ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΑΤΕΡΕΛΟΥ» ΕΖΗΣΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ 1994 ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ» » Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ὁ π. Παΐσιος ἔπαιρνε τό Ἅγιο Φῶς κι ἐνῶ ἔψελνε τόσο σιγά, νόμιζες ὅτι βοᾶ πρός τόν Κύριο.»

Τώρα, όσον αφορα στον Γέροντα Παΐσιο, με αφορμή την Θεολογική Σχολή, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 93-94, πήγαινα τακτικά στην Σουρωτή και έκανα αρκετές, τότε, ακολουθίες, Λειτουργίες, κλπ.

Θυμάμαι ότι, όταν κάναμε ένα Ευχέλαιο και την ώρα πού η αναξιότης μου θα έχριε τον Γέροντα Παΐσιο, εκείνος, λόγω της ιερωσύνης μου και της ταπείνωσής του, βέβαια, έσκυψε και φίλησε το αμαρτωλό χέρι μου. Εγώ τότε, κοκκίνισα, τάχασα, και ό μόνος τρόπος πού μπορούσα νομίμως να αντιδράσω ήταν κι εγώ, αυθόρμητα, να πάρω την ιδική του ευχή, γιατί είχα μπροστά μου έναν Άγιο, και να ασπασθώ κι εγώ, ταυτόχρονα, το δικό του χέρι. Με την κίνηση, όμως, πού έκανα για να φθάσω και να ασπασθώ το δικό του χέρι, έγινε μία σύγκρουσης κεφαλιών…! Μόνο, πού το ένα ήταν γεμάτο μυαλό, ή μάλλον, γεμάτο θεία Χάρι, και το άλλο ήταν κούφιο, και από μυαλό, και από Χάρι, και αυτό φάνηκε και από τον χτύπο – σχήμα υπερβολής, βέβαια.

Αποκορύφωμα βέβαια όλης αυτής της συγκυρίας, με αφορμή την Θεολογική Σχολή, πού με έστειλε ο π. Παΐσιος, ήταν να κληθώ στην Μονή της Σουρωτής, για να κάνω τις ακολουθίες του Πάσχα, το 1994, το τελευταίο Πάσχα της επί γης ζωής του Γέροντα.

Τώρα, το πώς πήρα άδεια από τον Δεσπότη μου,στην  Λαμία, και πώς ένας Δεσπότης είναι δυνατόν να αφήσει  έναν ιερέα, να πάρει άδεια το Πάσχα, είναι μυστήριο, είναι ανεξήγητο, το πώς άνοιγαν οι πόρτες… Μάλιστα, μου είπε ο τότε Σεβασμιότατος, κυρός Δαμασκηνός: «Φύγε αμέσως, δεν θέλω να μου εξήγησης κανένα λόγο». Και, τότε, του είπα, γιατί του άρεσαν τα αστεία: «Φεύγω πριν το μετανιώσετε»….

ΠΑΤΗΡ ΘΑΔΔΑΙΟΣ «Ὁ καθένας ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους εἶχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ὁ Κύριος, ἐπειδή γνώριζε τις ἀδυναμίες μας, μᾶς ἔδωσε Ἀποστόλους μέ διαφορετικό χαρακτήρα ἔτσι ὥστε ὁ καθένας τους νά εἶναι παράδειγμα γιά μᾶς.»

Το παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων

Ας πάρουμε παράδειγμα τους αγίους Αποστόλους.

  Ο καθένας από τούς αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ό Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μας έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.

Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.

ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…

Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.

Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ:Ἡ ζωὴ στὸ σπίτι (Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου)

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου

Σαρακοστή: Ἡ ζωὴ στὸ σπίτι

.            Στὶς Σαρακοστὲς καλὸ εἶναι νὰ γνωρίζεις μόνο ἐκκλησία καὶ σπίτι, τίποτ’ ἄλλο. Φτάνεις, λοιπόν, στὸ σπίτι. Τί θὰ κάνεις ἐκεῖ; Θὰ ἀγωνιστεῖς μ’ ὅλη σου τὴν δύναμη νὰ διατηρήσεις τὴν προσήλωση τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς στὸν Κύριο. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκκλησία, τρέξε στὸ δωμάτιό σου καὶ κάνε ἀρκετὲς μετάνοιες, ζητώντας εὐλαβικὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθήσει, ὥστε νὰ ἀξιοποιήσεις τὸν χρόνο τῆς παραμονῆς σου στὸ σπίτι μὲ τρόπο ὠφέλιμο γιὰ τὴν ψυχή σου. Ὕστερα κάθησε καὶ ξεκουράσου γιὰ λίγο. Ἀλλὰ καὶ τότε μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμούς σου νὰ ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, ἐπαναλάμβανε νοερὰ τὴν εὐχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!”. Ἀφοῦ ξεκουραστεῖς πρέπει ν’ ἀσχοληθεῖς μὲ κάτι, εἴτε προσευχὴ εἴτε ἐργόχειρο. Τί ἐργόχειρο θὰ κάνεις δὲν ἔχει σημασία· ξέρεις ἤδη τί σοῦ ἀρέσει. Εἶναι, βλέπεις, ἀδύνατο νὰ ἀσχολεῖσαι ὅλη τὴν ὥρα μὲ πνευματικὰ πράγματα· χρειάζεται νὰ ἔχεις καὶ κάποιο εὐχάριστο ἐργόχειρο.Μ’ αὐτὸ θὰ καταπιάνεσαι, ὅταν ἡ ψυχή σου εἶναι κουρασμένη, ὅταν δὲν ἔχεις τὴν δύναμη νὰ διαβάσεις ἢ νὰ προσευχηθεῖς. Ἄν, βέβαια, οἱ πνευματικές σου ἐνασχολήσεις πηγαίνουν καλά, τὸ ἐργόχειρο δὲν εἶναι ἀπαραίτητο.

Τί θά κάνουμε ὅταν εἴμαστε πληγωμένοι .

