Ὁ Τίμιος Σταυρός

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24^ο. Ὁ Τίμιος Σταυρός

 1. Η προτύπωσις του Σταυρού εις την Παλαιάν Διαθήκην

Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά, καθώς γνωρίζομεν, ιδιαιτέρως τον τίμιον σταυρόν, τον οποίον ανακαλύπτει και εις αυτήν ακόμη την Παλαιάν Διαθήκην.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σταματούν εις την προεικόνισιν του Χριστού με τον Αδάμ και της Παρθένου Μαρίας με την Εύα. Φέρουν το ξύλον του παραδείσου, το οποίον έγινε το σύμβολον της καταστροφής, εις συσχέτισιν με το ξύλον του ζωοποιού σταυρού, το οποίον είναι το σύμβολον της νίκης κατά του όφεως.

Η ζωοποιός δύναμις του Σταυρού παρουσιάζεται, ακόμη, με την ράβδον του Μωυσέως, η οποία μεταβάλλει το πικρόν ύδωρ εις γλυκύ (Έξοδ. 15,25). Η Αγία Γραφή σημειώνει, ακόμη, Ότι «το πικρόν ύδωρ έγινε γλυκύ με ένα ξύλον δια να φανή τοιουτοτρόπως η δύναμις του» (Σοφ. Σειρ. 38,5).

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».

Ἡ φιλανθρωπία ὡς κέντρο τῆς ζωῆς.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».
Ἡ φιλανθρωπία ὡς κέντρο τῆς ζωῆς.

«Μαζί μέ τήν φιλοθεΐα» οἱ Βυζαντινοί «ἀσκοῦσαν ἔντονα καί τήν φιλανθρωπία. Καί αὐτό εἶναι φυσικό· γιατί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ πραγματικά τόν Θεό, τότε δέν μπορεῖ νά μήν ἀγαπᾶ καί ὅ,τι ἀγαπᾶ ὁ Θεός. Ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἦταν Αὐτοκρατορία φιλανθρωπίας. Διασώζονται μάλιστα καί πληροφορίες πού τήν χαρακτηρίζουν κατ’ αὐτόν τόν τρόπο. Ἕνας πρεσβευτής πού πῆγε νά συζητήσει μέ τούς Ἀβάρους, μεταξύ ἄλλων τούς εἶπε καί τά ἑξῆς: “Οἱ Βυζαντινοί (Ρωμαῖοι) ἐν ὀνόματι τῆς εἰρήνης ρίχνουν στήν λήθη τίς προηγούμενες συμφορές καί ἔχουν ἤδη ξεχάσει τίς ἀδικίες πού τούς κάνατε. Καί, ἐπειδή αὐτοί εἶναι ἀνώτεροι στήν φιλανθρωπία ἀπ’ ὅλα τά ἄλλα κράτη, δέν εἶναι πρόθυμοι νά καταφεύγουν στά ὅπλα”.

Ὁ Αὐτοκράτορας Τιβέριος ὁ Β΄ (578-582) συμβούλευσε τόν γαμπρό του, τόν Αὐτοκράτορα Μαυρίκιο, ὡς ἑξῆς: “ἄς προηγεῖται ἡ φιλανθρωπία ἀπό τήν ὀργή”.

Ἡ Χριστιανική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ἦταν δοξασμένο Κράτος, λόγῳ τῆς φιλανθρωπίας του. Πρώτη φορά ἔβλεπε ὁ κόσμος γηροκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, νοσοκομεῖα κ.λπ. ἄριστα ὀργανωμένα. Καί τά περισσότερα κτίζονταν γύρω ἀπό τά Μοναστήρια. Συνέχεια →

Ἡ ἄσκηση στό «Βυζάντιο».

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

• Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».

  Ἡ ἄσκηση στό «Βυζάντιο».
  
  Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ ἄσκηση γινόταν (καί μάλιστα μέ πολύ μεγάλη ἔνταση) ὄχι μόνο στά Μοναστήρια ἀλλά καί στίς κοσμικές Ἐνορίες, ἀπό τούς χριστιανούς πού ζοῦσαν στόν κόσμο.
  
  Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος (σύγχρονος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, 4^ος αἰῶνας) μᾶς πληροφορεῖ πὼς ἡ ἄσκηση «δὲν ἔγινε μόνο στὶς ἐρήμους καὶ τὰ ὄρη, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο στὶς πόλεις, στὰ χωριά, στὰ νησιὰ καὶ τὶς Ἐκκλησίες. Τὰ πλήθη τῶν σωζομένων ἐξέλαμψαν, καθένας, ὅπως τοῦ ὅρισε ὁ Θεὸς, φύλαξε τὶς ἐντολές Του ἀξιοθαύμαστα· Ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι καὶ τὰ ὑπόλοιπα ἀξιώματα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ βασιλεῖς, ἄρχοντες, ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες»⁸¹.
  
  
  
  Ἡ ἀσκητική καί νηπτική γραμματεία ἦταν τό πλέον διαδεδομένο εἶδος γραπτοῦ λόγου πού μελετοῦσαν ὅλοι. Ἡ Κλῖμαξ τοῦ ἅγιου Ἰωάννη τοῦ Σιναΐτη, «ἦταν τὸ προσφιλέστερο ἀνάγνωσμα τῶν ΄΄Βυζαντινῶν΄΄ μοναχῶν ἀλλὰ καὶ τῶν λαϊκῶν. Λίγα βιβλία διαβάστηκαν περισσότερο ἀπὸ αὐτό. Πλῆθος εἶναι τὰ χειρόγραφα ποὺ μᾶς σώζονται.
  

Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο. Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

 1. Η απαγόρευσις της Παλαιάς Διαθήκης

Είναι γνωστόν, ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην απαγορεύεται απολύτως η κατασκευή και η λατρεία ειδώλων:

«Δεν θα κατασκευάσης ποτέ δια τον εαυτόν σου είδωλον ούτε εικόνα από όσα υπάρχουν εις τον ουρανόν άνω, όσα εις την γην και όσα εις τα ύδατα κάτω από την γην. Δεν θα προσκύνησης αυτά, ούτε θα τα λατρεύσης· διότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος 20,4-5). Δεν θα ακολουθήσετε και δεν θα κατασκευάσετε θεούς χυτούς* εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας (Λευϊτ. 19,4). «Δεν θα κατασκευάσετε δια τον εαυτό σας χειροποίητα είδωλα, ούτε γλυπτά, ούτε θα στήσετε ειδωλολατρικήν στήλην, ούτε θα θέσετε εις την χώραν σας περίοπτον λίθον, ώστε να προσκυνήσετε αυτόν εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας» (Λευϊτ. 26,1).

Πώς πρέπει να ερμηνεύσωμεν τα χωρία αυτά;

Μερικοί αιρετικοί διαχωρίζουν το πρώτον μέρος των χωρίων από το δεύτερον και το παρερμηνεύουν.

Είναι, όμως, φανερόν, ότι το κύριον βάρος της σημασίας πίπτει ακριβώς εις την φράσιν:

14 Οκτωβρίου Συναξαριστής

14 Οκτωβρίου Συναξαριστής. Ἅγιοι Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος καὶ Κέλσιος, Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Μελωδός, Ὅσιος Σιλβανὸς, Ἅγιοι 40 Μάρτυρες, Ἅγιος Πέτρος, Ὁσία Παρασκευὴ, Ἅγιος Ἰγνάτιος, Ὅσιος Νικόλαος ὁ Θαυματουργός καὶ ἁπλὸς ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ, δούκας Τζερνηγοβιγίας (Ρῶσος).

Οἱ Ἅγιοι Ναζάριος, Προτάσιος, Γερβάσιος καὶ Κέλσιος οἱ Μάρτυρες Οἱ
γονεῖς τοῦ Ναζαρίου (Ἀφρικανὸς καὶ Περπετούα) λέγεται ὅτι ὑπῆρξαν
μαθητὲς τοῦ Ἀπ. Πέτρου, ὁ ὁποῖος τοὺς εἵλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ
τοὺς βάπτισε. Ὁ γιὸς τους ἔμεινε ὀρφανὸς σὲ νεαρὴ ἡλικία, μέσα σὲ μία
διεφθαρμένη κοινωνία. Ἀλλὰ ὁ Ναζάριος εἶχε κληρονομήσει τὶς ἀρετὲς τῶν
γονέων του. Ἔμεινε ἁγνὸς καὶ ἄμεμπτος, σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴ τοῦ
πνευματικοῦ του πατέρα Ἀπ. Πέτρου, ποὺ λέει: «Τᾶς ψυχᾶς ὑμῶν ἠγνικότες
ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας».
Ὀφείλετε, λέει ὁ Ἀπ. Πέτρος, νὰ κάνετε ἁγνὲς
καὶ καθαρὲς τὶς ψυχές σας ἀπὸ κάθε ἀκάθαρτο πάθος καὶ ἐπιθυμία καὶ
κλίση, μὲ τὴν ὑπακοή σας στὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.
Καὶ ὁ Ναζάριος ὄχι μόνο ἔμεινε ἁγνὸς μέσα στὸ διεφθαρμένο κοινωνικό του
περιβάλλον, ἀλλὰ ὅταν ἔγινε 20 χρονῶν διαμοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς
φτωχοὺς καὶ ἄρχισε περιοδεῖες, κηρύττοντας τὸ Εὐαγγέλιο μὲ πολλὴ
καρποφορία.
Ὅταν πῆγε στὰ Μεδιόλανα, συνάντησε δυὸ εὐσεβεῖς ἄνδρες, τὸν Προτάσιο καὶ
τὸν Γερβάσιο. Ἐκεῖ, καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ διὰ τοῦ θείου λόγου πέτυχαν
πολλὲς κατακτήσεις. Ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν ὄχλο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀνώτερες
κοινωνικὲς τάξεις.
Συνέχεια →

JUDEA MONK CELLS-Τά κελιά τῶν μοναχῶν στό Wadi Kelt στήν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας

JUDEA MONK CELLS – ΤΑ ΚΕΛΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΟ WADI KELT  ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ.

Nηπτική λύσις στό πρόβλημα τῆς κατανοήσεως καί τῆς μεταφράσεως τῶν Λειτουργικῶν Κειμένων (π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, επάνω στο χωρίο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, κεφάλαιο 8ο, στίχοι 5 έως 15, στα πλαίσια της ερμηνείας του κηρύγματος της Κυριακής, που έγινε την Κυριακή στις 17-10-2010.)
Ερμηνευτική προσέγγιση της παραβολής του σπορέως σε κυριακάτικο κήρυγμα

Η παραβολή του σπορέως που ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο, η τόσο γνωστή, αλλά και τόσο άγνωστη, είναι, σε ένα πρώτο κοίταγμα πολύ εύληπτη και πολύ κατανοητή. Τόσο κατανοητή και γνωστή στο πλήρωμα του λαού της Εκκλησίας μας, που θα ερωτούσε κανείς «τι άλλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις θα μπορούσε να κάνει κάποιος ,παρά να μιλήσει για τα γνωστά»;Κι όμως με το ίδιο αυτό κείμενο με αυτά τα λόγια του Χριστού μας ανοίγεται ένα πολύ μεγάλο θέμα, το οποίο αφορά τον κάθε Χριστιανό και είναι το πώς κατανοούνται μέσα στην Εκκλησία τα λειτουργικά κείμενα. Πως μπορούμε να ζήσουμε τα κείμενα; Πολλοί λένε ότι «δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται στα τελούμενα μέσα στην εκκλησία».Το κείμενο αυτό του σημερινού Ευαγγελίου με απλό και θεολογικό τρόπο δίνει απάντηση στο πως θα μπορούμε να κατανοούμε τα κείμενα αυτά. Η απάντηση που δίνει εδώ ο Χριστός όταν Του λένε οι μαθητές Του «τι σημαίνει αυτή η παραβολή;» είναι στο πρώτο άκουσμά της προβληματική. Τους λέει: «Εσείς είστε εδώ για να ακούτε τα μυστήρια του Θεού. Οι άλλοι θα τα ακούνε σε παραβολές». Δηλαδή, το μυστήριο είναι τόσο εύκολο να κατανοηθεί; Ενώ η παραβολή που είναι μια απλή διήγηση είναι δύσκολη;

Τό χάρισμα τοῦ γάμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21^ο. Τό χάρισμα τοῦ γάμου

 1. Η κοινωνία ανδρός και γυναικός

«Και εδημιούργησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού τον εδημιούργησε, τους έκαμε άνδρα και γυναίκα» (Γεν. 1,27).

