ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΚΟΛΛΗΣΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ, Ο ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΩΝ ΔΕΝ ΘΡΟΕΙΤΑΙ. ΚΑΙ ΑΝ ΑΔΙΚΗΘΕΙ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΑ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΤΙ ΑΔΙΚΗΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ(ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ- ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ)

Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013

Τά ἀποτελέσματα τοῦ διωγμοῦ κατά τοῦ μοναχισμοῦ.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Τά ἀποτελέσματα τοῦ διωγμοῦ κατά τοῦ μοναχισμοῦ.
 ἐχθρική στάση ἀπέναντι στόν ἡσυχασμό εἶχε ὀλέθριες συνέπειες γιά τήν Ἐκκλησία.
«Γιά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας δέν ταυτίζεται οὔτε μέ τήν Ἁγία Γραφή οὔτε μέ τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, ἀλλά μέ τήν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως τῶν προφητῶν, Ἀποστόλων καί Πατέρων, πού ἐκφράζουν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι. Δηλαδή, στά θεμέλια τῆς Πατερικῆς ἀντιλήψεως περί αὐθεντίας εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἰδία ἐμπειρική ἐξακρίβωση τῆς πραγματικότητας πού βρίσκουμε στόν σπόνδυλο τῶν μοντέρνων θετικῶν ἐπιστημῶν.
Ἡ μέθοδος ἐμπειρικῆς γνώσεως καί ἡ μή ἀπόδοση αὐθεντίας σέ ἀνεξέλεγκτο στοχασμό τῶν μή ἐχόντων ἐμπειρική γνώση εἶναι τά ἴδια στούς Πατέρες καί στούς μοντέρνους θετικούς ἐπιστήμονες. Διαφέρει τό ἀντικείμενο ὡς καί τά μέσα τῆς γνώσεως.