Τί θά κάνουμε ὅταν εἴμαστε πληγωμένοι . Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Π.ΣΑΒΒΑΣ-ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΙ (ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ-ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Πηγή: Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος β’

 

 Δεῖτε ἐδῶ:Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος α’
Εἶναι ἄραγε ἁμαρτωλή αὐτή ἡ προσβολή;
Ὄχι! ἀλλά «ἔλεγχος τοῦ αὐτεξουσίου θελήματός μας». Ἀμέσως μετά τήν προσβολή ἀρχίζει ἡ πάλη τῆς θελήσεώς μας, ἡ ὁποία ἤ θά διώξη τήν παράσιτη καί σιχαμερή εἰκόνα μέ τήν ἐπίκλησι τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», μέ τήν καταφρόνησι ἤ μέ τόν ἀντιρρητικό λόγο καί τήν αὐτομεμψία ἤ θά τήν ἀποδεχθῆ καί θ᾿ ἀρχίση νά συνδιαλέγεται μαζί της μέ ἐμπάθεια. Ἡ πάλη αὐτή λέγεται καί συνδυασμός, ἡ ἁμαρτία ὅμως ἀρχίζει ἀπό τό σημεῖον τῆς συγκαταθέσεως, τῆς παραχωρήσεως τοῦ πνεύματός μας στήν θεομίσητη εἰκόνα καί λογισμό, ὁπότε δείχνουμε ἐνδιαφέρον, προσοχή καί εὐχαρίστησι. Ἤδη ἔχουμε δηλαδή μέσα μας τήν ἁμαρτία σάν πρᾶξι (πβ. Ματθ. ε΄: 28).
Ἡ παραμονή τῶν ματαίων καί ἀργῶν λογισμῶν μέσα στόν νοῦ πιστοποιεῖ ὅτι ἡ ψυχή εἶναι ράθυμος καί ἀργή.

Ο ΓΕΡΩΝ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΚΑΡΟΥΛΙΑ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΜΕ «Τί νά κάνουμε γιά νά σωθοῦμε;»

Στα ιερά, τα ασκητικά Καρούλια, έζησε ο Γέρων Φιλάρετος. Ασκητής, ανυπόδητος περπατούσε στους δρόμους. Τον ρωτήσαμε: «Τι να κάνουμε για να σωθούμε;» Εκείνος ταπεινά και σεμνά έβαλε την παλάμη του, το χέρι του πάνω απ’ το κεφάλι του και είπε: «Να τους έχουμε όλους εδώ, πάνω από μας»! δηλαδή να μην καταφρονούμε κανέναν άνθρωπο και να μην έχουμε τον εαυτό μας ανώτερο από κανέναν άλλο άνθρωπο. Έλεγε επίσης: «Οι φίλοι σας και οι άνθρωποι τους οποίους συναναστρέφεσαι να είναι καλύτεροι από  σένα, έτσι ώστε να ακούσεις κάτι καλό, κάτι πνευματικό, κάτι ωφέλιμο»! Ακριβώς αυτό που έλεγε ο Άγιος Απόστολος Παύλος:

«Ομιλίαι κακαί φθειρουσι ήθη χρηστά». Δηλαδή, οι κακές συναναστροφές φθείρουν τα καλά στοιχεία ενός ανθρώπου. Και κατά το γραφικόν που βρίσκεται εις την Παλαιοθήκη: «Ανήρ ασύμβουλος, καθ’ εαυτού πολέμιος». Αυτός δηλαδή ο οποίος  δεν συμβουλεύεται’ έχει έχει εχθρό  τον εαυτό του• «Όταν τρώμε το φαγητό μας», έλεγε ο  Γέρων, «αρκεί να χορτάσουμε ανθρώπινα.

Πατερικές διδαχές περί πραότητος

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ

Ὁ ἅγιος Νεκτάριος σχετικά μέ τήν ἀρετή τῆς πραότητος στο Γνῶθι σαυτόν, λέγει: «Ἡ πραότητα εἶναι ἠρεμία ψυχῆς, πού ἀγαπά- ει τόν Θεό καί τόν πλησίον της. Ἡ πραότητα εἶναι ἀρετή ἀγαπητή στον Θεό, πού εὐχαριστεῖ ὅσους βλέπουν τήν εἰκόνα της. Ἡ ἡμερότητα τοῦ χαρακτῆρος της ξεχύνεται σάν ὀμορφιά, πού διανθίζει μέ χάρη ὅλο το ἦθος του καί φέρνει εὐχαρίστηση σέ ὅσους τήν βλέπουν. Ἡ πραότητα εἶναι πλοῦτος ἀνεκτίμητος, εἶναι θεϊκό ὄνομα, εἶναι οὐράνιο χάρισμα, εἶναι σκάλα, πού ἀνεβάζει τόν ἄνθρωπο στόν οὐρανό. Ἡ πραότητα κάνει τόν ἄνθρωπο εἰκόνα τοῦ πράου Ἰησοῦ, πού θερμαίνει τήν καρδιά του. Ἡ πραότητα ἀκολουθεῖται ἀπό τήν ταπεινοφροσύνη, τήν ἀνεξικακία καί τήν ὑπομονή. Ὁ πρᾶος εἶναι εὐμενής καί εὐγενικός προς ὅλους, καί σέ ὅσους ἁμαρτάνουν μέ ἐπιείκεια φέρεται. Δέν μαλώνει, δέν βλαστημάει, δέν βρίζει, ἀλλά μέ ἀγάπη διορθώνει ὅσους φταῖνε»1.

Ὁ Μέγας Βασίλειος στίς Ἀσκητικές διατάξεις, ἀναφέρει: «Ἡ ἀγανάκτηση τόν κατάλληλο χρόνο ἁρμόζει καί σέ αὐτούς, πού ἔχουν περί πολλοῦ τήν πραότητα.

Εὐχή, νῆψις καί ἡσυχία. Μέρος α’

 ΕΥΧΗ, ΝΗΨΙΣ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑ

Δόξα στό Πανάγιον Ὄνομα Σου!
Δόξα στή μακροθυμία Σου, Κύριε! Καί καταλήγει ἐπί λέξει ὁ Ἅγιος Νικόδημος: «Πιστεύω ὅτι ἀνύουσιν τό μέγα ἔλεος . Ναί, ἀνύουσιν τοῦτο. Ἀμήν»
Οἱ τρεῖς ὁσιώτατοι ἄνδρες ἦσαν: «Ἰωάννης ἐν Ρώμῃ καί  Ἠλίας ἐν Κορίνθῳ καί ἄλλος ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ Ἱεροσολύων». (Πρόκειται γιά τόν Μέγα Βαρσανούφιο, πού ἀσκήτευε τότε ἐφησυχάζων στήν Γάζα τῶν Ἱεροσολύμων (Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, Βίβλος Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου…, ἔκδ. Σχοινᾶ, Βόλος 1960 σελ. 20).
Ὅταν, ἐπομένως, ἡ Εὐχή στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γίνη Καρδιακή καί διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχει ἡ ψυχή πνευματική Λατρεία, τότε ἡ καρδιά τοῦ » εὐχομένου » καθίσταται, μέ τρόπο ἀκατάληπτο, πανευφρόσυνη «τράπεζα» θείων δωρεῶν καί ὁ ἄνθρωπος ἐνδύεται τήν θεοΰφαντη στολή τῆς ἀκτίστου δόξης καί θείας ἐλλάμψεως.