Η εικών του Θεού, ο άνθρωπος, εδημιουργήθη από την αρχήν ως ζεύγος, ως άνδρας και γυναίκα. Όπως ο Τριαδικός Θεός δεν είναι μονάς, τοιουτοτρόπως και ο άνθρωπος δεν εδημιουργήθη ως μονάς. «Ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς», επαναλαμβάνει ο ευαγγελιστής (Ματθαίος 19,4. Παράβαλλε Γένεση 1,27).

Το δόγμα, δηλαδή, της Αγίας Τριάδος, το οποίον εκφράζεται με την ενότητα της ουσίας και την τριαδικότητα των υποστάσεων, αποτελεί βασικήν αλήθειαν η οποία εκφράζει και την πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή η μεγάλη και μοναδική θεία πραγματικότης (Αγία Τριάς), αποτελεί την βάσιν της ζωής μας και το θεμέλιον της σωτηρίας μας.Κατ’ αυτόν τον τρόπον, δυνάμεθα, χωρίς κανένα δισταγμόν, να εξηγήσωμεν το χωρίον αυτό της Παλαιάς Διαθήκης και να υπογραμμίσωμεν ότι ο άνθρωπος επλάσθη κατ’ εικόνα του Τριαδικού Θεού και ως προς την φύσιν του και ως προς το γεγονός της ενότητος με τους άλλους ανθρώπους. Αυτός είναι ο λόγος δια τον οποίον εδημιουργήθη από την αρχήν ως ζευγάρι, ως άνδρας και ως γυναίκα.

Κέντρο τῆς κοινότητας ὁ ναός-Κέντρο τῆς ζωῆς ὁ Χριστός καί ὁ Θεῖος Ἔρως

   

Α ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

• Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».

Κέντρο τῆς κοινότητας ὁ ναός

«Κέντρο τῆς κοινότητας ἦταν ἡ Ἐκκλησία, ἡ Ἐνορία, τό Μοναστήρι, ὁ Ἱερός Ναός, δηλαδή ὁ Θεός καί ἡ λατρεία Του. Μόνο μέσα ἀπό αὐτήν τήν προοπτική ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι τίς ἀληθινές σχέσεις μεταξύ τους.

Τό κοινωνικό πρόβλημα συνδεόταν στενά μέ τό ἀνθρωπολογικό καί θεολογικό…Ἀντιθέτως, στήν Δύση κέντρο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς ἔγινε τό ἐργοστάσιο, ἡ διανόηση, πού ταυτόχρονα ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία. Ὁ ἄνθρωπος στήν Δύση αὐτονομεῖται ἀπό τόν Θεό. Βέβαια σέ αὐτό φταίει καί ἡ νοοτροπία τῶν Φράγκων, πού χρησιμοποίησε τήν λανθασμένη θεολογία γιά νά καταδυναστεύσει τόν λαό. Ἔτσι, στήν Δύση ἡ πολιτική καί κοινωνική ζωή, ἡ ψυχαγωγία,…ἡ παιδεία καί τό δίκαιο, ἀποδεσμεύθηκαν ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ζωή»⁷².

Ἡ πρωινή προσευχή πρέπει νά προηγῆται τῆς ἐργασίας

Να έρχεσθε εδώ με μεγάλη προθυμία και να αναπέμπετε στο Θεό των όλων τις πρωινές σας προσευχές και εξομολογήσεις , να Τον ευχαριστήτε για τα αγαθά  που σας έχει χαρίσει και να Τον παρακαλήτε να λάβετε μεγάλη βοήθεια για να μπορέσετε κατόπιν να τα διατηρήστε, και έτσι μετά την αναχώρησί σας από εδώ να αρχίζετε ο καθένας  την εργασία σας με κάθε ευλάβεια. Ο ένας ας πηγαίνη στην χειρωνακτική εργασία, ο άλλος στη στρατιωτική του υπηρεσία και ο άλλος στις πολιτικές του ασχολίες∙ ο καθένας με φόβο και αγωνία να αρχίζη την εργασία του και έτσι ας διανύη τον καιρό της ημέρας, σαν να οφείλη το εσπέρας να έρθη πάλι εδώ και να αποδώση λόγο στον Κύριο και να ζητήση συγνώμη για τα πταίσματά του. Συνέχεια →

Ἡ ἀνεξικακία. Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

   

H ανεξικακία του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 (Μέρος πρώτο)
Κάποιος αξιωματούχος της Εκκλησίας με Εγκύκλιό του τον διέσυρε κάποτε απαιτώντας την καθαίρεσή του, διότι ο γέροντας αγωνιζόταν κατά του μεταθετού των Επισκόπων. Μετά από κάμποσο καιρό όμως ο αξιωματούχος αυτός περιήλθε σε δεινή θέση λόγω μηνύσεως εναντίον του.
Την υπόθεση μάλιστα τη χειριζόταν Επίσκοπος, ο οποίος αγαπούσε και εκτιμούσε τον Γέροντα. Πίστεψε λοιπόν, ο καημένος ο κατηγορούμενος ότι παρουσιάσθηκε η χρυσή ευκαιρία στον π. Επιφάνιο να πάρει την εκδίκησή του.
Τι να κάνει; «Την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος», ήλθε σε επαφή μαζί του και τον παρεκάλεσε να μεσολαβήσει για να μην έχει άσχημες συνέπειες γι’ αυτόν η όλη υπόθεση.
Όλοι τότε προέτρεπαν τον Γέροντα να μη μεσολαβήσει, ώστε εκείνος να τιμωρηθεί.
Ο π. Επιφάνιος όμως, εραστής της αγάπης προς τους εχθρούς, εδήλωσε ότι θα ενεργήσει κατά την εντολή της αγάπης. Πράγματι παρενέβη και έσωσε αυτόν ο οποίος τον είχε αδικήσει. Η χαρά και η αγαλλίασή του ήταν μεγάλη, όταν ανεκοίνωσε στα πνευματικοπαίδια του το αποτέλεσμα της μεσολαβήσεώς του:

Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ἡ κατάσταση στήν Ἀνατολή ἀπό τούς μεταποστολικούς χρόνους μέχρι τήν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

• Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ».

