18. Μόνος μόνῳ Θεῷ, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

18. Μόνος μόνῳ Θεῷ, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι,  Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr

Τά θεμέλια τῆς ἱερᾶς ἡσυχίας.Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Π. Σωφρονίου. 25ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Τά θεμέλια τῆς ἱερᾶς ἡσυχίας.Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Π. Σωφρονίου. 25ο Μέρος. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 19-07-2015
 (Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι στόν Ἱ.Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

http://www.hristospanagia.gr/?p=59116

Περί περισπασμοῦ καί ἡσυχίας

ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ
ΛΟΓΟΣ Α΄
 Λέγει ὁ μέγας Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀρετῆς. Γεννιέται ἀπό τήν πίστι. Σπέρνεται στήν καρδιά, ὅταν ἡ διάνοια ἀποχωρισθῇ ἀπό τόν περισπασμό τοῦ κόσμου καί συνάξει τίς σκέψεις της, πού μετεωρίζονται ἐδῶ καί ἐκεῖ καί ἀσχοληθεῖ μέ τήν μελλοντική ἀποκατάστασι».
Ἑρμηνεία: Ὅταν κάποιος φοβηθῇ, δηλαδή σταθῇ μέ σεβασμό ἀπέναντι στό Δημιουργό Του Θεό, τότε μπαίνει στόν δρόμο τῆς ἀρετῆς.
Ἡ ἀρχή τῆς ἀρετῆς εἶναι ὁ σεβασμός πρός τόν Θεό, ἡ σκέψι ὅτι ὑπάρχει ὁ αἰώνιος γλυκύτατος Παράδεισος καί ἡ ἐπίσης αἰώνια ἀλλά φοβερώτατη κόλασι.
Ἡ σκέψι ὅτι, ἄν κάποιος δέν ζήσει σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί δέν μετανοήσει γιά τά σφάλματά του, θά κολασθῇ αἰώνια.

Τί σημαίνει νά ἔχεις ἤ νά στερεῖσαι τή Θεία Χάρη

 

ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ – ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ

Τι σημαίνει να έχεις, ή να στερείσαι, τη θεία χάρη

Όταν αυξηθεί ή χάρη του Θεού στον άνθρωπο, τότε, από τον πόθο της αρετής, καταφρονεί τον θάνατο, και βρίσκει πολλούς λόγους, στην ψυχή του, για να υποφέρει τις θλίψεις. Και όσα θεωρούνται βλαβερά για το σώμα και επέρχονται ξαφνικά στην ανθρώπινη φύση, για να την κάνουν να υποφέρει, δεν τα λογαριάζει καθόλου, συγκρίνοντας τα με τα ελπιζόμενα αγαθά. Άλλωστε, δεν είναι δυνατό να γνωρίσει την αλήθεια χωρίς τους πειρασμούς πού παραχωρεί ό Θεός. Και αυτό το ξέρει καλά.

Όταν όμως ό άνθρωπος στερηθεί πολύ τη χάρη του Θεού, τότε, όλα τα λυπηρά πού αναφέραμε βρίσκονται μπροστά του και νομίζει ότι οί ανθρώπινες γνώσεις του, με τις όποιες εξετάζει τα πράγματα, είναι ανώτερες από την πίστη στον Θεό και ότι ή εμπιστοσύνη στον Θεό σε τίποτε δεν βοηθάει και ότι ή πρόνοια του Θεού για τον άνθρωπο είναι ανύπαρκτη. Σε όλα αυτά είναι μέσα οί πονηροί δαίμονες, πού τον ενεδρεύουν και του ρίχνουν τα βέλη τους χωρίς να το καταλαβαίνει.

Να επιμείνεις στην τήρηση των εντολών του Θεού, κι ας μην έχεις αισθητή την πείρα της θείας χάρης.

Ἡ ἐμπειρία τῆς ἡσυχίας…

 

Σ’ένα μοναχικό ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες. Τον ρώτησαν:

Τι νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία;

 Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι.

Είπε: Κοιτάξτε στο πηγάδι! Τι βλέπετε;

Εκείνοι κοίταξαν: Τίποτα.

