Ὅσιος Παΐσιος: Ὅσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει

 

Γέροντα, πού οφείλεται η γκρίνια και πώς μπορείς να την αποφύγης;

- Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα.

Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζη κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει , αλλά δοξάζη τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει, για να του τα φέρη όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.

  Μερικές φορές μας κλέβει το ταγκαλάκι και μας κάνει να μη μας ευχαριστή τίποτε, ενώ μπορεί κανείς όλα να τα γλεντάη πνευματικά με δοξολογία και να έχει την ευλογία του Θεού.

Εὐχαριστία γιά ὅλα

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΘΛΙΒΕΡΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ

«Ποῖος εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος;» ἐρωτᾶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος καί ἀπαντᾶ: Δέν εἶναι αὐτός πού ἔμαθε τά βιβλία τῶν παλαιῶν σοφῶν ἀλλά αὐτός: α)πού ἔχει λογική ψυχή, β)πού μπορεῖ νά διακρίνει ποῖο εἶναι τό καλό καί ποῖο εἶναι τό κακό, γ)πού ἀποφεύγει τά πονηρά, τά κακά καί ψυχοβλαβῆ, δ)πού ἐπιδιώκει καί διαφυλάσσει τά ἀγαθά καί  ψυχωφελῆ μέ τήν συνεχή μελέτη, ἐνασχόληση τοῦ νοῦ του μέ αὐτά,  ε) πού ὅλα αὐτά πού ἀναφέρθηκαν προηγουμένως τά κάνει εὐχαριστώντας τόν Θεό πολύ θερμά καί συνεχῶς.

α’.     «Οἱ ἄνθρωποι λογικοί καταχρηστικῶς λέγονται· οὐκ εἰσί δέ λογικοί, οἱ τούς λόγους καί τά βιβλία τῶν πάλαι σοφῶν ἐκμαθόντες· ἀλλ’ οἱ λογικήν ἔχοντες ψυχήν καί δυνάμενοι διακρίνειν, τί μέν ἐστι  τό καλόν, ποῖον δέ ἐστι τό κακόν· καί τά μέν πονηρά καί ψυχοβλαβῆ φεύγοντες, τά δέ ἀγαθά καί ψυχωφελῆ σπουδαίως διά μελέτης ἔχοντες· καί ταῦτα πράττοντες μετά πολλῆς τῆς πρός τόν Θεόν εὐχαριστίας· οὖτοι μόνοι λογικοί ἄνθρωποι κατά ἀλήθειαν ὀφείλουσι λέγεσθαι»[1].

Δοξολογία Θεοῦ

 Λέει ο Γέροντας στον υποτακτικό: Έξεγερθέντες του ύπνου προσπίπτομέν Σοι, αγαθέ, και των αγγέλων τον ύμνον βοώμέν Σοι, δυνατέ· άγιος, άγιος» κτλ. «Κουά, κουά, κουά, κουά» τα βατράχια, κοάζουν, πως λέγεται, ξεχάσαμε και τα ελληνικά τώρα.
— Βρε παιδί μου, λέει, πήγαινε στα βατράχια και πές τα: Α, να σας πώ, ο Γέροντας λέει, σταματήστε τώρα γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.
— Να ‘ναι ευλογημένο, Γέροντα.
Αυτός ήταν υποτακτικός! Βλέπεις; Δεν είπε, «ε, Γέροντα, τα βατράχια θα πάω να πω εγώ;» Όχι, υπακοή.
— Ακουστέ εδώ, βατράχια, είπε ο Γέροντας να σταματήσετε τώρα, γιατί θέλουμε να διαβάσουμε εμείς την ακολουθία.

Ἡ Κοίμησις τοῦ παραλυτικοῦ τοῦ Σερβούλου. ΠΕΡΙ ΕΞΟΔΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

  Η Κοίμησις του παραλυτικού του Σερβούλου

        

   Πρέπει ακόμα να γνωρίζουμε, πώς  συχνά, όταν εξέρχονται οι ψυχές των εκλεκτών, συνηθίζουν να ηχούν γλυκές ωδές ουρανίου αίνου, ούτως ώστε, ακούγοντας τες αυτοί με ευφροσύνη, να μην αφήνονται να αισθανθούν την ρήξη του δεσμού ανάμεσα στη σάρκα και την ψυχή•

            Σχετικά με αυτό θυμάμαι πώς και στις Ομιλίες στο Ευαγγέλιο  διηγήθηκα, πώς στην στοά, πού οδηγεί τούς προσερχόμενους στην εκκλησία τού μακαρίου Κλήμεντος  υπήρξε κάποιος, ονόματι Σέρβουλος τον όποιο δεν αμφιβάλλω πώς κι εσύ θυμάσαι. Ήταν βέβαια φτωχός στην περιουσία, αλλά πλούσιος στην αξία, και μια μακροχρόνια αρρώστια τον είχε καταεξαντλήσει: Από τότε δηλαδή πού μπορούσαμε να τον ξέρουμε μέχρι το τέλος της ζωής του ξάπλωνε εκεί παράλυτος. Τί να πω πώς δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος, αφού ούτε ποτέ να ανασηκωθεί στο κρεβάτι ή να ανακαθίσει δεν είχε την δύναμη, ποτέ δεν μπόρεσε να φέρει το χέρι στο στόμα του, ποτέ να γυρίσει στην άλλη πλευρά.