Τό ἀντικείμενο ἔρευνας τῶν θετικῶν ἐπιστημόνων εἶναι τά κτιστά, ἐνῶ τό γνωστό τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας εἶναι τά ἄκτιστα καί τῆς σχέσεώς τους μέ τά κτιστά. Τό μέσον ἔρευνας τῶν κτιστῶν εἶναι ἡ παρατήρηση μέ τήν βοήθεια ὀργάνων πού κατασκευάζει ὁ ἄνθρωπος. Τό μέσον παρατήρησεως τῶν ἀκτίστων εἶναι α) ἡ ἀδιάλειπτος εὐχή τοῦ Ἁγίου πνεύματος στήν καρδία, πού εἶναι δῶρο Θεοῦ καί ἀποτέλεσμα τῆς καθάρσεως τοῦ νοῦ, καί 2) κυρίως ἡ ἐμπειρία τῆς θεώσεως, πού εἶναι ἡ θεοπτία.
Ἡ ἀντίθεση μεταξύ Διαφωτισμοῦ καί θεολογίας στήν Δύση ὀφείλεται κυρίως στό γεγονός ὅτι οἱ παπικοί καί προτεστάντες ἀντικατέστησαν τήν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως μέ τήν Ἁγία Γραφή καί μέ ἐκκλησιαστική παράδοση χωρίς αὐτήν τήν ἐμπειρία.
Ἔτσι κατήντησαν σέ σκέτο δογματισμό χωρίς ἐμπειρική θεμελίωση. Τό ἴδιον ἔπαθε ἡ Ἑλλαδική Ὀρθοδοξία, δεχομένη τήν γραμμή τοῦ Κοραῆ ἐναντίον τοῦ ἡσυχασμοῦ.
Τό ἴδιο εἶχε πάθει ἡ Ρωσική Ἐκκλησία, ὅταν τόν 16ον αἰῶνα κατεδίκασε ἐπισήμως τόν ἡσυχασμό (στό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ147 καί τῶν περί αὐτόν ἡσυχαστῶν)»148. «Ἔτσι ἄνοιξε ὁ δρόμος γιά τήν δυτικοποίηση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, πού ἔφερε εἰς πέρας ὁ Τσάρος Πέτρος ὁ Μέγας (1672-1725). Μέ τόν τρόπο αὐτόν καί οἱ Ρῶσοι ἀντικατέστησαν τά ἡσυχαστικά θεμέλια τῆς Πατερικῆς Θεολογίας μέ τόν μεταφυσικό στοχασμό καί τόν τυφλό καί χωρίς ἐμπειρική θεμελίωση δογματισμό»149.
Ὡς ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν ἦρθε ἡ ἀλλοίωση τῆς αὐθεντικῆς Ὀρθοδοξίας τῶν πρώτων αἰώνων τόσο στήν Ρωσία, ὅσο καί στήν Ρωμηοσύνη.
Σήμερα ζοῦμε τήν ἀλλοτρίωση τοῦ ἔθνους, τῆς ἐνοριακῆς- ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τοῦ αὐθεντικοῦ ὀρθόδοξου ἤθους, λόγῳ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπό τό ἦθος τῆς πρωτοχριστιανικῆς Ἐνορίας-Ἐκκλησίας. Τό ἦθος αὐτό βασιζόταν στήν ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως. Αὐτό ἦταν τό πρότυπό μας μέχρι τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν Ὀθωμανικό ζυγό, τόσο τῶν κοσμικῶν ὅσο καί τῶν μοναχῶν. Μέ τήν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους καί τήν ἐπικράτηση τοῦ Προτεσταντικοῦ Κοραϊσμοῦ, τό ὀρθόδοξο πρότυπο ζωῆς ἀντικαθίσταται ὅλο καί περισσότερο ἀπό τόν Δυτικό καί κυρίως Ἀμερικάνικο τρόπο ζωῆς πού εἶναι ἐγκοσμιοκρατικός, λογικοκρατικός καί ὑλιστικός. Βρίσκεται δέ στόν ἀντίποδα τοῦ μοναχικοῦ ἤθους, πού εἶναι ἡ αὐθεντική συνέχεια τοῦ ἤθους τῶν πρώτων χριστιανῶν.
Δόξα τῷ Θεῷ, ἡ Πατερική Ἡσυχαστική Παράδοση διαφυλάχθηκε σέ κάποιους κύκλους καί Μοναστήρια μέχρι σήμερα. Συγκλονιστικά παραδείγματα οἱ σύγχρονοί μας Ἅγιος Νεκτάριος, Ἅγιος Σάββας ὁ ἐν Καλύμνῳ, Ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς, Ἁγία Σοφία τῆς Κλεισούρας, Ἀλ. Παπαδιαμάντης, Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης, π. Ἰωσήφ Σπηλαιώτης, π. Φιλόθεος Ζερβᾶκος, π. Ἀμφιλόχιος Μακρῆς, π. Ἱερώνυμος Σιμωνοπετρίτης, Γέρων Παΐσιος, Γέρων Πορφύριος, Γέρων Ἰάκωβος Τσαλίκης καί ἀρκετοί ἄλλοι λιγότερο γνωστοί ἤ καί τελείως ἄγνωστοι στούς πολλούς.
Ἡ σημερινή κοσμική Ἐνορία, ὡς συνέχεια τῆς πρώτης ὀρθόδοξης Ἐνορίας, τῆς κοινότητας τῶν τρισχιλίων-πεντακισχιλίων τῶν Ἱεροσολύμων, καλεῖται νά ξαναβρεῖ τό πρότυπό της, γιά νά γίνει ἐργαστήριο σωτηρίας καί πηγή ζωῆς- τῆς ὄντως Ζωῆς- γιά τούς ἀνθρώπους. Τό Μοναστήρι, ἡ μοναστική Ἐνορία μπορεῖ νά λειτουργήσει ὡς πηγή ἔμπνευσης καί ὁδηγός της.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:«Τά ἀσκητικά τῆς Ἐνορίας» (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) πού σύν Θεῶ θά ἐκδοθεῖ σύντομα
147Ἅγιος Μάξιμος Γραικός γεννήθηκε στν ρτα τ 1470, λλ καταγωγή του ταν π τν Μορι κα τ κοσμικό του νομα ταν Μιχαλ Τριβώλης. Μαθήτευσε κοντ στν ωάννη Μόσχο καλοκλήρωσε τς σπουδές του στν ταλία. πίσης, μαθήτευσε στν λληνικ σχολ τς Βενετίας κα κατόπιν σπούδασε στ Πανεπιστήμια τς Πάδοβας, τς Φλωρεντίας κα το Μιλάνου χοντας πιφανες λληνες δασκάλους, πως ανς Λάσκαρης, Λαόνικος Χαλκοκονδύλης κ.. Τ 1505-6 πγε στγιον ρος, που κάρη μοναχός με τνομα Μάξιμος. ργότερα γιος, μετπ παράκληση το τσάρου τς ωσίας Βασιλείου βάνοβιτς, τ 1516, πγε στωσία προκειμένου ν μεταφράσει διάφορα λειτουργικ κα θεολογικ βιβλία στ σλαβωνική. κεμως συκοφαντήθηκε γρια π τν σχυργούμενο τς Μονς Βολοκαλμκ Δανιλ κατσι Μάξιμος ταλαιπωρήθηκε π σειρτν μξορίες, στέρηση θείας κοινωνίας, φυλακίσεις σιδηροδέσμιος καλλα βάσανα. Τελικ τ 1551 μεταφέρθηκε στ Λαύρα τογίου Σέργίου, που γούμενος τν περιέβαλε μ πολλγάπη, κτιμντας τ πνευματικό του ργο. δφησε κα τν τελευταία του πνο στς 21 ανουαρίου το 1556, φο συνέγραψε πολλπολογητικ καρμηνευτικργα. Ἀναγνωρίσθηκε ὡς Ἅγιος στς 31 Μαίου 1988.
148 Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ρωμανίδου, Πρόλογος στό : Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ἔργα, Ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, Τριάς Α΄, τόμος πρῶτος, Ἐκδόσεις: Π.Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ.19-21.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...