Περί θλίψεων καί πειρασμῶν (Ἀββᾱ Δωρόθεου, Ἀσκητικά)

Π.ΣΑΒΒΑΣ- ΠΕΡΙ ΘΛΙΨΕΩΝ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ (ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΑ)

Πηγή: Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

 

«Καί οἱ δύο», μοῦ ἔλεγε ὁ Γέρο Ζαχαρίας, «ἀποφασίσαμε προσευχόμενοι νά ἀνέβουμε εἰς τόν Ἄθωνα, νά δοῦμε ἄν ὑπάρχουν κάπου ἀσκηταί κρυμμένοι στό δάσος ἤ εἰς τά ἀπόκρημνα βράχια τοῦ Ὄρους.

Ζούσε εδώ κοντά μας, στο γειτονικό ασκητήριο, ο Γέρων Αβιμέλεχ. Σεβάσμιος Γέροντας, φίλος του Αγίου Νεκταρίου του Πενταπόλεως, του Θαυματουργού, και ο οποίος Γέροντας συνέγραψε τον πρώτο «Βίο του Αγίου Νεκταρίου». Ζούσε ασκητικά εδώ εις το ασκητήριον και τον επισκέφτηκε κάποια στιγμή ένας νέος φοιτητής που είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είχε σπουδές και στο Παρίσι,ο μετέπειτα Καθηγούμενος των Ιερών Μονών Σταυρονικήτα και Ιβήρων, Πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης. Εκμυστηρεύτηκε στον Γέροντα την επιθυμία του: «Γέροντα, σκέφτομαι να γίνω Ιερεύς.Τι λέτε εσείς για την ιεροσύνη;» Ήταν δε και πατριώτες από τη μεγαλόνησο Κρήτη και οι δύο. «Παιδί μου», είπε ο σοφός Γέροντας, «η ιεροσύνη είναι όπως η κόρη του οφθαλμού μας, η οποία δεν επιδέχεται κανένα σκουπιδάκι». Και με τη φράση αυτή ήθελε να δηλώσει το ύφος του μυστηρίου αυτού της ιεροσύνης, πόσο δηλαδή πρέπει να προσέχει κανείς όταν σκέπτεται και όταν αναλάβει αυτή τη διακονία της Θείας Λειτουργίας.

Τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», γιά κληρικούς καί λαϊκούς

 

ΤΟ «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ» ΓΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟΥΣ

   Κάποτε, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶχε μία συζήτησι μέ ἕναν σεβάσμιο Γέροντα, ὀνόματι Ἰώβ.

Ὁ Ἅγιος ὑπεστήριζε ὅτι ὅλοι: νέοι καί γέροι, ἄνδρες καί γυναῖκες, μοναχοί καί λαϊκοί, μικροί καί μεγάλοι, μποροῦν νά προσεύχωνται ἀδιαλείπτως, ἐπικαλούμενοι μέσα ἀπό τήν καρδιά τους τόν Ἰησοῦ καί μάλιστα μέ τήν καρδιακή λεγομένη Νοερά προσευχή.
Ὁ μοναχός Ἰώβ εἶχε ἐπίμονα τίς ἀντιρρήσεις του καί ἐπέμενε ὅτι αὐτό εἶναι ἔργο μόνο τῶν μοναχῶν καί ἀσκητῶν τῆς «ἐρήμου».
Μετά τήν συνομιλία τους ἀνεχώρησε ὁ καθένας στό κελλάκι του. Καί θέλησε ὁ Ἰώβ νά προσευχηθῆ καί μάλιστα νοερά. Καί νά, πῶς ὁ Θεός ἐδικαίωσε τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ. Στέλνει, λίαν φιλανθρώπως καί μέ ἄπειρον ἀγάπη, οὐρανόθεν Ἄγγελο, γιά νά τόν διδάξη, ὡς ἀμαθῆ καί πείσμονα, ἐκεῖνα πού δέν ἐγνώριζε, ἐκεῖνα πού δέν τοῦ ἀπεκαλύφθησαν καί ἐκεῖνα πού δέν πίστεψε ἀπό τό στόμα τοῦ Ἅγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Τί, ἆραγε, νά τοῦ εἶπε;Ὅλος ἀνέσπερο φῶς ὁ θεῖος Ἄγγελος εἶπε στόν μοναχό Ἰώβ:

Ἀπό τίς προσωπικές σημειώσεις τοῦ γέροντος Γαβριήλ: Γιά τούς πειρασμούς καί τίς θλίψεις

«εν τω κόσμω θλίψιν εξετε’ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. 16, 33)

           Με παραχώρηση του Θεού συμβαίνουν οι πειρασμοί στους ανθρώπους. Δεν είναι έργο της εγκαταλείψεως του Θεού, αλλά ένδειξη της κηδεμονίας του Θεού.

Αν έχουμε μεγάλο φορτίο από πειρασμούς, θα μπορέσουμε να τους κάνουμε πιο υποφερτούς ευχαριστώντας τον Θεόκαι αν δεν έχουμε πολλούς πειρασμούς και πάλι θα απολαύσουμε την εύνοια του Θεού, εφόσον τους υποφέρουμε με ευχαρίστηση.

Να χαιρόμαστε για τους πειρασμούς, γιατί αυτοί γίνονται αιτία να κληρονομήσουμε την Βασιλεία των Ουρανών.

Όποιος δέχεται με γενναία καρδιά τις θλίψεις και τους πειρασμούς, αυτός απολαμβάνει τον πνευματικό πλούτο που βρίσκεται μέσα σ’ αυτές.

Τρέμεις για την αδυναμία της φύσεως σου; Αλλά έλπιζε στον Κύριο του οποίου η δύναμις τελειώνεται και δοξάζεται στην ασθένεια.

Η υπομονή μετριάζει τις θλίψεις, ενώ η ανυπομονησία τις μεγαλώνει.
Η αχαριστία των Χριστιανών πολύ λυπεί τον Κύριο.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος κατά τόν Ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη

Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Ο άγιος Νικόδημος ως ορθόδοξος χριστιανός πρώτα, και υστέρα ως μοναχός και ιδιαίτερα αγιορείτης, έτρεφε μεγάλο σεβασμό και αγάπη στη Μητέρα του Κυρίου μας, την Υπεραγία Θεοτόκο. Ο Άθως “το άνθος των ορέων”, όπου είχε φθάσει ο άγιος Νικόδημος με τρόπο θαυμαστό και είχε εγκαταβιώσει από τα εικοσιέξι του χρόνια, είναι όπως γνωρίζουμε κάτω από τα προστατευτικά φτερά της Πάναγνης Μαρίας, της Κυρίας και Βασίλισσας των αγγέλων. Την ιερή γη του Άθωνα η Παναγία “απέδειξεν άνωθεν και εξ αρχαίων χρόνων Παράδεισον εαυτής και οικείον περίβολον”.