Μετά από λίγο ο μοναχός τούς είπε ξανά:

Ὅτι δεῖ τήν ἡσυχίαν πάση σπουδή μεταδιώκειν

ΟΤΙ ΔΕΙ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑΝ ΠΑΣΗ ΣΠΟΥΔΗ ΜΕΤΑΔΙΩΚΕΙΝ

(ΕΚ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ)

11.  Έφθασε κάποτε ο αββάς Αρσένιος σε ένα τόπο, όπου υπήρχαν καλαμιές.  Κάποια στιγμή κινήθηκαν οι καλαμιές απ’ τον αέρα.  Και ρώτησε ο Γέροντας τους αδελφούς:  «Τι είναι το θρόϊσμα αυτό;»  Του λένε:  «Οι καλαμιές είναι».  Και τότε τους είπε ο Γέροντας:  «Είναι αλήθεια πως αν κάποιος μένει σε ήσυχο τόπο και ακούσει τη φωνή από ένα σπουργιτάκι, η καρδιά του παύει να έχει την ίδια ησυχία.  Πόσο περισσότερο εσείς βέβαια που έχετε το θρόϊσμα των καλαμιών αυτών».

12.  Όταν κάποτε έμενε ο ίδιος ο αββάς Αρσένιος στον Κάνωπο, πήγε εκεί από τη Ρώμη κάποια κόρη από οικογένεια συγκλητικών, πολύ πλούσια και ευλαβής, για να τον δει.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία

ΕΥΧΗ , ΝΗΨΙΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ

Κάποιος ιερομόναχος αυτοαποκαλούμενος “απελπισμένος” , στο βιβλίο “Νηπτική θεωρία” , διηγείται δήθεν για κάποιον άλλο, στην πραγματικότητα όμως για τον εαυτό του , ότι ήρθε, την ώρα που προσηύχετο με την Ευχούλα, με το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», σε έκστασι… και είδε ένα άπειρο πλήθος δαιμόνων-σαν την άμμο της θαλάσσης, – τόσοι πολλοί ήσαν- να του επιτίθενται γεμάτοι λύσσα.

Οι διαθέσεις τους ήσαν φονικές. Απ’ όλα τα μέρη , αγριεμένοι φοβερά, ωρμούσαν εναντίον του για να τον κατασπαράξουν…

Συνήλθε και έντρομος έτρεξε στην Εκκλησία.

-     Πού θα καταφύγω; Αναρωτήθηκε με τον λογισμό του. Πού αλλού, παρά στον φρικτό Γολγοθά, στην αγία Τράπεζα, όπου καθημερινά με δάκρυα και με συντριβή ιερουργώ τα πανάχραντα Μυστήρια, θα πέσω εκεί στα πόδια του Χριστού και της Παναγίας Μητρός Του.

Ὅτι δεῖ τήν ἡσυχίαν πάση σπουδή μεταδιώκειν (ἐκ τοῦ γεροντικοῦ)

ΟΤΙ ΔΕΙ ΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑΝ ΠΑΣΗ ΣΠΟΥΔΗ ΜΕΤΑΔΙΩΚΕΙΝ (ΕΚ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ)

«Ου δύναται η ψυχή ως δει τον Θεόν επιγνώναι, εάν μη συστείλη εαυτήν από των ανθρώπων και από παντός περισπασμού».

(Αββά Αμμωνά Επιστ. Α΄)

1.  Όταν ο αββάς Αντώνιος ασκήτευε στην έρημο, έπεσε κάποτε σε ακηδία και σε μεγάλη σύγχυση των λογισμών του και έλεγε στον Θεό:  «Κύριε, θέλω να σωθώ αλλά δεν μ’ αφήνουν οι λογισμοί μου.  Τι να κάνω με τη θλίψη μου αυτή;  Πώς να σωθώ;»

Κάποια φορά λοιπόν βγήκε λίγο προς τα έξω και βλέπει κάποιον σαν τον εαυτό του να κάθεται και να κάνει εργόχειρο.  Μετά από λίγο άφηνε το εργόχειρο, σηκωνόταν και προσευχόταν˙  και ξανά καθόταν και συνέχιζε να πλέκει το σχοινί του.  Ύστερα πάλι σηκωνόταν για προσευχή.  Ήταν άγγελος Κυρίου που είχε σταλεί για να διορθώσει τον Αντώνιο και να του δώσει σιγουριά˙  και άκουσε τον άγγελο να του λέει:  «Κάνε κι εσύ το ίδιο και θα σωθείς».  Και ο Αντώνιος όταν τ’ άκουσε, πήρε μεγάλη χαρά και κουράγιο.  Και έτσι κάνοντας προχωρούσε στο έργο της σωτηρίας του.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία, μέρος γ’