Ἡ κατάσταση στήν Ἀνατολή ἀπό τούς μεταποστολικούς χρόνους μέχρι τήν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους.

 Ἄν μελετήσουμε τό ἱστορικό παρελθόν τοῦ ἔθνους μας, θά διαπιστώσουμε ὅτι ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους μέχρι τούς χρόνους τοῦ «Βυζαντίου» καθώς καί στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, μέχρι τήν ἀπελευθέρωση τοῦ 1821, κέντρο τῆς ζωῆς ἦταν ὁ ναός, ἡ ἐκκλησιαστική ζωή, ὁ Χριστός. Ἰδιαίτερα ἐμφανές ἦταν αὐτό στό «Βυζάντιο», ἀλλά καί στίς ὀρθόδοξες κοινότητες στά σκοτεινά χρόνια τῆς Ὀθωμανικῆς κυριαρχίας. Ἡ πολιτική ὀργάνωση συστοιχοῦσε στό ὀρθόδοξο ἦθος.
Κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης ἀνατολῆς, ἡ κοινότητα
«Κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ἦταν ἀνέκαθεν τό χωριό, ἡ κωμόπολη, τό νησί, καί γενικά ἡ ὀργανωμένη κοινότητα, πού λειτουργοῦσε μέσα στά πλαίσια τῶν διαπροσωπικῶν σχέσεων. Εἶναι γνωστό τό σύστημα τῶν Δήμων καί Κοινοτήτων πού εἶναι πολύ ἀνθρώπινο καί διατηρεῖ τίς σχέσεις μεταξύ τῶν ἀνθρώπων σέ καλό ἐπίπεδο. Συνέχεια →

Ἡ Ρωμανία-Ρωμηοσύνη

1. 

   ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

   Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

   Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ- ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ»⁶⁹.

 Ἡ Ρωμανία-Ρωμηοσύνη

«Μέ τήν Νέα Ρώμη (τήν Κωνσταντινούπολη) καί τήν ἀνανέωση τῆς Αὐτοκρατορίας (330μ.Χ. κ. ἑξῆς), συντελεῖται καί ἡ ὑπέρβαση τῆς πτωτικῆς κατατμήσεως τοῦ κόσμου, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, σέ «ἔθνη». Ἡ ὑπέρβαση αὐτή γίνεται μέ τήν ὑπερεθνική ἕνωση ὅλων τῶν λαῶν, μέσα στήν Ὀρθοδοξία, σέ ἕνα οἰκουμενικό «ἔθνος», τό «ἔθνος τό ἅγιον» (Α’ Πετρ. 2, 9), στό θεονόμο καί ἀδελφοποιημένο «Γένος τῶν Ρωμαίων», τῶν ὀρθοδόξων πολιτῶν τῆς Αὐτοκρατορίας, μέ ὑπερφυλετικό χαρακτῆρα (πρβλ. Γαλ. 3, 28 – Κολ. 3, 11).

Ἡ ἀπέραντη Ρωμαίϊκη Αὐτοκρατορία μετασχηματίζεται σέ μία πολυεθνική Ὀρθόδοξη Αὐτοκρατορία, τήν Ρωμανία-Ρωμηοσύνη, πού σκοπό ἔχει, νά φέρει τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ στήν γῆ. Τό οἰκουμενικό αὐτό ἔθνος διαμορφώνεται, μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου, σε μία χριστιανική κοινοπολιτεία, στήν ὁποία ἡ Ὀρθοδοξία συνιστοῦσε τήν ἰθαγένεια ὅλων τῶν πολιτῶν»⁷⁰. Συνέχεια →

Οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες

 Ὁπωσδήποτε τό σύστημα τῶν «τρισχιλίων» καί τῶν «πεντακισχιλίων» εἶναι οἱ πρῶτες μορφές ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί Ἐνορίας. Πότε ἐμφανίζονται ὅμως οἱ πρῶτες ὀργανωμένες Ἐνορίες;
Γράφει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός:

«Οἱ ἀρχές τῆς Ἐνορίας⁵⁶ “ἐμφανίζονται λίαν σκοτειναί”⁵⁷. Ἀρχικά ἡ Ἐνορία ταυτιζόταν ὁριακά μέ τήν ἐπισκοπή, τήν κυρίως ἐν τόπῳ Ἐκκλησία. Ὁ Ἐπίσκοπος, ἢδη ἀπό τόν α΄ αἰῶνα, ἦταν ἡ ὁρατή κεφαλή τοῦ σώματος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, “στήν ὁποία βιώνεται ἡ πληρότητα τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας ὡς τοῦ ἱστορικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”⁵⁸. Κατά μίαν ἐκτίμηση, οἱ πρῶτες ἐνδείξεις γιά τήν ἐμφάνιση τῆς Ἐνορίας τοποθετοῦνται στά μέσα τοῦ γ΄ αἰῶνα⁵⁹. Ἂλλοι ὃμως τήν ἀνάγουν στά μέσα τοῦ β΄αἰῶνα “μέ τήν γένεση τοῦ θεσμοῦ τῶν χωρεπισκόπων ἢ ἐπισκόπων τῶν ἀγρῶν (‘χῶραι’)⁶⁰.