Η Παναγία ήταν το αγαλλίαμα της καρδίας του αγίου Νικοδήμου, αλλά και Εκείνη τον είχε κάτω από τη σκέπη και τη σκιά των πτερύγων της. Θρυλείται ότι όταν έγραφε ο άγιος για την Παναγία εμφανίσθηκε Εκείνη και του είπε· «Σε ευλογώ τέκνον μου Νικόδημε, και σε ενισχύω να γράφεις».

Τρόποι ἀπόκτησης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Π.ΣΑΒΒΑΣ- ΤΡΟΠΟΙ ΑΠΟΚΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (ΑΓ. ΙΝΝΟΚΕΝΤΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ ) 

 Πηγή: Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

hristospanagia3.blogspot.gr

 

Πῶς ὅμως θά φυλάξουμε καθαρή τήν καρδιά μας;

 

 Πρῶτον: Ἡ προσοχή τοῦ νοῦ ἕλκεται ἀπό τήν Εὐχή, εἴτε λέγεται αὐτή προφορικά μέ τό στόμα εἴτε ἀπό μέσα μας μέ τόν ἐνδιάθετο λόγο, καί γίνεται φρουρός στήν προσβολή τῶν κακῶν λογισμῶν.

• 
  
• Δεύτερον: Ἡ Εὐχή, ἡ προφορική καί νοερά, καταστρέφει τά φτερά τῆς φαντασίας, πού εἶναι ἡ «γέφυρα τῶν δαιμόνων». Ἡ παρουσία τῆς χαρισματικῆς εὐωδίας τοῦ Παναγίου Πνεύματος πού βιώνεται μέσα μας διά τῆς Εὐχῆς, εἶναι αὐτή πού ἐξουδετερώνει τήν δύναμι τῆς φαντασίας.

• Καί τρίτον: Οἱ πέντε ἐξωτερικές αἰσθήσεις μας, πού αἰχμαλωτίζονται ἀπό τά πάθη, ἐλευθερώνονται ἀπό τήν ἐργασία τῆς Νοερᾶς προσευχῆς, πού προσελκύοντας τήν θεία Χάρι, τίς ἀλλοιώνει πνευματικά, τίς χαριτώνει καί τίς πνευματοποιεῖ.

1. Πνευματοποιεῖται ἡ ὅρασις, πού «ὁρᾶ» ἀκαταλήπτως τό Φῶς τοῦ Θεοῦ.

Ποιά ἡ αἰτία τῶν πειρασμῶν.Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

)

 ΠΟΙΑ Η ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ- ΠΟΙΑ Η ΩΦΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ

 Πηγή: Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

hristospanagia3.blogspot.gr

Εὐλάβεια καί πόθος Θεομητορικός.

 

Ευλάβεια και πόθος Θεομητορικός

 Από την ασκητική και ησυχαστική Αγιορείτικη παράδοση

  Ρώτησε κάποιος μοναχός το γερω-Νικήτα από τη Σταυρονικητιανή Καλύβη της Παναγίας Καζνάσκας, χάριν ωφελείας και οικοδομής, τι κανόνα κάνει. Απήντησε: «Ο Γέροντάς μου στο κοινόβιο μου είπε να κάνω 6 κομποσχοίνια του Κυρίου και 6 της Παναγίας.
Εγώ τα κάνω όλα στην Παναγία. Η τιμή στην Παναγία σώζει. Ο Κύριος χαίρεται, όταν τιμάμε τη μητέρα του. Όποιος τιμά την Παναγία που θήλασε τον Κύριο του σύμπαντος, περισσότερο θα τιμά τον ίδιο τον Κύριο. Η Παναγία είναι μάνα· ξέρεις τι θα πει μάνα;».

Ἡ φαντασία καί ἡ ἀγωγή τῶν παιδιών. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ φαντασία καί ἡ ἀγωγή τῶν παιδιών. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης
hristospanagia3.blogspot.gr

“Προετοιμασία γιά τήν ἐξομολόγηση”. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Στοχασμοί για εκείνους που ετοιμάζονται να σταθούν ενώπιον του
Δημιουργού και της κοινότητας της Εκκλησίας στο φοβερό μυστήριο της
ιερής εξομολόγησης, έτσι ώστε να λάβουν την ανακαίνιση ενός δεύτερου
βαπτίσματος. Εγώ, μια αμαρτωλή ψυχή, εξομολογούμαι στον Κύριο, Θεό και
Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, όλες τις μοχθηρές πράξεις που έχω διαπράξει
διά έργου, λόγου ή σκέψεων από την στιγμή της βάπτισής μου μέχρι και
την παρούσα ημέρα.Δεν έχω τηρήσει τις υποσχέσεις του βαπτίσματός μου,
αλλά έχω καταντήσει τον εαυτό μου ανεπιθύμητο ενώπιον του προσώπου του
Θεού μου.
Έχω αμαρτήσει ενώπιον του Κυρίου με την έλλειψη πίστης που με
διακρίνει και με τις αμφιβολίες μου σχετικά με την Ορθόδοξη Πίστη και
την Αγία Εκκλησία μας· με την αχαριστία μου απέναντι σε όλες τις
μεγάλες και ακατάπαυστες δωρεές του Θεού και απέναντι στην μακροθυμία
Του και την πρόνοιά Του για εμένα, έναν αμαρτωλό· με την έλλειψη
αγάπης προς τον Θεό, αλλά και φόβου του Θεού, κάτι που διαφαίνεται από
την μη τήρηση των αγίων εντολών Του και των κανόνων της Εκκλησίας.

«Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´ 26)

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

(ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

«Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´ 26)

Εἰσαγωγή

«Υἱέ μου», δηλαδή παιδί μου, γιέ μου…Ὄχι δοῦλε μου. Ἄλλωστε μᾶς τό δήλωσε: «οὐκέτι λέγω ὑμᾶς δούλους»( Ἰω. 15, 15)-«Δέν σᾶς ἀποκαλῶ πλέον δούλους» ἀλλά υἱούς, παιδιά μου.