 

Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;
Οἱ Πατέρες, πού μετῆλθαν στήν πρᾶξι τῆς ζωῆς τους τούς πνευματικούς τρόπους τῆς νήψεως, ὠνομάσθησαν ΝΗΠΤΙΚΟΙ καί ὅλοι τους ὤργωσαν μέ τό ἄροτρο τῆς συνεχοῦς μετανοίας «τάς ἀγόνους ἐρήμους» τῆς καρδιᾶς. Τίς πότισαν δέ καί τίς καθάρισαν ἀπό τά πάθη «ταῖς τῶν δακρύων τῶν ροαῖς». Καί μέ τήν ἀδιάλειπτη Νοερά καρδιακή προσευχή, τήν προσοχή καί νῆψι, μεγάλωσαν τό δένδρο τῆς ἀγάπης στίς καρδιές τους, τό πλήρωμα δηλαδή τῆς Χάριτος. Αὐτοῦ τοῦ ἀναιμάκτου μαρτυρίου -ἀγῶνος καρποί εἶναι, ὅπως τό ἔχουμε ἐπισημάνει:

• ἡ κάθαρσις,
• ὁ φωτισμός,
• ἡ ἀπάθεια,
• ὁ ἁγιασμός,
• ἡ θέωσις!

Λέγει λοιπόν ὁ Ἀββᾶς Φιλήμων ὅτι ἄνευ τῆς τελείας ἡσυχίας καί τοῦ πνεύματος τῆς ἀμεριμνησίας εἶναι ἀδύνατον νά ὐαρεστήση κανείς, ὅπως πρέπει, τόν Θεόν.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος β’

 

 Δεῖτε ἐδῶ:Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος α’
Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;
Ὄχι! ἀλλά «ἔλεγχος τοῦ αὐτεξουσίου θελήματός μας». Ἀμέσως μετά τήν προσβολή ἀρχίζει ἡ πάλη τῆς θελήσεώς μας, ἡ ὁποία ἤ θά διώξη τήν παράσιτη καί σιχαμερή εἰκόνα μέ τήν ἐπίκλησι τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μέ τήν καταφρόνησι ἤ μέ τόν ἀντιρρητικό λόγο καί τήν αὐτομεμψία ἤ θά τήν ἀποδεχθῆ καί θ᾿ ἀρχίση νά συνδιαλέγεται μαζί της μέ ἐμπάθεια. Ἡ πάλη αὐτή λέγεται καί συνδυασμός, ἡ ἁμαρτία ὅμως ἀρχίζει ἀπό τό σημεῖον τῆς συγκαταθέσεως, τῆς παραχωρήσεως τοῦ πνεύματός μας στήν θεομίσητη εἰκόνα καί λογισμό, ὁπότε δείχνουμε ἐνδιαφέρον, προσοχή καί εὐχαρίστησι. Ἤδη ἔχουμε δηλαδή μέσα μας τήν ἁμαρτία σάν πρᾶξι (πβ. Ματθ. ε΄: 28).
Ἡ παραμονή τῶν ματαίων καί ἀργῶν λογισμῶν μέσα στόν νοῦ πιστοποιεῖ ὅτι ἡ ψυχή εἶναι ράθυμος καί ἀργή.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος α’

 ΕΥΧΗ, ΝΗΨΙΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ

Δόξα στό Πανάγιον Ὄνομα Σου!
Δόξα στή μακροθυμία Σου, Κύριε! Καί καταλήγει ἐπί λέξει ὁ Ἅγιος Νικόδημος: «Πιστεύω ὅτι ἀνύουσιν τό μέγα ἔλεος . Ναί, ἀνύουσιν τοῦτο. Ἀμήν»
Οἱ τρεῖς ὁσιώτατοι ἄνδρες ἦσαν: «Ἰωάννης ἐν Ρώμῃ καί  Ἠλίας ἐν Κορίνθῳ καί ἄλλος ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Ἱεροσολύων». (Πρόκειται γιά τόν Μέγα Βαρσανούφιο, πού ἀσκήτευε τότε ἐφησυχάζων στήν Γάζα τῶν Ἱεροσολύμων (Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου…, ἔκδ. Σχοινᾶ, Βόλος 1960 σελ. 20).
Ὅταν, ἐπομένως, ἡ Εὐχή στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γίνη Καρδιακή καί διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχει ἡ ψυχή πνευματική Λατρεία, τότε ἡ καρδιά τοῦ » εὐχομένου » καθίσταται, μέ τρόπο ἀκατάληπτο, πανευφρόσυνη «τράπεζα» θείων δωρεῶν καί ὁ ἄνθρωπος ἐνδύεται τήν θεοΰφαντη στολή τῆς ἀκτίστου δόξης καί θείας ἐλλάμψεως.

