, παρά τήν γενικότερη χαλάρωση, μέ κανένα τρόπο δέν μπορεῖ νά γίνει λόγος γιά νέκρωση ἤ ἀφασία καθολική καί μάλιστα στόν Ἄθωνα. Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ διετήρησε τά ζώπυρα τῆς ἡσυχαστικῆς Παράδοσης σέ εὐλογημένους θύλακές της, πού ἐξεκόλαψαν τήν ἀναγέννηση τῶν ἡμερῶν»¹⁴⁶.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος- Ποτέ μή μακαρίζετε τόν ἁμαρτωλό

Ποτέ μη μακαρίζετε τον αμαρτωλό. Να μακαρί­ζετε τον δίκαιο. Πού είναι τόσοι μεγάλοι και τρανοί; Περαστικοί ήταν κι έφυγαν. Δεν τους έτρεμαν οι αξιωματούχοι; Δεν ταπεινώνονταν όλοι μπροστά τους; Ήρθε όμως η αμαρτία, και όλα φανερώθη­καν κι ελέγχθηκαν.
Δεν βλέπετε τον Ευτρόπιο; Οι δουλόφρονες έγιναν δικαστές του κι οι κόλακες δήμιοι! Εκείνοι που φιλούσαν κάποτε τα χέρια του, επιχειρούσαν τώ­ρα πρώτοι να τον σύρουν έξω απ’ τον ναό! Χθες δουλικός, σήμερα εχθρός! Χθες επαινέτης, σήμερα κατήγορος! Χθες τον αποκαλούσες σωτήρα κι ευεργέτη, σήμερα τον στιγματίζεις! Και όλ’ αυτά γιατί χθες δεν ενεργούσες με ειλικρίνεια. Τι μεταστροφή! Τι μεταπήδηση στην αντίπερα όχθη!
Αλλά εγώ δεν είμαι τέτοιος. Αν και μ’ επιβου­λευόταν, έγινα προστάτης του. Αναρίθμητα δεινά έπαθα και δεν τ’ ανταπέδωσα, γιατί μιμούμαι τον Κύριό μου Χριστό.

Κυριακή Ε’ Λουκᾶ: Ὁμιλία κατά τῶν λεγόντων, ὅτι ἡ ἐλεημοσύνη οὐκ ἐστι χρέος (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

 

- Ο πλούσιος του ευαγγελίου κατεδικάσθη σε φοβερά βάσανον παρότι ούτε ειδωλολάτρης, ούτε επίορκος, ούτε εορτών περιφρονητής, ούτε γονέων υβριστής, ούτε μοιχός, ούτε κλέπτης, ούτε φονεύς, ούτε ψευδομάρτυς, ούτε ξένων πραγμάτων επιθυμητής ήταν! Άραγε λοιπόν είναι τόσο αναγκαία για την σωτηρία μας η αρετή της ελεημοσύνης;
- Είναι η ελεημοσύνη προς τους πένητας εντολή του δεκαλόγου; Και αν όχι, τότε γιατί είναι χρέος των χριστιανών;
- Ο Θεός δεν με έχει καταστήσει κύριο των υπαρχόνντων που μου χαρισε; Εάν ναι, τότε γιατί κολάζομαι εάν δεν θελήσω να δώσω εξ αυτών σε φτωχούς;
- Πώς σώζεται ο πλούσιος και πώς ο φτωχός;

Ἐχθρικές προσβολές (πατρός Φιλόθεου Ζερβάκου)

 

Ὅσες φορές σᾶς προσβάλλει ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἴτε μὲ κάποιο πάθος εἴτε μὲ μελαγχολία, μὲ τὴν ἀμέλεια, τὴν ἀπελπισία, ἁρπάξτε ἀμέσως τὸ ὅπλο τῆς προσευχῆς, καὶ θὰ δεῖτε πόσο γρήγορα ἐξαφανίζεται καὶ δὲ μένει οὔτε ἴχνος τῆς παρουσίας του. Ὅταν σᾶς πολεμάει ὁ ἐχθρὸς νὰ ζητᾶτε τὴ βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ φύλακα Ἄγγελου τῆς ψυχῆς σας καὶ ὅλων τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων.
Μαζὶ μὲ τὴν προσευχή σας νὰ λέτε τὴ δυσκολία σας σὲ πνευματικὸ Ἱερέα, ἀλλὰ νὰ ζητᾶτε καὶ τὶς προσευχὲς καὶ συμβουλὲς τῶν ἄλλων ἀδελφῶν σας, διότι ἕνας ἀδελφὸς ποὺ βοηθιέται ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό, γίνεται δυνατὸς σὰν τὴν ὀχυρωμένη πόλη. Γιὰ ὅλα αὐτὰ χρειάζεται νὰ ἀσκεῖται βὶα στὸν ἑαυτό σας, νὰ ἐνεργεῖτε γρήγορα καὶ μὲ γεναιότητα. 