«Δός μοι σήν καρδίαν» δηλ. δός μου τήν καρδιά σου…Ὄχι τά λεφτά σου…ὄχι τό τάμα σου…, ὄχι τή λαμπάδα σου…,ὄχι τά λόγια σου….Διότι πάλι μᾶς τό δήλωσε: «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε, Κύριε εἰσελεύσεται εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς»(Ματθ. 7, 21).
Δός μου τήν καρδιά σου…, ὄχι τά πράγματά σου, ὄχι τά δικά σου… ἀλλά ἐσένα τόν ἴδιο.
Θέλω τήν καρδιά σου καί ὅ,τι αὐτή περιέχει· θέλω τά συναισθήματά σου, τίς ἐπιθυμίες σου, τή θέλησή σου, τή βούλησή σου γιά νά τά ἐξαγιάσω…Θέλω ἐπίσης τίς ἁμαρτίες σου γιά νά τίς ἐξαλείψω.
«Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´ 26)
Ὁ ἀγαθός καί πανοικτίρμων Κύριος ζητᾶ τήν καρδιά μας.

Ζητᾶ τό κέντρο τῆς ψυχοσωματικῆς μας ὕπαρξης.

-Γιατί;

«Ἐγώ, Κύριος ὁ Θεός σου ἤμουν γιά σένα «ὁ Ἄρτος καί τό Ὕδωρ τό ζῶν».»

 

 

  Ἐνθυμοῦμαι ὅτι τό 1961, εἶχα ἐπισκεφθῆ στό Ἅγιον Ὄρος, τόν μακαριστό πατέρα Σεραφείμ Κάρτσωνα, πού μεταξύ τῶν ἄλλων μοῦ εἶχε διηγηθῆ καί τό ἑξῆς γιά τήν ἐποχή παράδοξο γεγονός.

  Ἕνας ἀπό τούς παλαιούς ἡσυχαστές, πού ζοῦσε σέ μιά ἀπόμερη σπηλιά, ὕστερα ἀπό σκληρούς ἀσκητικούς ἀγῶνες, κατώρθωσε μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ νά ζῆ μόνο ΜΕ καί ΑΠΟ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἦτο ἡ τροφή καί τό νερό του!!! Τό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἦτο ἡ θερμότης στό δριμύ ψῦχος τοῦ χειμῶνος καί ἡ δροσιά στόν καύσωνα τοῦ καλοκαιριοῦ.

  Τήν προσευχή του τήν ἄρχιζε τό πρωΐ μέ τήν ἀνατολή τοῦ ἡλίου καί τήν τελείωνε μέ τήν δύσι ἐπαναλαμβάνοντας συνεχῶς: «Κύριε ἐλέησόν με…», «Ἰησοῦ μου ἔλεος…», «Ἰησοῦ μου, γλυκειά μου ἀγάπη, ἔλεος…», «Ὦ θεία Ἀγάπη ἐλέησόν με…».

  Ὅταν διέκοπτε τήν Εὐχή, εὕρισκε στό πτωχό του εἰκονοστάσι, ὡς ἄλλος “ὅσιος Ὀνούφριος”, ἕνα μικρό ζεστό ψωμί μέ οὐράνια εὐωδία, τό ὁποῖο καί ἔτρωγε καλύπτοντας ὅλες τίς φυσικές-ὀργανικές ἀνάγκες τροφῆς.

Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ τοῦ Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ μέ τόν Ἅγιο Σιλουανό τόν Ἀθωνίτη…

  [Ο Γέροντας Σωφρόνιος (1896–1993), έζησε περίπου πέντε χρόνια (Φθινόπωρο του 1925–Πάσχα του 1930) στην Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, πριν ακόμη γνωρίσει προσωπικά τον Άγιο Σιλουανό (1866–1938). Ο Γέροντας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1930. Και, κάθε φορά που έβγαινε να θυμιάσει τους μοναχούς, αισθανόταν δέος και ντροπή, όταν περνούσε μπροστά από τον Άγιο. Μέχρι τότε όμως δεν έτυχε να συνομιλήσει μαζί του.
Λίγο χρόνο μετά την χειροτονία του, ήλθε να τον επισκεφθεί ο ερημίτης μοναχός π.Βλαδίμηρος, με τον οποίον συζήτησαν διάφορα πνευματικά θέματα. Κατανυγμένος από την συζήτηση και από την όλη πνευματική ατμόσφαιρα της συνομιλίας, ο π.Βλαδίμηρος, απευθύνει ξαφνικά το ερώτημα στον τότε νεαρό ιεροδιάκονο:
–«Πάτερ Σωφρόνιε, πες μου ένα λόγο για την σωτηρία της ψυχής μου· πώς μπορώ να σωθώ;».
Την αφήγηση για την συνέχεια του λόγου την αφήνουμε εξ ολοκλήρου στον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο:]

Γέρων Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής: «Πῶς νά κάνετε νοερά προσευχή ἀδιαλείπτως»

Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις.
Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά.
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής, τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» …;

Προσευχή μετά τήν Θεία Μετάληψη

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

(ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπό  ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

Δεῖτε ἐδῶ:Πνευματική μελέτη καί προσπάθεια γιά βαθειά κατανόηση τῶν ἀναγνωσμάτων.

Τρόποι ἐπανενεργοποίησης (ἐπανανακάλυψης) τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης

Προσευχή μετά τήν Θεία Μετάληψη

Κείμενο
Ἀφοῦ δέ μεταλάβῃς, κλείσου εὐθύς εἰς τά ἀπόκρυφα τῆς καρδίας σου καί λησμονώντας κάθε κτιστόν πράγμα, ὀμίλησε μέ τόν Θεόν σου, μέ τοῦτον ἤ παρόμοιον τρόπον.
«Ὦ ὕψιστε Βασιλεῦ, τοῦ οὐρανοῦ, τίς σέ ἔφερε μέσα εἰς τήν καρδίαν μου; ὁποῦ εἶμαι ἄθλιος, πτωχός καί γυμνός;»
Καί Αὐτός θέλει σοῦ ἀποκριθῆ.

«Ἡ ἀγάπη»

Καί ἐσύ, πάλιν εἰπέ.

«Ὦ ἀγάπη Γλυκεία! τί θέλεις ἐσύ ἀπό ἐμένα;»

Αὐτός δέ, θέλει σοῦ εἰπῆ, πώς δέν θέλει ἄλλο, παρά ἀγάπην λέγοντας:

«Δέν θέλω νά ἀνάψῃ ἄλλο πῦρ εἰς τό θυσιαστήριον τῆς καρδίας σου καί εἰς ὅλα τά ἔργα σου, παρά τό πῦρ τῆς ἀγάπης μου, διά νά κατακαύσῃ αὐτό κάθε ἄλλην ἀγάπην καί κάθε ἴδιόν σου θέλημα καί νά μοῦ δώσῃ εἰς ὀσμήν εὐωδίας.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ «Ὅταν αἰσθανόμαστε παρηγοριά καί χαρά ἀπό τίς εἰκόνες, στήν πραγματικότητα δεχόμαστε τή χαρά αὐτή ἀπό τίς οὐράνιες δυνάμεις πού ἀπεικονίζονται σ’ αὐτές.»