Ἡ ἡσυχία εἶναι νομοθετημένη ἀπό τόν Κύριο

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

 Γ΄. ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΕΝΟΡΙΑ : ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

 Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ ἡσυχία εἶναι νομοθετημένη ἀπό τόν Κύριο.

«Ὁ Ἡλίας» διδάσκει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, «μέ εὐχαρίστηση φιλοσοφοῦσε στό Καρμήλιο καί ὁ Ἰωάννης στήν ἔρημο, καί αὐτός ὁ Ἰησοῦς τίς μέν πράξεις στούς ὄχλους, τίς εὐχές δέ στήν ἡσυχία (σχόλη) καί στίς ἐρήμους, κυρίως, πραγματοποιοῦσε. Τί νομοθετώντας; Ὅπως νομίζω, τό ὅτι πρέπει νά ἡσυχάζει ὁ ἄνθρωπος, ὥστε ἀθόλωτα νά προσομιλεῖ στόν Θεό καί νά ἐπαναφέρει τόν νοῦ του ἀπό τούς πλανώμενους (τούς ἀνθρώπους πού περιπλανιῶνται). Διότι ὁ Ἴδιος δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό ἀναχώρηση (διότι δέν ἔπρεπε κάπου νά συσταλεῖ, να περιοριστεῖ, ἀφοῦ εἶναι Θεός καί πληρεῖ τά πάντα), ἀλλά γιά νά μάθουμε ἐμεῖς καί τόν καιρό τῆς πράξεως καί τόν καιρό τῆς ὑψηλότερης ἀσχολίας (πού εἶναι ἡ ἡσυχία)»⁵⁵.
Τονίζοντας τήν μεγάλη ἀξία τῆς ἡσυχίας, ὁ Ὅσιος Θαλάσσιος λέγει: «Ἡ ἡσυχία καί ἡ προσευχή εἶναι μέγιστα ὅπλα γιά τήν ἀρετή. Αὐτές ἐπειδή καθαρίζουν τό νοῦ τόν καθιστοῦν διορατικό»⁵⁶.

Πρός ἐπίδοξους… ἱεροκήρυκες

 

ΑΒΒΑ ΑΜΜΩΝΑ

ΠΕΡΙ ΗΣΥΧΙΑΣ

 Γνωρίζετε βέβαια αγαπητοί μου αδελφοί, ότι από τότε πού έγινε η παράβασις των πρωτοπλάστων, δεν μπορεί η ψυχή να γνωρίση, όπως πρέπει, τον Θεό, εάν δεν περιοριστή μακρυά από τους ανθρώπους και από κάθε περισπασμό. Διότι τότε θα δοκιμάση τον πόλεμο των εχθρών της. Και αφού νικήση σε κάθε προσβολή των αντιπάλων, τότε το πνεύμα του Θεού θα κατοικήση μέσα της και όλος ο κόπος της θα μεταβληθή σε χαρά και αγαλλίασι. Βέβαια στον καιρό του πολέμου θα υπομείνη θλίψεις, στενοχώριες και άλλα πολυποίκιλα βάσανα. Αλλά ας μη φοβηθή. Δεν θά νικηθή, εφ’ όσον αγωνίζεται στην ησυχία.
Αυτός ήταν ο λόγος πού οι άγιοι πατέρες ζούσαν απομονωμένοι στην έρημο, όπως ο Ηλίας ο θεσβίτης, ο Ιωάννης ο βαπτιστής και όλοι οι υπόλοιποι πατέρες.Μη νομίσετε ότι οι άγιοι κατόρθωσαν να εξαγιασθούν ζώντας μεταξύ των ανθρώπων.