Πῶς στεκόμαστε στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ;

 Πῶς στεκόμαστε στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ;

Μεγάλη εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας καὶ ἰδιαίτερα στὴν πατρίδα μας ἀποτελεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουμε τόσους πολλοὺς ναοὺς μεγάλους καὶ λαμπρούς, ναοὺς μικρότερους καὶ ταπεινούς, ἐξωκκλήσια στὰ δάση καὶ τὶς κορφὲς τῶν βουνῶν. Κι ἀκόμη μεγαλύτερη εὐλογία τοῦ Θεοῦ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ μετέχουμε τόσο συχνὰ στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες ποὺ γίνονται στοὺς ναούς μας καὶ μάλιστα στὴ θεία Λειτουργία.
Πῶς ὅμως θὰ πρέπει νὰ στεκόμαστε καὶ νὰ ἀναστρεφόμαστε μέσα στοὺς ναούς, μάλιστα κατὰ τὴν ὥρα κάποιας Ἀκολουθίας, ἰδιαιτέρως τῆς θείας Λειτουργίας; Τὸν σωστὸ τρόπο εἰσόδου καὶ παρουσίας μας μέσα στὸ ναὸ θὰ τὸν συνειδητοποιήσουμε πολὺ καλύτερα, ἂν θυμηθοῦμε τὸ συγκλονιστικὸ ἐκεῖνο γεγονὸς ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Μωυσῆ, ὅπου τοῦ ἐμφανίστηκε ὁ Θεὸς ὡς φωτιὰ σὲ μιὰ βάτο (βλ. Ἐξ. γ΄ 2-6). Τὸ φαινόμενο ἦταν ἐκπληκτικό. Ἡ βάτος βρισκόταν μέσα στὶς φλόγες, ἀλλὰ δὲν γινόταν στάχτη, ὅπως θὰ περίμενε κανείς. Παραξενεύτηκε ὁ Μωυσῆς καὶ πλησίασε νὰ ἐρευνήσει τὸ παράδοξο αὐτὸ θέαμα.

Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς

  ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς

 Ἐκεῖνος πού πολέμησε ἔντονα τόν μοναχισμό ἦταν ὁ Κοραῆς.
«Τόν ὀρθόδοξο μοναχισμό», γράφει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, «καί μάλιστα τόν ἡσυχασμό, πολέμησε ἔντονα ὁ φερόμενος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Διαφωτισμοῦ Ἀδ. Κοραῆς. Ἀντιθέτως, ὅμως, ὁ Κοραῆς ἦτο θαυμαστής τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδοξίας καί Θεολογίας καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου τοῦ Μεγάλου Πέτρου καί οὐδέποτε ἐγκατέλειψε τόν θαυμασμό του διά τήν Καλβινικήν μεταφυσικήν ἠθικήν, πού εἶναι ἡ ἠθική ὄψη τοῦ Καλβινικοῦ δόγματος.Ἦταν μάλιστα πράκτωρ καί θαυμαστής τοῦ ὄχι πολύ δημοκρατικοῦ Ναπολέοντος, ὑπέρ τοῦ ὁποίου κάλεσε τούς Ρωμαίους τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Ἑλλάδος νά θυμηθοῦν ὅτι εἶναι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καί νά ἐπαναστατήσουν ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν, γιά νά βοηθήσουν τόν μέλλοντα Αὐτοκράτορα νά κρατήσει τά τεμάχια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας πού πῆρε καί νά πάρει ἄλλα.
Αὐτά γράφει στό «Σάλπισμα Πολεμιστήριον» τοῦ 1801.