 

  Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

(ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

(Ευαγγέλιο: Ίωαν. α’43-51)

Πόσο μεγάλη, πόσο φοβερή είναι η παρουσία του Θεού! Πόσο μεγάλη και πόσο φοβερή είναι η παρουσία του ζώντος Θεού!

Οι αγγελικές δυνάμεις στέκονται μπροστά Του με φόβο και τρόμο. Τα σεραφείμ κρύβουν τα πρόσωπά τους με τις φτερούγες τους μπροστά στο αστραφτερό φώς και το ανέκφραστο κάλλος της παρουσίας Του.

Πόσο λαμπρός είναι ο ήλιος! Πόσο εντυπωσιακό είναι το έναστρο στερέωμα! Πόσο δυνατός είναι ο ταραγμένος ωκεανός! Πόσο μεγαλόπρεπα είναι τα γιγαντιαία βουνά!

¨

Πόσο φοβερά είναι τα κεραυνοφόρα σύννεφα και τα πύρινα ηφαίστεια! Πόσο ευχάριστες είναι οι άνθοφορημένες κοιλάδες με τις χιλιάδες πηγές και τα διάσπαρτα λευκά κοπάδια τους. Κι ολ’ αυτά δεν είναι παρά έργα των χεριών του Θεού. Είναι έργα πού φτιάχτηκαν από τον αθάνατο Δημιουργό. Κι αν η κτίση είναι τόσο όμορφη, πώς πρέπει να είναι ο Δημιουργός;

Αν η καρδιά του ανθρώπου γεμίζει με δέος, χαρά ή δάκρυα μπροστά στη δημιουργία του Θεού, πώς πρέπει να νιώθει μπροστά στον παντοδύναμο και ζώντα Δημιουργό;

Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού ἐλπίζει στόν Θεό (τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου)

Πόσο ωραία, πόσο ευχάριστη, πόσο χαριτωμένη είναι η εικόνα εκείνου που ελπίζει στον Θεό που σώζει, στον Θεό των οικτιρμών, τον Θεό του ελέους, τον αγαθό και φιλάν­θρωπο Θεό.

Αληθινά μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει στον Θεό! Ο Θεός είναι πάντα βοηθός του και δεν φοβάται ό,τι κακό κι αν του προξενήσει άνθρωπος. Ελπίζει στον Κύριο και πράττει τα αγαθά! Κάθε του ελπίδα την έχει εναποθέσει σ’ Αυτόν, και σ’ Αυτόν εξομολογείται με όλη του την καρδιά. Είναι το καύχημά του, είναι ο Θεός του και Τον επικαλείται μέρα και νύχτα. Το στόμα του ωραίο, αναπέμπει αίνους στον Θεό, τα χείλη του, πιο γλυκά από μέλι και κερί σαν ανοίγουν για να ψάλλουν στον Θεό· η δε γλώσ­σα του γεμάτη χάρη, κινείται προς δοξολογία Θεού.

Τί ἐνεργεῖ ἡ Θεία Χάρη στόν ἄνθρωπο

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

(ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπό  ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

Δεῖτε ἐδῶ: Ἀδιάλειπτη ἔμπονη ἑκούσια προσευχή μέ συμμετοχή ὅλης τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματος.

Τρόποι ἐπανενεργοποίησης (ἐπανανακάλυψης) τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης

Τί ἐνεργεῖ ἡ Θεία Χάρη στόν ἄνθρωπο

Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἐπανεύρει τήν Θεία Χάρη συνεργάζεται μαζί της, τηρεῖ μέ τήν βοήθειά Της τίς Θεῖες Ἐντολές καί σιγά-σιγά ἀρχίζει νά νικᾶ τά πάθη.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός συνεχίζοντας τήν συνεργασία μέ τήν Θεία Χάρη, ἐπιτυγχάνει διά τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς καί τῆς τήρησης τῶν ἐντολῶν τήν ποθητή κάθαρση ἀπό τά πάθη. Αἰσθάνεται τότε ὅτι ζεῖ καί προγεύεται τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅσο καθαρίζεται τόσο φωτίζεται. Ἀπό τήν κάθαρση προχωρεῖ στό φωτισμό καί τήν Θέωση.

Γράφει ὁ Ἅγιος Νικόδημος:

«Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πνευματικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἐργασία, συνοδευμένη καὶ μὲ τὴν ἐφικτὴ ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν καὶ τῶν λοιπῶν ἠθικῶν ἀρετῶν, ἐξαιτίας τῆς θέρμης ποὺ δημιουργεῖται στὴν καρδιὰ καὶ τῆς πνευματικῆς ἐνέργειας ἀπὸ τὴν ἐπίκληση τοῦ παναγίου Ὀνόματος, τὰ πάθη καταναλίσκονται. γιατί «ὁ Θεὸς μᾶς εἶναι φωτιὰ καὶ μάλιστα φωτιὰ ποὺ κατατρώει τὴν κακία»⁹.

Ἀπό τίς προσωπικές σημειώσεις τοῦ γέροντα Γαβριήλ…

ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΑΒΡΙΗΛ….

*           Η θυσία των χειλιών, δηλαδή η αίνεση, είναι η λατρεία της καρδιάς. Ο καρπός των χειλιών είναι η πλέον ευάρεστος θυσία στο Θεό.

*           Κεφαλή κάθε αρετής και κορυφή των κατορθωμάτων είναι η προσκαρτέρηση της προσευχής, με την οποία και τις λοιπές αρετές, με την αίτηση από τον Θεό, μπορούμε καθημερινά να αποκτήσουμε.

Η συνεχής προσευχή καθαρίζει την ψυχή από τους πονηρούς λογισμούς και τις ενθυμήσεις.

*          Η προσευχή χαρακτηρίζεται από συντριβή, αυτομεμψία, ευγνωμοσύνη και δοξολογία του Θεού, από αφοσίωση και υποταγή στο θέλημά Του κ.ά. Όλος ό προσευχητικός μας αγώνας στοχεύει στην καλλιέργεια τέτοιων αισθημάτων μέσα στην καρδιά μας. Θα επιτύχουμε αυτά τα αισθήματα με την αδιάλειπτη καλλιέργεια της ευχής.