Ἡ σύναξις τῶν διεσκορπισμένων

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17^ο. Ἡ σύναξις τῶν διεσκορπισμένων

 1. Η σωτήριος ενότης των πιστών

Ολίγον προ της σταυρικής θυσίας του Χριστού, εις την αγωνιώδη εκείνην προσευχήν Του δι’ όλους όσοι θα πιστεύσουν εις το όνομα Του, εζήτησεν ο Κύριος από τον Πατέρα να τους φυλάξη εις θείαν ενότητα:

«ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν εν ώσιν. Εγώ τους έδωκα την δόξαν την οποίαν μου έδωκες, δια να είναι ένα όπως και ημείς είμεθα ένα. Εγώ είμαι εν αυτοίς και συ εν εμοί, δια να τελειοποιηθούν έως ότου γίνουν ένα… » (Ιωάννης 17,21-23).

Με τα λόγια αυτά δεν εκάλεσεν ο Χριστός τους πιστούς εις ενότητα εξωτερικήν, αλλά εσωτερικήν, απόλυτον, ομοίαν με την ενότητα των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, από την οποίαν ο άνθρωπος είχεν εκπέσει δια της πτώσεως. Μίαν ενότητα, η οποία, ως βάσιν της και ως στόχον της, έχει τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και σημαίνει την λύτρωσιν του ανθρώπου και την τελειοποίησίν του:«Εγώ εν αυτοίς και συ εν εμοί, ίνα ώσιν τετελειωμένοι εις εν» (Ιωάννης 17,23).

Η ενότης, λοιπόν, δια την οποίαν ομιλεί ο Χριστός δεν είναι η οδός δια την σωτηρίαν, αλλά είναι η ίδια η σωτηρία.

Τό μυστικό τῆς ἑνότητας τῶν πρώτων Χριστιανῶν

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Τό μυστικό τῆς ἑνότητας τῶν πρώτων Χριστιανῶν

 Ὁ Κύριος, προσευχόμενος καί ἀναφερόμενος στούς μαθητές Του, ἔλεγε πρός τόν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα Του:«κἀγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμὲν»⁵³. Φανέρωσε μ’ αὐτά Του τά λόγια ὅτι τότε εἴμαστε «ἕνα» οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ: ὅταν μετέχουμε στήν δόξα Του, πού εἶναι ἡ ἄκτιστη θεοποιός Χάρη Του. Αὐτή ἡ Χάρις στήν Ἁγία Γραφή ὀνομάζεται καί Ἅγιο Πνεῦμα καί εἶναι κοινή ἐνέργεια τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σ’ αὐτήν μετέχουν ὑπό προϋποθέσεις αὐτοί πού θέλουν. Δέν πρέπει νά συγχέεται μέ τό Πρόσωπο-Ὑπόσταση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὔτε μέ τήν οὐσία Του, στά ὁποῖα βέβαια εἶναι ἀδύνατον στόν ἄνθρωπο νά μετέχει⁵⁴.

Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου «Λόγος περί μετανοίας»

Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου 

«Λόγος περί μετανοίας»

Συνέχεια →

Ὁ πόλεμος τῶν λογισμῶν καί ἡ ὑποδούλωση στούς λογισμούς… εἶναι μιά ἀδιάλειπτη μάχη

Θεοτοκίον
«Ὥ Παναγία Θεοτόκε, Ἰησούν τόν γλυκύτατον
τεκοῦσα τούς ὑμνοῦντάς σε νῦν, περίσωζαι λιταῖς σου,
ἐκ πάσης περιστάσεως, καί κινδύνων ἀδοκήτων».

Ἀνθολόγιο λογίων τοῦ Γέροντος Θαδδαίου

1. Πρέπει πάντοτε να είμαστε προσεκτικοί στό να ευαρεστούμε τον Κύριο με κάθε μας έργο ή σκέψη. Ναί, ακόμα και με τις σκέψεις. Κάθε μας έργο που κάνουμε σ᾿ αὐτό τον κόσμο είναι έργο Θεού.

Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15^ο. Ἡ θέσις τῶν λαϊκῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν

1. Βασίλειον ιεράτευμα

Ο Θεός εξέλεξε τον Ισραήλ δια να τον κάμη «λαόν εκλεκτόν… Βασίλειον Ιεράτευμα και έθνος άγιον» (Έξοδος 19,5-6). «Θα ονομασθήτε», λέγει με το στόμα του Ησαΐα, «Ιερείς του Κυρίου, λειτουργοί του Θεού» (Ησαΐας 61,6).

«Είπατε εις την θυγατέρα μου Σιών:   Ιδού ο σωτήρ σου έφθασεν έχων τον μισθόν και το έργον ενώπιον του.  Και θα ονομάση τον λαόν αυτόν άγιον, λυτρωμένον από τον Κύριον.  Συ δε θα ονομασθής πόλις περιζήτητος και όχι εγκαταλελειμμένη» (Ησαΐας 62,11-12).

Αι μαρτυρίαι αύται της Παλαιάς Διαθήκης αι όποιαι αναφέρονται εις τον εκλεκτόν του Θεού είναι πολύτιμοι, διότι αποτελούν προτύπωσιν της θέσεως του νέου λαού του Θεού, δηλαδή των Χριστιανών. Τούτο, διότι ο λαός του Ισραήλ είναι η απεικόνισις της Εκκλησίας (Παράβαλλε Γαλ. 4,21-31. Ρωμαίους 4,1-25. 9,6-8).

«Και σεις», αναφέρει χαρακτηριστικώς ο Απόστολος Πέτρος, «ως ζωντανοί λίθοι, οικοδομείσθε εις οίκον πνευματικόν, ιερατείον άγιον, δια να προσφέρετε θυσίας πνευματικός ευπρόσδεκτους εις τον Θεόν δια του Ιησού Χριστού» (Α’ Πέτρ. 2,5).