Ἀπαρέγκλητη τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἀπό τή Ζωή καί τή Διδασκαλία τοῦ Πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου

 Απαρέγκλητη τήρηση των Ιερών Κανόνων
Επισκέφθηκε κάποτε το Μοναστήρι ένας Κόπτης Θεολόγος. Στη συζήτηση, την οποία είχε με τον Γέροντα, αυτός του ευχήθηκε να τον οδηγήσει σύντομα ο Θεός στην Ορθοδοξία. Επειδή, όμως οι ιεροί Κανόνες απαγορεύουν τη συμπροσευχή με αιρετικούς, ο Γέροντας δεν του επέτρεψε να παρακολουθεί τις Ακολουθίες από το Ναό, αλλά από το Αρχονταρίκι, το οποίο βρίσκεται δίπλα σ’ αυτόν. Θυμάμαι, αναφέρει ο διασώσας το περιστατικό, ότι μεταξύ άλλων είπε:
-Στη ζωή μου δεν έχω να επιδείξω τίποτε καλό, πιστεύω όμως ότι οι ιεροί  Κανόνες θα απολογηθούν υπέρ εμού στον Θεό.
Όταν ο ετερόδοξος επισκέπτης επρόκειτο να αναχωρήσει από το Μοναστήρι, ο Γέροντας τον χαιρέτησε με πολλή ταπείνωση και του έβαλε μετάνοια λέγοντας:

Ἡ ἐχθρική ἀντιμετώπιση τοῦ μοναχισμοῦ

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ἡ ἐχθρική ἀντιμετώπιση τοῦ μοναχισμοῦ.

 Κατά τόν 19ο αἰῶνα τό νεοσύστατο Ἑλληνικό κράτος, ὑποτασσόμενο στά δυτικά ἀλλοτριωμένα καί ἀλλοτριωτικά πρότυπα τοῦ Διαφωτισμοῦ καί τῆς Γαλλικῆς ἐπανάστασης, ἐπεδίωξε νά ἐξευρωπαϊστεῖ μέ σκοπό τήν δῆθεν πρόοδο καί τόν ἐκσυγχρονισμό του. Αὐτή ἡ τακτική βέβαια ἐπηρέασε καταλυτικά τήν πορεία τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικότερα τοῦ μοναχισμοῦ.
«Ὁ κρατικός ἐκδυτικισμός πού ἐπιδιώχθηκε, ὅπως ἔχει ὑπογραμμιστεῖ¹³¹, δέν θά μποροῦσε νά ἐπιτευχθεῖ σε καμμία περίπτωση χωρίς ἐπιβολή δυτικῶν προτύπων στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διαφοροποιοῦσε ριζικά τίς ὀρθόδοξες ἐθνότητες τῆς Ἐθναρχίας ἀπό τήν πολιτισμική Παράδοση τῆς Εὐρώπης (πρᾶγμα ποὺ δὲν ἐξυπηρετοῦσε τὸν πονηρὸ αὐτὸν σκοπό). Ἡ δέ κατά τῆς Ὀρθοδοξίας “ἐπιβουλή” –γιά νά χρησιμοποιήσω τόν δικαιωμένο ἀπό τά πράγματα ὅρο τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου– ἐπικεντρώθηκε στόν μοναχισμό, τὸν χῶρο ποὺ συνεχίζει μέ αὐθεντικότητα τήν δομή καί τόν τρόπο λειτουργίας τῆς πρωτοχριστιανικῆς Ἐκκλησίας¹³².