Ἐπιστολή πρός Διόγνητον

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΔΙΟΓΝΗΤΟΝ

Οι Χριστιανοί δεν διακρίνονται των άλλων ανθρώπων, ούτε κατά την πατρίδα, ούτε κατά τη φωνή, ούτε κατά τα ήθη και τα έθιμα. Διότι ούτε σε ιδιαίτερες πόλεις κατοικούν, ούτε διαφορετική γλώσσα χρησιμοποιούν, ούτε διαφορετικό βίο ζουν. Η διδασκαλία τους δεν είναι εφεύρεση πολυπραγμόνων ανθρώπων, ούτε προΐστανται συστημάτων όπως μερικοί φιλόσοφοι.

Κατοικούν πόλεις Ελληνικές ή και άλλων εθνών, όπως έτυχε ο κλήρος στον καθένα και ακολουθούν τα τοπικά ήθη και έθιμα, ως προς την ενδυμασία και την τροφή και την υπόλοιπη ζωή τους, αποδεικνύουν όμως ομολογουμένως θαυμαστή και παράδοξο την ζωή και την πολιτεία τους. Πατρίδες κατοικούν τις δικές τους αλλά σαν να είναι πάροικοι. Συμμετέχουν σε όλα ως πολίτες και υπομένουν τα πάντα ως ξένοι. Κάθε ξενιτιά είναι πατρίδα τους και κάθε πατρίδα τους είναι ξένη γι’ αυτούς.

Ἀδιάλειπτη ἔμπονη ἑκούσια προσευχή μέ συμμετοχή ὅλης τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματος.

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

(ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπό  ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

Δεῖτε ἐδῶ: Συνεχής διά βίου Μετάνοια- ἐξομολόγηση.

Τρόποι ἐπανενεργοποίησης (ἐπανανακάλυψης) τῆς Βαπτισματικῆς Θείας Χάρης

 β)Ἀδιάλειπτη ἔμπονη ἑκούσια προσευχή μέ συμμετοχή ὅλης τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματος.

«Ὁ Θεῖος Ἔρωτας ἀνάβει μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή», μᾶς διδάσκει σύμπας ὁ τῶν Ἁγίων Πατέρων χορός. Ἡ ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή καθαρίζει τήν καρδιά ἀπό ὅλους τούς λογισμούς, συγκεντρώνει ὅλες τίς ψυχικές δυνάμεις, τίς ἑνοποιεῖ καί τίς κατευθύνει πρός τόν Θεό. Τότε γίνεται σωστή προσευχή.

Γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἀληθινή καί καρποφόρα προσευχή, θά πρέπει ὅλος ὁ νοῦς, ὅλο τό θυμικό καί ὅλο τό ἐπιθυμητικό τοῦ ἀνθρώπου νά εἶναι στραμμένα πρός τόν Θεό.

Ἀναλυτικώτερα:Ὁ ἄνθρωπος, μέ τόν ἐνδιάθετο ἤ καί μέ τόν προφορικό λόγο, ὁμιλεῖ πρός τόν Θεό. Ὁ νοῦς κινεῖται πρός τόν Θεό μέ ἀγάπη. Ἡ διάνοια διατυπώνει σέ λογικές προτάσεις αὐτό πού συλλαμβάνει καί θέλει νά ἐκφράσει ὁ νοῦς.

ΠΑΤΗΡ ΘΑΔΔΑΙΟΣ. Ἐρώτηση καθηγητή Ζ.Σ.: Τί θά μπορούσατε νά μᾶς πεῖτε γιά τούς κόσμους ἔξω ἀπό τή γῆ; Μπορεῖτε νά μᾶς πεῖτε γιά τό ἄν ὑπάρχουν ἐξωγήινοι;

 

Υπάρχουν Εξωγήινοι;

Ερώτηση καθηγητή Ζ.Σ.: Τί θα μπορούσατε να μας πείτε για τούς κόσμους έξω από τη γη; Μπορείτε να μας πείτε για το αν υπάρχουν εξωγήινοι;

Απάντηση πατρός Θαδδαίου: Ναι, υπάρχουν… Μόνον πού είναι ενέργεια των σκέψεων. Δεν είναι ενέργεια υλική, όπως εμείς οι άνθρωποι την γνωρίζουμε. Τέτοια πλάσματα όπως είμαστε εμείς οι άνθρωποι δεν υπάρχουν στο σύμπαν. Γιατί; Επειδή μόνον το ανθρώπινο γένος είναι ευλογημένο να «γεμίζει» την γη του Θεού όπως το είπε ο Κύριος. «Και ηύλόγησεν αυτούς ο Θεός, λέγων: αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην» (Γένεσις, Α’28).

Η γη του Θεού δεν είναι μόνον η μικρή γήινη σφαίρα, πού αποτελεί μόνο μία μικρή τελεία στο σύμπαν. Η γη του Θεού είναι ολόκληρο το σύμπαν.

Ὁ ρόλος καὶ ἡ ἐνδυμασία τῆς γυναίκας

Ὁ ρόλος καὶ ἡ ἐνδυμασία τῆς γυναίκας_mp3

Π. Σάββας 2014-03-01_Ὁ ρόλος καὶ ἡ ἐνδυμασία τῆς γυναίκας_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 01-03-2014 (Σύναξη στὸ Ἀρχονταρίκι στόν Ι. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Λόγος παραινετικός στήν εἴσοδο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς - Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Λόγος παραινετικός στήν εἴσοδο τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς - Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ευλόγησον   Πάτερ.

 ΧΑΙΡΩ και ευφραίνομαι, βλέποντας σήμερον στολισμένην την Εκκλησίαν του Θεού με το πλήθος των παιδιών της, και όλους σας, όπου με πολλήν χαράν εσυντρέξατε. Διότι όταν αποβλέπω εις τα χαρούμενά σας πρόσωπα, έχω σημείον μεγαλώτατον της ψυχικής σας ηδονής, καθώς έλεγε και κάποιος σοφός˙ «Καρδίας ευφραινομένης θάλλει πρόσωπον». Δια τούτο λοιπόν και εγώ εσηκώθηκα σήμερον με περισσοτέραν προθυμίαν, δια να σας μεταδώσω εις τον αυτόν καιρόν αυτήν την πνευματικήν χαράν, και να σας γένω μη νυτής του ερχομού της αγίας Τεσσαρακοστής, του ιατρικού λέγω των ψυχών μας. Διότι ο κοινός απάντων ημών Δεσπότης, θέλων ως φιλόστοργος Πατήρ να ξεπλύνωμεν τας αμαρτίας, όπου εκάμαμεν εις όλον τον καιρόν, επενόησεν εις ημάς την θεραπείαν, και δια μέσου της αγίας Τεσσαρακοστής. Ας μη γίνεται λοιπόν τις κατηφής˙ ας μη γίνεται τις σκυθρωπός, άλλ' ας χορεύη, και ας χαίρεται και ας δοξάζη τον κηδεμόνα, και επιμελητήν των ψυχών μας, όπου μας άνοιξεν αυτήν την εξαίρετον στράταν, και ας δεχθή με πολλήν χαράν τον ερχομόν της.