Κυριακή Γ’ Λουκᾶ: Ὁμιλία παραμυθητική τῶν θλιβομένων διά τόν θάνατον τῶν συγγενῶν καί φίλων (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

Δημοσιεύτηκε 5 Οκτωβρίου 2013. Συντάκτης: hristospanagia5

(Λουκ. 7, 1-16)
- Για ποιόν λόγον ο Ιησούς λέγει στην μητέρα του νεκρού «Μή κλαίε»; Είναι δυνατόν μια χήρα μητέρα που βλέπει νεκρό το μοναχογιό της να μην κλαίει;
- Πόσοι θάνατοι υπάρχουν;
- Γιατί οι άπιστοι δεν βρίσκουν παρηγορία όταν αποθάνη κάποιος ηγαπημένος των;
- Επιτρέπεται ο πιστός να κλαίει τον συγγενή ή φίλο του που πέθανε;

- Από πού λαμβάνει παρηγορία ο πιστός;

Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐγένεια τῆς κυπριακῆς ψυχῆς

Ἡ μεγάλη κρίση ποὺ ἀναστάτωσε τὴ μαρτυρικὴ Κύπρο καὶ δημιούργησε ἁλυσίδα προβλημάτων, ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια καὶ τὰ αἰσθήματα ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ στοργῆς τοῦ κυπριακοῦ λαοῦ. Ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια δύο ἀπὸ τὰ πολλά, ποὺ φανερώνουν τὰ πλούσια χριστιανικὰ αἰσθή­ματα ποὺ διαθέτει ὁ ἀγαθὸς καὶ ταπεινὸς Ἑλληνοκύπριος.

Τὸ ἕνα συνέβη σὲ μηχάνημα αὐτομάτου ἀναλήψεως χρημάτων τῆς Λαϊκῆς Τράπεζας στὴ Λευκωσία, ὅταν ἦλθε ἡ σειρὰ μιᾶς ἡλικιωμένης γυναίκας νὰ ἀνασύρει χρήματα.

«Χωρὶς ἴχνος πονηρότητας, ἔδωσε τὸ πορτοφόλι της στὸν ἑπόμενο λέγοντάς του:

Ἡ ἐνσωμάτωσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν Ἐκκλησίαν

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14^ο. Η ενσωμάτωσις του ανθρώπου εις την Εκκλησίαν

1. Η άνωθεν γέννησις

Εις την συνομιλίαν Του με τον Νικόδημον ο Χριστός είπεν, ότι δια να γίνη κανείς μέτοχος της Βασιλείας του Θεού πρέπει να γεννηθή «άνωθεν» (Ιωάννης 3,3).

Ο Νικόδημος δε ημπόρεσε να κατανόηση τον λόγον του Χριστού και τον ηρώτησε:

« Πώς ημπορεί να γεννηθή ένας άνθρωπος όταν είναι γέρων; μήπως ημπορεί να εισέλθη δια δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητέρας του;

Ο Χριστός του απεκρίθη:

Αλήθεια, αλήθεια σου λέγω, εάν δεν γεννηθή κανείς από νερό και πνεύμα, δεν ημπορεί να εισαχθή εις την Βασιλείαν του Θεού. Εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από την σάρκα είναι σαρξ και εκείνο το οποίον έχει γεννηθή από πνεύμα είναι πνεύμα. Μη σου φαίνεται περίεργον διότι σου είπον ότι πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν» (Ιωάννης 3,4-7. Παράβαλλε Και Ιωάννης 1,12-13).

Η άνωθεν γέννησις δια την οποίαν ομιλε! ο Χριστός, είναι το «λουτρόν της παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως» (Τίτ. 3,5), δηλαδή το άγιον Βάπτισμα εις το όνομα της Αγίας Τριάδος.

«Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί;»

Πῶς γίνεται ἐνῶ ἔχουμε γίνει ἕνα μέ τόν Θεό καί τό ἅγιο βάπτισμα, νά διεξάγουμε πόλεμο μαζί Του;

  Ἀνθολόγιο λόγων τοῦ Γέροντα Θαδδαίου

1. Σέ μιά μεγάλη οικογένεια, αρκεί ακόμα και ένα πρόσωπο να μην είναι ευχαριστημένο… Δεν πρέπει κανείς να το δείχνει. Αρκεί και μόνο να αρχίσει να καλλιεργεί λογισμούς αυτοοικτιρμού, λογισμούς για το πόσο άσχημα του συμπεριφέρονται οι κοντινοί του, και αμέσως η ειρήνη σ᾿ αυτή την οικογένεια διαταράσσεται. Μπορεί ένας άνθρωπος να διαταράξει την ειρήνη ολόκληρης της οικογένειας με τους λογισμούς του. Κατόπιν, είναι όλοι δυστυχείς και κανείς δεν ξέρει γιατί.

Ἡ ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Ἡ ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως

Ἡ ἐμπειρία τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς θεώσεως στήν πρώτη Ἐκκλησία ἦταν κάτι πού βιωνόταν ἀπό τούς πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν τήν αὐθεντική συνέχεια τῶν Προφητῶν καί θεοπτῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτή ἡ ἐμπειρία βιοῦται καί σήμερα στά Μοναστήρια ἀπό αὐτούς πού προοδεύουν στήν πνευματική ζωή, δηλ. στήν ὑπακοή στίς ἐντολές τοῦ Κυρίου.

«Τό ἐπίκεντρο τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅπως καί τῆς Πατερικῆς παραδόσεως», γράφει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, «εἶναι τό γεγονός ὅτι οἱ Προφῆτες καί οἱ Ἀπόστολοι ἔβλεπαν τήν ἄκτιστη δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος μέσα στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης, τοῦ Μεγάλης Βουλῆς Ἀγγέλου, ἀσάρκου καί μετά ἐνσάρκου. Αὐτή ἡ ἐμπειρία, πού λέγεται δοξασμός καί θέωση, εἶναι ἡ σπονδυλική στήλη τῆς παραδόσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων καί μόνον ἀπό τήν ἄποψη αὐτήν εἶναι δυνατόν νά ἑρμηνευθῇ σωστά ἡ ἐθνική, κοινωνική καί πολιτική ἱστορία τοῦ Ἰσραήλ καί τῆς Ρωμῃοσύνης.