Διδασκαλία τοῦ γέροντα Φιλαρέτου (ἡ Εὐχή – Γεροντικό)

 

 Αφού τέλειωσε τη θερμή προσευχή του αυτή, τότε, όπως μου αφηγήθηκε ό αδελφός Δανιήλ, άρχισε να κάνει διδαχή με θείες θεωρίες, με υποθήκες αρετής και με θεια επιτεύγματα.
Δηλαδή μας είπε, πώς, και με ποιο τρόπο μπορούμε να αρχίσομε τη νοερά προσευχή, με ποιο τρόπο να αποφεύγομε τις πλάνες του διαβόλου, ό οποίος με τέχνη σπέρνει τα ζιζάνια του εγωισμού και της υπερηφάνειας στο μυαλό και στην καρδιά εκείνων, πού θέλουν να αγωνιστούν και να προκόψουν στη θεία αύτη αρετή και να μπουν στον πνευματικό αγώνα, και ότι αυτοί, θα πρέπει να παλέψουν στήθος με στήθος με το διάβολο, θα συναντήσουν, μας είπε, πολλές δυσκολίες, αλλά δεν πρέπει να δειλιάσουν, παρά με ταπείνωση να επιμείνουν και να λένε όσες περισσότερες ώρες το 24ωρο μπορούνε τη θεία προσευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με», άλλα παιδιά μου, προσέξτε αυτό πού θα σας ειπώ:

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς:Στόν ἀρχειοφύλακα Μπράνισλαβ Ν., πού ρωτᾶ ἄν εἶναι καλύτερος ὁ αἰφνίδιος θάνατος

Άκουσες πως μερικοί επιθυμούν τον αιφνίδιο θάνατο. Αφού ο θάνατος είναι να έρθει τουλάχιστον ας είναι αιφνίδιος, ώστε να δώσει μία κι έξω τέλος σ’ αυτή τη ζωή. Καλύτερα έτσι παρά να βασανιζόμαστε από τις αρρώστιες και να βασανίζουμε τους άλλους. Η προσμονή του θανάτου είναι φοβερό πράγμα ενώ ο απρόσμενος θάνατος δεν είναι τίποτα. Στο χωριό μας ένα αυτοκίνητο χτύπησε μια γυναίκα και τη σκότωσε. Αυτό το γεγονός έδωσε αφορμή για διάφορες συζητήσεις. Κάποιοι ισχυρίζονταν ότι τέτοιου είδους θάνατος είναι καλύτερος. Κάποιος μάλιστα είπε για τον θάνατο το εξής: ας έρθει, αρκεί να μην μας δαγκώσει! Γι’ αυτό γράφεις και ζητάς μια εξήγηση.

Ἡ μοναχική καί ἡ κοσμική ἐνορία στήν ἱστορία.

Ἡ ἀπελευθέρωση. Ἡ Ἐνορία χάνει τό πρότυπό της

Δημοσιεύτηκε 29 Οκτωβρίου 2013. Συντάκτης: hristospanagia5

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

 Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

 Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ἡ ἀπελευθέρωση. Ἡ Ἐνορία χάνει τό πρότυπό της.

 Μετά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ 1821 τά ἰδεώδη τοῦ «Βυζαντίου» ὅπως ἀναλύθηκαν παραπάνω ἐκτενῶς παραμερίστηκαν ἐπίσημα καί θεσμικά ἀπό τό ἔθνος.
Τελικά ἡ ἀσκητική ζωή, ἡ ζωή τῶν πρώτων χριστιανῶν, ἐν πολλοῖς λησμονήθηκε ἤ καί ἀπαξιώθηκε στούς σύγχρονους ὀρθοδόξους. Αὐτό συνέβη ἐξ αἰτίας τοῦ Κοραϊσμοῦ καί τοῦ πνεύματος τοῦ Διαφωτισμοῦ πού ἐπικράτησε. Στά χρόνια τῆς ἀπελευθέρωσης, ὑπῆρχαν περίπου 600 Μοναστήρια-πνευματικοί φάροι τῆς Ρωμηοσύνης. Οἱ Βαυαροί τοῦ Ὄθωνα μέ τρεῖς νόμους πού ἐπιβάλλουν (σε συνεργασία μέ τούς νεοέλληνες «διαφωτιστές») καταστρέφουν τά 400 (κατ’ ἄλλους 550) ἀπό αὐτά!!!
Μέ τήν προτεσταντικῆς ἐμπνεύσεως πολιτική κατά τοῦ ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ, ἡ Ἐνορία χάνει ἐν πολλοῖς τό πρότυπό της, τό ὀρθόδοξο Μοναστήρι καί τήν ἀρχέγονη ρίζα της, τήν πρωτοχριστιανική Ἀποστολική Ἐνορία-κοινότητα. Συνέχεια →