Διαβάστε περισσότερα »

Τί σημαίνει ἀγαπῶ τόν Θεό;

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

(ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπό  ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

Τί σημαίνει ἀγαπῶ τόν Θεό;

Σημαίνει ὅτι:

Ἀρνοῦμαι τό θέλημά μου κάθε στιγμή καί ἀναζητῶ τό δικό Του.

Ἀρνοῦμαι τή φιλαυτία μου καί τά πάθη μου καί τηρῶ τίς ἐντολές Του.

Ἀρνοῦμαι τήν καλοπέραση πού τρέφει τά πάθη καί κάνω ἄσκηση, νηστεύω, κακοπαθῶ γιά χάρη τοῦ Κυρίου.

Ἀρνοῦμαι τόν ἐγωισμό, τήν οἴηση, τήν ὑπερηφάνεια πού συνιστοῦν τό εὔκρατο κλίμα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν καί τῶν παθῶν.

Ἐγκολπώνομαι τήν ταπείνωση, τήν ταπεινοφροσύνη στούς λογισμούς, τήν εὐτέλεια σ’ ὅλες μου τίς κτήσεις, τήν ἔσχατη θέση κάθε στιγμή, τήν ἀτιμία καί τήν περιφρόνηση τοῦ κόσμου γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ.

Προσεύχομαι ἀδιάλειπτα καί δίνω κάθε σκέψη μου σ’ Αὐτόν τόν Λατρευτό τῆς καρδιᾶς μου.

Ζητῶ νά βασιλεύει Αὐτός σ’ ὅλη μου τήν ὕπαρξη.

Ἡ εὐχή τοῦ ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου «Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου…»

Τελικά ὁ ἐγωισμός εἶναι σκέτη κουταμάρα!

Ο ταπεινός έχει συνείδηση της εσωτερικής του καταστάσεως και, όσο κι αν είναι άσχημη, δεν χάνει την προσωπικότητά του. Δεν χάνει την ισορροπία του. 

Το αντίθετο συμβαίνει με τον εγωιστή, τον έχοντα αισθήματα κατωτερότητος. Στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. Λίγο, όμως, αν τον πειράξει κανείς, αμέσως χάνει την ειρήνη του, εκνευρίζεται, ταράζεται.
Ο κενόδοξος την ψυχή του την αποξενώνει απ' την αιώνια ζωή. Τελικά ο εγωισμός είναι σκέτη κουταμάρα! Η κενοδοξία μας κάνει κούφιους. Όταν κάνομε κάτι για να επιδειχθούμε, καταντούμε άδειοι ψυχικά. 

Ἡ φαινομενική ἀπελπισία τῶν Ἁγίων

 

  Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ 

 ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟ ΘΕΟ 

  (ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ἀπό  ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη)

Δεῖτε ἐδῶ:Τί σημαίνει πιστεύω στόν Θεό;

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

 Ἡ φαινομενική ἀπελπισία τῶν Ἁγίων

Ἐρώτηση: Κάποιοι Ἅγιοι ἀναρωτιόντουσαν μέ κάποια φαινομενική ἀπελπισία ἄν θά σωθοῦν...

Ἀπάντηση: Οἱ Ἅγιοι τά ἔλεγαν αὐτά, ἀπό πολλή ταπεινοφροσύνη. Στό βάθος τῆς ψυχῆς τους εἴχανε σταθερή πάντα τήν ἐλπίδα τους στό Θεό. Τά λέγανε ἐξωτερικά γιά νά ἔρθουνε σέ πιό μεγάλη συντριβή καί μετά­νοια:« Ἄραγε μᾶς συγχώρεσε ὁ Θεός;»

Ἦταν βέβαιο ὅτι τούς εἶχε συ­γχωρέσει ὁ Θεός διότι εἶχαν δάκρυα, εἶχαν κατάνυξη, εἴχαν ἐσωτε­ρική πληροφορία. Ἀλλά ἦταν πολύ ἀγωνιστές, πάρα πολύ ἀγωνιστές καί καλλιεργοῦσαν αὐτό τό συνεχές πένθος, τή συνεχή ταπείνωση καί πνευματική συντριβή.

Λόγος Α΄, Λόγος ψυχωφελῆς: Ὁ νοῦς ὁμιλεῖ μέ τήν ψυχή. Ἐπίσης λόγος περί ἀπληστίας (Μέρος 1ο).(Ἁγίου Μαξίμου Γραικοῦ)

Γιατί, ψυχή μου αγαπημένη, λησμονούμε την δόξα και την ευδαιμονία των επουρανίων στεφάνων, με τους οποίους ο Χριστός, ο Βασιλεύς των πάντων, υπόσχεται να στεφανώσει όσους με ανδρεία ανθίστανται στους ασώματους εχθρούς; Γιατί δεν αφιερώνουμε τον νου μας σε εκείνον τον θείο σκοπό, για τον οποίο μας δημιούργησε ο Θεός κατ’ εικόνα Του, αλλά σαν τα άλογα ζώα ξοδεύουμε ολόκληρη την ζωή μας ικανοποιώντας την γαστέρα μας; Γιατί, ψυχή μου, αφού είμαστε πλασμένοι για να κληρονομήσουμε τα επουράνια αγαθά, μένουμε απερίσκεπτα στα επίγεια; Εικόνα Θεού είμαστε, και επομένως πρέπει να επιδιώκουμε να αναχθούμε στο αρχέτυπο αγαθό. Να ξέρεις όμως ότι, τότε συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με το Αρχέτυπό σου, με το οποίο πρέπει να ομοιωθείς πραγματικά, όταν επιμελώς και ως την τελευταία σου πνοή βαδίζεις στην ζωή σου σύμφωνα με τις θείες εντολές Του· καθώς επίσης και όταν απαρνηθείς εντελώς τις εμπαθείς επιθυμίες της σάρκας και ξεριζώσεις από την καρδιά σου το ψέμα, τον δόλο και τον φθόνο. Ας αγαπήσουμε λοιπόν στο καθετί την αλήθεια, την δικαιοσύνη, την ακακία και τον αγιοπρεπή βίο. Διαφορετικά, ας μην ονομάζει κανείς τον εαυτό του εικόνα του Θεού, εφόσον δεν έχει αποκτήσει το κάλλος του Αρχετύπου.