Ἡ πνευματική ζωή είναι η ζωή του νοός καί των λογισμών…Γέρων Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα

 

Ἀνθολόγιο λόγων τοῦ Γέροντα Θαδδαίου

1. Ἡ πνευματική ζωή είναι η ζωή του νοός καί των λογισμών. Κατά συνέπεια, πρέπει να προσέχουμε πολύ κάθε λογισμό που αναπτύσσουμε, καί πρέπει να προσευχόμαστε μέρα και νύχτα στον Κύριο να μας ελευθερώσει από κάθε κακό, να μας καθαρίσει και να μας δώσει τη δύναμη να λέμε «όχι» στίς προτάσεις των πονηρών πνευμάτων. Όταν αποδεχόμαστε μια πρόταση, συμφωνούμε συνάμα μαζί της, και τότε ξεκινά η μάχη: αρνούμαστε κάτι και στη συνάχεια τα πονηρά πνεύματα επανέρχονται με κάποια άλλη πρόταση και μετά με άλλη και με άλλη…

Ἡ ἱερά παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13^ο. Ἡ ἱερά παρακαταθήκη τῆς Ἐκκλησίας

  1. Οι γνήσιοι φορείς της παρακαταθήκης

Ο Απόστολος Παύλος υπενθυμίζει εις τον Τιμόθεον, ότι πρέπει να φυλάξη καλώς την «παρακαταθήκην», εκείνο το οποίον είναι εις αυτόν εμπιστευμένον και να αποφεύγη τα «βέβηλα και κούφια λόγια και τας αντιλογίας» των αιρετικών (Α’ Τιμ. 6,20).

«Φύλαξε», λέγει, «δια του Πνεύματος του Αγίου, το οποίον κατοικεί μέσα μας, το καλόν το οποίον σου έχει εμπιστευθή (καλή παρακαταθήκη)» από τον Θεόν (Β΄ Τιμόθεον 1,14). Θεωρεί ο Απόστολος το έργον αυτό τόσον βασικόν, ώστε να προσθετή ότι χωρίς την «παρακαταθήκην» αυτήν κινδυνεύει κανείς να «αστοχήση ως προς την πίστιν» (Α’ Τιμ. 6,21). Εις τα χωρία αυτά βλέπομεν ότι η σωτήριος αλήθεια του Χριστού δεν είναι ξηρόν γράμμα, το οποίον θα ήτο δυνατόν να διαφυλαχθή με την καταγραφήν του εις ένα βιβλίον. Ο θησαυρός αυτός εδόθη από τον Κύριον εις τους Αποστόλους, ώστε εκείνοι οι οποίοι θα είναι ηνωμένοι με αυτούς να έχουν την εγγύησιν ότι κατέχουν την αλήθειαν.Οι Απόστολοι ανέθεσαν το έργον αυτό εις τους επισκόπους. Είναι δε φανερόν, ότι οι Επίσκοποι εκπληρώνουν την Αποστολήν αυτήν μόνον εφ’ όσον μένουν ηνωμένοι με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησίαν, όπου ενεργεί το Πνεύμα το άγιον (Ιωάννης 14,26. 15,26. 16,13). Όταν, δηλαδή, δεν εκφράζουν την ιδικήν των γνώμην, αλλά την γνώμην του Πνεύματος του Αγίου το οποίον ευρίσκεται εντός της Εκκλησίας (Πράξεις 15,28. Ιωάννης 16,13. Παράβαλλε Και Ψαλμοί 81,1-8).

Ἡ ἀδιάλειπτη λατρεία καί προσευχή

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

Ἡ ἀδιάλειπτη λατρεία καί προσευχή

Οἱ πρῶτοι χριστιανοί, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τά κείμενα, ἀσκοῦσαν τήνἀδιάλειπτη νοερά προσευχή, πού καλεῖται στήν γλῶσσα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «γένη γλωσσῶν»⁴⁰. Λάτρευαν, ἔτσι, ἀδιάλειπτα στήν καρδιά τους τόν Κύριο. Ἐπίσης, παρέμεναν γιά πολλές ὧρες στόν Ναό καί ἔκαναν πολύωρες κοινές προσευχές ὡς λατρευτική κοινότητα.

«Παρατήρησε προσεκτικά», λέγει ὁ Χρυσορρήμων, «ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι τίποτε ἄλλο δέν ἔκαναν, οὔτε μικρό, οὔτε μεγάλο, ἀλλά παρέμεναν σταθερά στό ἱερό (στόν ναό τοῦ Σολομῶντος). Τώρα, μάλιστα, ἔγιναν ὄχι μόνον πιό πρόθυμοι στόν πνευματικό ἀγῶνα, ἀλλά καί γιά τόν τόπο (ναό) ἀπέκτησαν περισσότερη εὐλάβεια»⁴¹.

Ἡ ἀδιάλειπτη λατρεία καί νοερά προσευχή –συνδυαζόμενα μέ τήν συνεχῆ μετοχή στήν Θεία Εὐχαριστία καί τήν ὅλη ἀσκητική ζωή– τούς ὁδηγοῦσαν στόν φωτισμό καί τήν θέωση.

«Εἰς τόν Ἀπόστολον Παῦλον, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τήν Α’ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του», γράφει ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, «ἐκεῖνοι πού ἔφθασαν στήν θέωση, δηλαδή στήν θέα τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ δόξῃ τῆς Ἁγίας Τριάδος, καλοῦνται Προφῆτες.

Ἀνθολόγιο λόγων τοῦ Γέροντα Θαδδαίου

 

 1. Ένας άνθρωπος που έρχεται στό μοναστήρι δέν πολυκαταλαβαίνει γιατί είναι εκεί. Έτσι αρχίζει μια επίγεια ζωή εντός της μονής. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει να βλέπει κάποιον να προκόβει στην πίστη, κι έτσι αναχωρεί από τούτο τον κόσμο με αυτό το χαρακτηριστικό που στάθηκε ανίκανος να διορθώσει. Αν αυτή είναι η περίπτωσή μας, τότε πρέπει πάντοτε να προσευχόμαστε στόν Θεό με τα εξής λόγια:

«Αχ Κύριε, βοήθησέ με να διορθώσω αὐτό το κουσούρι του χαρακτήρα μου!»