Δέν ὑπάρχει πιό κρύο πρᾶγμα ἀπό τόν χριστιανό πού δέν σώζει ἄλλους

Αγ.Ιωάννου Χρυσοστόμου

Δέν ὑπάρχει πιό κρύο πρᾶγμα ἀπό τόν χριστιανό πού δέν σώζει ἄλλους.
Δέν μπορεῖς ἐδῶ νά ἐπικαλεσθεῖς τήν φτώχια, διότι θά σέ κατηγορήσει ἡ χήρα πού κατέβαλε τά δύο λεπτά…
Δέν μπορεῖς νά ἐπικαλεστεῖς τήν ταπεινή σου καταγωγή, διότι καί οἱ ἀπόστολοι ἦταν ἄσημοι καί κατάγονταν ἀπό ἀσήμους.

Ὁ Διαφωτισμός καταστρέφει τήν Ρωμηοσύνη

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ὁ Διαφωτισμός καταστρέφει τήν Ρωμηοσύνη

 Ἀπό τόν 18ο αἰῶνα ἕνα νέο πνεῦμα ἔρχεται ἀπό τά «πεφωτισμένα» ἔθνη, ἀντίθετο μέ τό ὀρθόδοξο, τό κοινοτικό, τό ρωμαίικο.
«Ἤδη ἀπό τά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα εἰσβάλλει στήν “καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολήν” ἕνας νέος κόσμος, προϊόν τῶν ἰδεολογικοπολιτικῶν διαδικασιῶν καί ἐξελίξεων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, πού ἐπιδιώκει, μέσῳ τῶν ἐδῶ φορέων τοῦ ἀλλοτριωμένου πνεύματός του, νά ἀναπροσανατολίσει καί νά ἀναμορφώσει τήν ρωμαίικη-ὀρθόδοξη κοινωνία. Εἶναι ὁ Διαφωτισμός, ἡ νέα καθολική στάση ζωῆς καί ριζοσπαστική ἀνανοηματοδότηση ὅλων τῶν ἐκφάνσεων τοῦ βίου, πού ἐμβολιάζει τήν ὀρθόδοξη συνείδηση μέ στοιχεῖα ἀναιρετικά τῆς ταυτότητάς της (θρησκευτικό ἀδιαφορισμό, ἀθεϊστικές τάσεις, ἐνδοκοσμικό μονισμό)¹²².

Περισπασμός καί προσοχή

Ἅγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Οἱ ἄνθρωποι πού ἔχουν κοσμικό φρόνημα θεωροῦν τόν περισπασμό ἀθῶο, οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅμως λένε πώς εἵναι ἡ ἀρχή ὅλων τῶν κακῶν¹.

Ὅποιος ἔχει παραδοθεῖ στόν περισπασμό ὅλων τῶν πραγμάτων καί τῶν θεμάτων, ἀκόμα καί τῶν πιό σοβαρῶν, ἔχει ἀντίληψη πολύ περιορισμένη καί ἐπιφανειακή.

Ἡ ἀδιακρισία τοῦ ἀσκητοῦ

Κάποτε σε ένα κοινόβιο ένας αδελφός έπεσε σε σφάλμα. Εκεί κοντά ζούσε κάποιος ασκητής, που είχε πολλά χρόνια να βγη έξω από το κελλί του. Ο ηγούμενος του κοινοβίου επισκέφθηκε τον ασκητή και του ανέφερε την περίπτωση του αδελφού που έσφαλε. Ο ασκητής τον συμβούλεψε να τον διώξη. Έτσι κι έγινε.

Διωγμένος ο αδελφός από το κοινόβιο βρήκε μία χαράδρα, στάθηκε σ’ αυτήν και παρέμεινε εκεί κλαίγοντας. Συμπτωματικά εκείνες τις ημέρες μερικοί αδελφοί του ιδίου κοινοβίου πήγαιναν να συναντήσουν τον αββά Ποιμένα.

