Τονίζει
ότι, αν μας βρίσκουν κακά, αυτό οφείλεται στις αμαρτίες μας. Η αμαρτία
είναι το φυσικό κακό, και αυτό έχει σημασία, ενώ το αισθητικό κακό είναι
δευτερεύον.
1. Το από τη φύση του κακό, δηλαδή η αμαρτία, έχει από εμάς τους ίδιους την αρχή, το σχετικό όμως με την αίσθησή μας κακό, δηλαδή το οδυνηρό και επίπονο, θα μπορούσε να γίνει και από τον Θεό που σαν ιατρός συγκρατεί μέσω αυτού και θεραπεύει το αληθινά κακό,
και όταν αυτοί που αμάρτησαν είναι θεραπεύσιμοι προσφέρει τις παντός
είδους φροντίδες, ενώ όταν είναι αθεράπευτοι, τους παίρνει και από τη
ζωή ακόμη για τη σωτηρία των άλλων.Για τις
υπόλοιπες όμως συμφορές εμείς είμαστε αίτιοι, καθιστώντας τους εαυτούς
μας άξιους για καυτήρες, ενώ εκείνος και έτσι είναι ευεργέτης και
σωτήρας ως καθαιρέτης του πραγματικά κακού. Πολλές φορές μάλιστα
προσθέτει στους ανδρείους και αγώνισμα, τις προσβολές των μη από τη φύση
τους κακών.