Ἡ Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12^ο. Ἡ Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ

 1. Ο νέος λαός του Θεού

Μερικάς φοράς, όταν ομιλούμεν δια την Εκκλησίαν, σκεπτόμεθα ότι είναι οργάνωσις εξυπηρετούσα (ορισμένους σκοπούς εις την ζωήν του ανθρώπου.

Όμως, η αντίληψις αυτή είναι εσφαλμένη. Διότι η Εκκλησία είναι αυτό το γεγονός της κοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ των και με τον Θεόν, με πρότυπον την κοινωνίαν των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Δι’ αυτόν τον λόγον, ο Απόστολος Παύλος ομιλεί δια την «οικονομίαν του μυστηρίου το οποίον ήτο κρυμμένον από αιώνων εν τω Θεώ, ο οποίος εδημιούργησε τα πάντα δια του Ιησού Χριστού, δια να γνωρισθή τώρα εις τας αρχάς και τας εξουσίας εις τα επουράνια, δια της Εκκλησίας, η πολυποίκιλος σοφία του Θεού, συμφώνως προς τον προαιώνιον σκοπόν τον οποίον επραγματοποίησε δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Εφεσίους 3,9-11. Παράβαλλε Κολοσσαείς 1,26).

Με αυτήν την έννοιαν Εκκλησία υπήρχε ήδη μέσα εις τον παράδεισον (Γένεση 3,8) και η πτώσις του ανθρώπου από την πρωταρχικήν αυτήν κοινωνίαν είχεν ως αποτέλεσμα την μετάθεσιν της Εκκλησίας από τον Παράδεισον εις την γην.

Τί σημαίνει κόσμος;

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ησαϊα:

“Πώς πρέπει να ησυχάζει κανείς μέσα στο κελί; ”

Και αποκρίθηκε ο Γέροντας:

“Το να ησυχάζει κανείς στο κελί σημαίνει να εκθέτει συνεχώς τον εαυτό του ενώπιον του Θεού και να επιστρατεύει όλη του τη δύναμη για να αντιστέκεται σε κάθε λογισμό που σπέρνει ο εχθρός, γιατί αυτό σημαίνει αναχώρηση από τον κόσμο”.

Και είπε ο αδελφός:

Ἡ νηστεία, ἡ ἄσκηση, ἡ ἁπλότητα.

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

3.Η ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

Ἡ νηστεία, ἡ ἄσκηση, ἡ ἁπλότητα.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ἀναλύοντας τήν ζωή τῶν πρώτων Χριστιανῶν, ἑρμηνεύει τήν φράση «κλῶντές τε κατ᾿ οἶκον ἄρτον»³⁰. Πίσω ἀπ’ αὐτήν βλέπειτήν λιτοδίαιτη ζωή τῶν πρώτων ὀρθόδοξων ἀδελφῶν μας οἱ ὁποῖοι ἐτρέφοντο μέ ἁπλό ἄρτο, ἐνήστευαν καί γενικότερα ζοῦσαν ἀσκητικά, μέ πολλή σκληραγωγία. «Τὸν ἄρτον ἐμοὶ δοκεῖ λέγων, καὶ τὴν νηστείαν ἐνταῦθα σημαίνειν καὶ τὸν σκληρὸν βίον· τροφῆς γὰρ, οὐ τρυφῆς μετελάμβανον»³¹.

Ὁ ἄρτος ἐδῶ σημαίνει τήν νηστεία καί τήν σκληρή ζωή πού ἔκαναν οἱ πρῶτοι χριστιανοί. Διότι μετελάμβαναν τροφῆς καί ὄχι τρυφῆς, δηλαδή δέν εἶχαν σαρκική καλοπέραση.

Αὐτή ἡ ἀσκητική ζωή, ἡ κακοπάθεια κατά τούς ἁγίους Πατέρες, διαφυλάχθηκε καί στήν ἀσκητική ζωή τῆς μοναστικῆς κοινότητας τοῦ κοινοβίου, τῆς σκήτης ἤ τοῦ κελλιοῦ.

Ἡ σκληραγώγηση τοῦ σώματος, μαζί μέ τήν ἀφέλεια, τήν παιδική ἁπλότητα, τήν ταπείνωση καί τήν ἁγνότητα, δίνει τήν ἀληθινή ἁγιοπνευματική χαρά.

«Δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχει ἀγαλλίασις ὅταν δέν ὑπάρχει ἀφέλεια» λέγει ὁ Χρυσορρήμων³².

Ἡ Παναγία Μητέρα ὁλόκληρου τοῦ κόσμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11^ο. Η Παναγία Μητέρα ολόκληρου του κόσμου

1. Η Παρθένος Μαρία εις την Παλαιάν Διαθήκην

Καθώς ήδη αναφέραμεν, ολόκληρος η περίοδος της Παλαιάς Διαθήκης είναι περίοδος προσμονής του «σπέρματος της γυναικός» (Γένεση 3,15).

Ο Προφήτης Ησαΐας λαμβάνει εντολήν από τον Θεόν να ομιλήση εις τον Άχαζ, τον Βασιλέα των Ιουδαίων, και να του είπη να προφυλαχθή, χωρίς όμως να φοβηθή δια την επίθεσιν εναντίον της Ιερουσαλήμ εκ μέρους των Βασιλέων Φακεέ και Ρασείμ.

«Όταν γαρ οργή του θυμού μου γένηται, πάλιν ιάσομαι», όταν η δικαία οργή του θυμού μου πραγματοποιηθή, εγώ πάλιν θα σάς προστατεύσω, λέγει ο Θεός (Ησαΐας 7,4).

Κατ’ εντολήν του Θεού, ο Προφήτης λέγει εις τον Άχαζ ότι ημπορεί να ζητήση «σημείον παρά Κυρίου Θεού σου εις βάθος η εις ύψος», θαυματουργικήν, δηλαδή, απόδειξιν, είτε εις τα βάθη της γης είτε και εις τα ύψη των ουρανών, δια να βεβαιωθή δια την αλήθειαν του προφητικού λόγου (Ησαΐας 7,10-11).

«Ο Άχαζ απήντησε:

 Δεν θα ζητήσω (τέτοιο Θαύμα), ούτε θα εκπειράξω τον Κύριον.