Περνώντας από τη χαράδρα άκουσαν κλάμα. Σπλαχνίστηκαν και κατέβηκαν κάτω, να δουν ποιος κλαίει. Βρήκαν τον αδελφό τους συντετριμμένο από τον πόνο και την θλίψη. Τον παρακάλεσαν να έρθει μαζί τους και να τον φέρουν στο γέροντα. Εκείνος όμως δεν ήθελε, αλλά κλαίγοντας  έλεγε:

Περί προσευχῆς (Γέρων Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα)

« ὁ δέ Ἰησοῦς ἔφη αὐτῷ ·
 ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου
ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καί ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου
αὔτη ἐστί πρώτη καί μεγάλη ἐντολή»

Ματθ. κβ΄: 37 – 38

« δευτέρα δέ ὁμοία αὐτῇ·

ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν »

Ματθ. κβ΄ : 39

1. Ο Κύριος ειναι πανταχού παρών. Ζει στις καρδιές μας. Γι᾿ αυτό και είπε ότι πρέπει να αγαπάμε εξ όλης της καρδίας ¹ και να κάνουμε καθετί ολοπρόθυμα. Όταν αναζητούμε τον Κύριο με την καρδιά μας. Εκείνος είναι παρών! Είναι ο Πατέρας μας. Οι κατά σάρκα γονείς μας επιζητούν την προσοχή μας· θέλουν να τους ανταποδώσουμε την αγάπη που μας έδωσαν. Αλλά τι συμβαίνει;

Κυριακή Ζ΄ Λουκᾶ: Λόγος εἰς τήν ἀνάστασιν τῆς θυγατρός τοῦ Ἰαείρου καί εἰς τήν αἱμορροοῦσαν (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος)

Η Ευαγγελική περικοπή της Θείας Λειτουργίας.
Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον: Η’ 41 – 56.

Τω καιρώ εκείνω, ήλθεν προς τον Ιησούν ανήρ ώ όνομα Ιάειρος, και αυτός άρχων της συναγωγής υπήρχε, και πεσών παρά τους πόδας του Ιησού παρεκάλει αυτόν εισελθείν εις τον οίκον αυτού, ότι θυγάτηρ μονογενής ήν αυτώ ως ετών δώδεκα, και αύτη απέθνησκεν. Εν δέ τω υπάγειν Αυτόν, οι όχλοι συνέπνιγον Αυτόν. Και γυνή ούσα εν ρύσει αίματος απο ετών δώδεκα, ήτις ιατροίς προσαναλώσασα όλον τον βίον ουκ ίσχυσεν υπ’ ουδενός θεραπευθήναι, προσελθούσα όπισθεν, ήψατο του κρασπέδου του ιματίου Αυτού, και παραχρήμα έστη η ρύσις του αίματος αυτής. Και είπεν ο Ιησούς: τίς ο αψάμενός μου; Αρνουμένων δέ πάντων, είπεν ο Πέτρος και οι σύν αυτώ: επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι, και λέγεις τίς ο αψάμενός μου; Ο δέ Ιησούς είπεν: ήψατό μου τις’ εγώ γάρ έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ’ εμού. Ιδούσα δέ η γυνή ότι ουκ έλαθε, τρέμουσα ήλθε, και προσπεσούσα αυτώ δι’ ήν αιτίαν ήψατο αυτού απήγγειλεν αυτώ ενώπιον παντός του λαού, και ως ιάθη παραχρήμα.

Εὐχές γιά τό τριαντατριάρι κομποσχοίνι

Πρωί και βράδυ βγάζε το κομποσχοινάκι από το χέρι σου

και κάνε στον κάθε κόμπο μια από τις παρακάτω προσευχές.

01. Μνήσθητι Κύριε υπέρ ειρήνης του κόσμου. 02. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε την Εκκλησία μας και την Ορθοδοξία μας. 03. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Επίσκοπο μας και την συνοδεία αυτού. 04. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους απανταχού γης Ορθοδόξους κληρικούς και λαϊκούς. 05. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Πνευματικό μας Πατέρα και την συνοδεία αυτού. 06. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τον Ελληνικό Στρατό και τα Σώματα Προστασίας. 07. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους άρχοντες του έθνους μας. 08. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους μισούντας, αγαπώντας και προσευχομένους υπέρ ημών. 09. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους γονείς, αναδόχους και διδασκάλους μας. 10. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε τους κατά σάρκα και κατά πνεύμα αδελφούς και συγγενείς μας.