Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου:Περί ἁγνείας

 »Κλίμαξ»

ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ

Περί αγνείας

(Διά την άφθαρτον αγνείαν και σωφροσύνην, την οποία κατακτούν φθαρτοί άνθρωποι διά καμάτων και ιδρώτων)

1. Ακούσαμε την μαινάδα, δηλαδή την γαστριμαργία, πού μόλις πρό ολίγου μας ανέφερε ότι ιδικός της απόγονος είναι ο σαρκικός πόλεμος. Διότι μας το διδάσκει αυτό και ο παλαιός εκείνος προπάτωρ, ο Αδάμ, ο οποίος εάν δεν είχε νικηθή από την κοιλία, δεν θα ερχόταν σε σαρκική σχέσι με την σύζυγό του. Όσοι λοιπόν τηρούν την πρώτη εντολή, δεν πέφτουν στην δεύτερη παράβασι. Και παραμένουν βεβαίως υιοί του Αδάμ, χωρίς όμως να δοκιμάσουν και να γνωρίσουν την πτώσι του Αδάμ, σε μία κατάστασι ολίγο κατωτέρα από τους Αγγέλους. Και τούτο, για να μη γίνη το κακό αθάνατο, όπως λέγει ο Άγιος που ονομάζεται Θεολόγος [1].

2. Αγνεία σημαίνει απόκτησις της ασωμάτου φύσεως. Αγνεία σημαίνει ζηλευτός οίκος του Χριστού και επίγειος ουρανός της καρδιάς. Αγνεία σημαίνει υπερφυσική απάρνησις της ανθρωπίνης φύσεως, μία αληθινά παράδοξη άμιλλα σώματος θνητού και φθαρτού προς τους ασωμάτους αγγέλους. Αγνός είναι εκείνος πού με τον ένα έρωτα απέκρουσε τον άλλο έρωτα, και έσβησε τα υλικό με το άϋλο πύρ.

Ἡ ἁγνεία-ἐγκράτεια, πρίν καί μετά τό Μυστήριο τοῦ γάμου.Ἡ ἁγνότητα εἶναι μίμηση Χριστοῦ.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ Α΄.

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

 

3.Ο «ΚΟΣΜΙΚΟΣ»-ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

Ἡ ἁγνεία-ἐγκράτεια, πρίν καί μετά τό Μυστήριο τοῦ γάμου.

 Ἡ ἁγνότητα, ἡ καθαρότητα, καθώς καί ὅλες οἱ ἀρετές εἶναι ζητούμενο, ὄχι μόνο ἀπό τούς μοναχούς, ἀλλά καί ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ζοῦν στόν κόσμο. Ἡ ἁγνεία-ἐγκράτεια καί ἡ ὅλη ἐν γένει ἡ ἀσκητική πνευματική ζωή πού στοχεύει στόν ἐξαγιασμό τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητη τόσο πρίν, ὅσο καί μετά τό Μυστήριο τοῦ γάμου.

Ἄς θυμηθοῦμε τόν Ἅγιο Ἰωσήφ τόν Πάγκαλο, τόν Ὁποῖον ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει ὡς πρότυπο ἁγνότητος. «Πῶς εἶναι δυνατόν νά κάνω αὐτήν τήν ἁμαρτία μπροστά στόν Θεό»; εἶπε καί ἀπέφυγε τόν πειρασμό τῆς Αἰγυπτίας.

Ἄς θυμηθοῦμε ἀκόμη τί σημαίνει ὁ ὕμνος πού ψάλλεται στήν ὀρθόδοξη ἀκολουθία τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου: «Ἅγιοι μάρτυρες, οἱ καλῶς ἀθλήσαντες καί στεφανωθέντες…». Σημαίνει, σέ συνδυασμο μέ τήν στέψη ,τό στεφάνωμα, πού ἔγινε πρίν λίγο, τήν βράβευση γιά τήν νίκη τῶν νυμφευομένων στόν ἀγῶνα τῆς ἁγνότητος. Ἡ Ἐκκλησία τούς τιμᾶ διότι μέ την βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἐγκρατεύθηκαν καί δέν εἶχαν σαρκικές σχέσεις μέχρι να στεφανωθοῦν, ἀλλά καί σέ ἐπίπεδο λογισμῶν ἀγωνίστηκαν καί φυλάχθηκαν ἁγνοί.